ตอนที่ 423
บทที่ 424 เติมสิ่งที่ขาด!
October 22, 2026
บทที่ 424 เติมสิ่งที่ขาด!
อาหารกลางวันอร่อยดี ร้านอาหารก็เป็นร้านระดับสูง เฉินชางจึงถ่ายคลิปอาหารบนโต๊ะแล้วส่งให้ฉินเยว่ดู
วันนี้ฉินเยว่เข้าเวรพอดี จึงกินอาหารเที่ยงตามสะดวก เมื่อเห็นข้อความของเฉินชางก็โมโหหนัก รีบถ่ายรูปถุงน้ำเกลือและถุงกลูโคสไปให้เฉินชาง ‘นี่เป็นอาหารของคุณในสัปดาห์นี้! (สติ๊กเกอร์หน้าโหด) / แนบรูป’
เฉินชางขำจนหลุดหัวเราะ ทว่าความสามารถในการเอาตัวรอดของเขาสูงมาก หลังกินข้าวเสร็จจึงซื้อชานมผลไม้ที่ฉินเยว่ชอบที่สุดมาให้ด้วย
…..
ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงกว่า ฉินเยว่ยุ่งมาครึ่งวันไม่มีแม้แต่เวลาพักผ่อน เมื่อกลับมาถึงห้องเวร เพิ่งเดินเข้ามา ยังไม่ทันมีเวลาหายใจก็ถูกคนคนหนึ่งเข้ามาสวมกอด!
ฉินเยว่ตกใจจนหน้าถอดสี!
เทคนิคปราบเสือถูกนำมาใช้ เพียงพริบตาเดียวก็งัดกระบวนท่าป้องกันตัวอันเก่งกาจออกมาจนเฉินชางถูกปราบในเวลาเพียงเสี้ยววินาที
เอาเถอะ เฉินชางยอมรับว่าตัวเองไม่กล้าขยับ กลัวยัยขี้ประจบฉินบาดเจ็บ
ตอนนี้ฉินเยว่ทำมือเป็นรูปใบมีดจ่ออยู่ตรงเป้าของเสี่ยวเฉิน
เฉินชางตกใจจนหน้าถอดสี “คิดให้ดีก่อน! คุณผู้หญิง…”
ตอนนี้ฉินเยว่จึงค่อยได้สติกลับมา ที่แท้ก็เป็นเฉินชาง!
ชั่วขณะนั้นเธอทั้งตกใจและดีใจ!
แต่มือก็เกือบไปถึงจุดยุทธศาสตร์แล้ว คิดไปคิดมานี่ก็เป็นของของตัวเอง หากเสียหายไปละก็…คงไม่ดีกับตัวเองแน่ คิดได้ดังนั้นก็เลยช่างมันเถอะ ถือว่ายกผลประโยชน์ให้แล้วกัน!
เฉินชางหวาดผวาหนัก รู้สึกเหมือนมีความเย็นยะเยือกแล่นขึ้นมาจากเท้า หัวใจส่งเสียงดังกึกก้อง
ทำไมผู้หญิงสมัยนี้ถึงได้รุนแรงแบบนี้นะ เป็นสาวเป็นนางไม่ยอมเรียนศาสตร์ศิลป์การเรือน วันๆ เอาแต่เรียนศิลปะป้องกันตัวอะไรก็ไม่รู้…
คิดได้ดังนี้เฉินชางก็เริ่มกังวลกับอนาคตของตนแล้ว แต่…การกอดนี่มันดีจริงๆ …ยังอยากกอดอยู่เลย!
คิดถึงตรงนี้เฉินชางก็ตัดสินใจแกล้งตาย กอดให้นานอีกหน่อย!
“ยังไม่ปล่อยอีก!” ฉินเยว่ที่ถูกเฉินชางกอดกล่าวเสียงเย็น
เฉินชางหน้าเปลี่ยนสี รีบปล่อยมือทันที จากนั้นก็เดินตาลอยไปนั่งบนเตียงข้างๆ
ฉินเยว่ชะงักไป อดบ่นกับตัวเองไม่ได้ว่า ‘ตาทึ่มเอ๊ย บอกให้ปล่อยก็ปล่อยหรือไง โง่จริง!’
แต่เมื่อเห็นเฉินชางนั่งลงบนเตียงด้วยท่าทางคล้ายหวาดผวา ฉินเยว่ก็เกิดกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน…เธอจำได้ว่าเคยมีผู้ป่วยอวัยวะสืบพันธุ์ถูกกระทบกระเทือน ตอนนั้นผู้ป่วยตกใจแทบสิ้นสติ…
คิดถึงตรงนี้ ฉินเยว่ก็ใจเต้นแรง ตานี่คงไม่ถูกเธอทำให้ตกใจจนสติหลุดไม่มีวันหาย…หรอกนะ
คิดแล้วฉินเยว่ก็กระแอมออกมา ปรายตามองไปยังท่อนล่างของเฉินชางแล้วเอ่ยว่า “คุณ! ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”
เฉินชางถอนใจ มองฉินเยว่แล้วพูดด้วยท่าทางน่าสงสาร “ให้ผมกอดหน่อยก็ไม่เป็นไรแล้วครับ”
ฉินเยว่เห็นท่าทางหน้าด้านไร้ยางอายของเฉินชางแล้วก็ต้องกลอกตาใส่ “หึ งั้นเหรอคะ”
เฉินชางดวงตาเป็นประกาย คิดได้คืบจะเอาศอก รีบพยักหน้าทันที “ได้ไหมครับ”
ฉินเยว่เห็นท่าทางกวนประสาทของเฉินชางก็รู้สึกอยากกระทืบจริงๆ วอแวเว่อร์!
เธอดูออก เฉินชางเป็นสัตว์ร้ายห่มหนังแกะชัดๆ ตอนไม่สวมเสื้อกาวน์นี่วอแวไม่ไหว!
ฉินเยว่ถอดเสื้อกาวน์ออกแล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ ถอนใจออกมายาวๆ มองเฉินชางด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “คุณออกไปกินของอร่อยข้างนอกแล้วไม่ห่อมาเผื่อฉันเลยนะคะ!”
เฉินชางยิ้ม “ตอนเที่ยงกินน้อยหน่อย เดี๋ยวตอนกลางคืนจะพาคุณไปกินหม้อไฟ! แถวโรงพยาบาลตงต้ามีร้านหม้อไฟกระดูกแพะเปิดใหม่ ตกแต่งร้านสวยดี คืนนี้เราไปลองกินกันเถอะ!”
พอได้ยินคำว่าหม้อไฟ ฉินเยว่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกฮีลจนเลือดเต็มหลอด ถ้าตอนนี้ได้ชานมอีกสักแก้ว พลังมานา (SPหรือค่าพลังเวท) คงเต็มหลอดไปด้วย เธอรีบพูดด้วยท่าทางดีอกดีใจทันที “ตกลงค่ะ!”
ตอนนี้เอ งเฉินชางรีบหยิบชานมที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมา “แต่นแตนแต๊น! นี่อะไรเอ่ย!”
ชั่วขณะที่ฉินเยว่เห็นชานม ดวงตาก็แทบจะเปล่งแสงออกมา!
เธอกะพริบตาปริบๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี!
“ขอบคุณค่ะ!”