บทที่ 42 ต้องการผู้ช่วย?

ยิ่งไปกว่านั้น!

เฉินชางไม่เพียงแต่จะใช้เข็มทรงกลม ทั้งยังจะเลือกใช้แบบที่ละเอียดที่สุดด้วย

เลือกไปเลือกมา เฉินชางก็ตัดสินใจเลือกเข็มเย็บแผลที่โรงพยาบาลใช้บ่อยที่สุด นั่นก็คือเข็มเย็บชนิด ET164 เป็นเข็มกลมเบอร์สี่ยาวสิบหกมิลลิเมตร เข็มชนิดนี้ละเอียดมาก โดยปกติจะใช้กับด้ายเบอร์สี่ซึ่งค่อนข้างสั้น เพียงแค่สิบหกมิลลิเมตรเท่านั้น

ปกติเข็มกลมชนิดนี้จะใช้ในการเย็บเส้นเลือดเนื่องจากมีข้อจำกัดด้านความคม ยิ่งไปกว่านั้นเพราะเข็มค่อนข้างเล็ก ถ้าใช้เย็บผิวหนังก็เหมือนเป็นความคิดเพ้อเจ้อ!

แต่ตอนนี้ความคิดของเฉินชางก็คือจะใช้ด้ายเบอร์สี่รวมกับเข็มชนิด ET164 เพื่อเย็บผิวหนัง!

มีเพียงทำเช่นนี้จึงจะทำให้ลักษณะผิวหนังที่เย็บออกมาดูดีที่สุด!

แน่นอนว่าการเย็บแบบนี้มีเงื่อนไขมากมาย

อย่างแรกก็คือต้องมีทักษะอยู่ในระดับที่สามารถใช้เข็มกลมเย็บผิวหนังได้ และเฉินชางก็มีทักษะนี้อยู่ ผ่าน!

อย่างที่สอง ค่าใช้จ่ายสูง ผ่าน!

อย่างที่สาม โดยปกติหลังเย็บแผลเสร็จจะขยับไม่ได้เนื่องจากด้ายที่ใช้มีความละเอียดเกินไป แค่คุณขยับเล็กน้อยก็ทำให้ด้ายเย็บแผลขาดแล้ว ซึ่งไม่ดีต่อการฟื้นฟูแผล แต่เฉินชางคิดว่านี่คงไม่เป็นปัญหาอะไร อย่างน้อยก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับผู้ป่วยคนนี้เพราะมีคนกลุ่มใหญ่คอยปรนนิบัติอยู่

ความต้องการสุดท้ายก็คือการออกแบบด้านความงามที่สมบูรณ์แบบ นี่จึงจะเป็นจุดสำคัญที่สุด ซึ่งเฉินชางก็มี [ดวงตาแห่งความงาม] อยู่!

หลังจากคิดกระจ่างแล้ว เฉินชางก็เงยหน้าขึ้น “ผมว่าผมน่าจะทำได้นะครับ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจิ้งกั๋วถานก็มองมาด้วยดวงตาเปล่งประกาย!

ประโยคที่เขาได้ยินบ่อยที่สุดในวันนี้คืออะไร?

“ผมคงรับประกันไม่ได้นะครับ!”

“เป็นไปไม่ได้เลย!”

“นี่…ทำไม่ได้หรอกครับ!”

“ยากมากครับ! ไม่ มันยากเกินไป!”

……

……

เชิญผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางมาหลายสิบคนแล้ว แต่ทุกคนต่างก็พูดประโยคนี้ ทำให้เจิ้งกั๋วถานรู้สึกหงุดหงิดมาก แต่ก็สิ้นไร้หนทางเช่นกัน

ทว่าเฉินชางกลับพูดว่า “ผมว่าผมน่าจะทำได้นะครับ!”

นี่แสดงให้เห็นว่าหนุ่มคนนี้มีความมั่นใจสูงมาก

อย่างไรก็ตาม เจิ้งกั๋วถานคิดถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง!

คนหนุ่มต้องการประสบความสำเร็จให้เร็วๆ จึงคิดจะออกหน้าสร้างผลงาน!

สองอย่างนี้ล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น เจิ้งกั๋วถานไม่เชื่อคำพูดของใครง่ายๆ แน่นอน เขาจึงทำเพียงพูดด้วยดวงตาที่ทอประกาย “งั้นก็ดีเลยครับ พวกเราออกไปหารือกับผู้เชี่ยวชาญสักหน่อยเถอะ ดูว่าความคิดของคุณเป็นไปได้หรือเปล่า”

พูดจบเขาก็เดินนำเฉินชางไปที่ห้องโถง

เจิ้งกั๋วถานตบมือก่อนจะพูดกับทุกคนว่า “ผู้อำนวยการและผู้เชี่ยวชาญทุกท่านครับ โปรดฟังผมก่อน หมอเฉินท่านนี้ดูแผลมาแล้ว และคิดว่าจะลองรักษาดูสักหน่อย ทุกคนลองฟังความคิดของหมอเฉินดูหน่อยนะครับ”

ทุกคนได้ยินเสียงตบมือเป็นสัญญาณจากเจิ้งกั๋วถานก็พากันหันมาสนใจ

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หมอทุกคนที่รับรู้ว่ามีทางเป็นไปได้ก็เกิดสนใจขึ้นมา

เพราะพวกเขาห้าหกคนกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่ที่นี่ล่ะ?

คุยกันเรื่องที่ว่าจะเย็บแผลอย่างไรจึงจะดีกว่าไม่ใช่หรือ?

หมอคนนี้อายุน้อยจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังดูไม่คุ้นหน้า ทั้งยังหล่อมากอีกด้วย! หรือเขาจะเป็นหมอด้านศัลยกรรมความงาม? ถ้าเช่นนั้น…หน้าตาของเขาคงมาจากการศัลยกรรมสินะ หล่อจริงๆ! นอกจากนี้ยังดูดีไปทุกส่วน นำมาใช้โฆษณาด้านการทำศัลยกรรมได้เลย

ถึงอย่างไร…ถ้ามีหมอหน้าตาดีอยู่ คงมีลูกค้าไม่น้อย ต้องทราบว่าสัญชาตญาณการซื้อของผู้หญิงค่อนข้างแปลก…

แต่ก็ยังดูหนุ่มเกินไป

กระนั้น ในโลกของการแพทย์ ทุกคนจะคิดว่าคนไม่มีหนวดทำอะไรไม่ได้ ถ้าคุณไม่หัวล้าน ทุกคนจะคิดว่าฝีมือของคุณไม่ดีพอ