ตอนที่ 452
บทที่ 453 ยัยขี้ประจบฉินขายพ่อเพื่อเอาหน้า
October 22, 2026
บทที่ 453 ยัยขี้ประจบฉินขายพ่อเพื่อเอาหน้า
หลังจากเฉินชางคุยโทรศัพท์เสร็จ ฉินเยว่ก็พูดขึ้นยิ้มๆ ว่า “วันนี้ลำบากแล้วนะคะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปเลี้ยงอะไรอร่อยๆ เอง!”
เฉินชางถอดเสื้อกาวน์ออก ฉินเยว่ถึงเพิ่งเห็นว่าท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า!
เฉินชางทอดถอนใจ “เสื้อผมมันสกปรกน่ะครับ มีแต่เลือด ใส่ไม่ได้แล้ว”
ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที รีบพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “รอฉันก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะไปเอาเสื้อมาให้คุณ!”
กล่าวจบเธอก็รีบวิ่งตรงกลับบ้าน
เธอจำได้ว่าสัปดาห์ที่แล้วเธอไปซื้อของกับเหล่าฉิน ได้เสื้อสเวตเตอร์มาตัวหนึ่ง ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป กำลังพอดี อีกทั้งรูปร่างของเฉินชางก็พอๆ กับพ่อของเธอ ดังนั้นฉินเยว่จึงตั้งใจว่าจะ ‘ขอยืม’ เสื้อของพ่อมาให้เฉินชางเสียหน่อย คงไม่เป็นอะไรหรอก
นอกจากนี้ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน พ่อคงไม่ใส่ใจแค่เสื้อตัวเดียวหรอก
อืม!
คิดแล้วฉินเยว่ก็วิ่งดุ๊กดิ๊กกลับบ้าน พอไปถึงแล้วเห็นแม่กำลังกำลังมาส์กหน้าอยู่จึงหรี่ตาลงทันใด
โชคดีจริงๆ!
“แม่คะ ไม่กินข้าวเหรอคะ”
จี้หรูอวิ๋นได้ยินเสียงลูกสาวกลับมาแล้วจึงหยิบแตงกวาฝานสองแผ่นขึ้นมาโปะไว้บริเวณดวงตา “อืม แม่ลดความอ้วนอยู่”
ฉินเยว่ชะงักไปเล็กน้อย “พ่อล่ะคะ”
จี้หรูอวิ๋นถอนหายใจออกมา “เหมือนพ่อเขาออกไปกินข้าวกับพวกนักข่าวน่ะลูก จะกลับเมื่อไหร่แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน มีแม่อยู่บ้านคนเดียวก็ขี้เกียจทำกับข้าว เลยถือโอกาสลดน้ำหนักซะเลย”
ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที
สวรรค์เข้าข้างฉันแท้ๆ!
คิดแล้วเธอก็เดินย่องเข้าไปห้องพ่อแม่ เปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดอย่างตั้งใจ ในที่สุดก็เจอเสื้อที่พ่อของเธอเพิ่งซื้อมาใหม่ที่มุมตู้ เป็นเสื้อสเวตเตอร์ที่ยังไม่ทันตัดป้ายออกด้วยซ้ำ
เธอนำเสื้อตัวนั้นยัดใส่กระเป๋าแล้วย่องออกมาอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นยิ้มๆ “หนูลืมกระเป๋าตังค์น่ะค่ะ แม่ขา หนูไปก่อนนะคะ เดี๋ยวจะออกไปกินข้าวกับเฉินชาง”
จี้หรูอวิ๋นที่นอนอยู่บนโซฟาประชดประชันว่า “เห็นคนอื่นดีกว่าครอบครัวจริงๆ มีแฟนแล้วก็ลืมแม่ตัวเองเลยนะ!”
ฉินเยว่หัวเราะ
คุณแม่จะดูถูกลูกสาวเกินไปแล้ว ความจริงหนูไม่ได้ลืมแค่แม่คนเดียว ขนาดเสื้อพ่อก็ยังถูกลูกสาวแม่ขโมยไปแล้ว!
คิดแล้วฉินเยว่ก็รีบกลับไปที่โรงพยาบาล
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เธอก็พูดกับเฉินชางว่า “มานี่สิคะ ฉันซื้อของขวัญมาให้คุณด้วย!”
เฉินชางมองฉินเยว่ที่วิ่งหอบแฮ่กกลับมาด้วยความสงสัย ถามไปว่า “ของขวัญอะไรเหรอครับ”
ฉินเยว่ดึงเฉินชางไปที่ห้องเวร “ตามมาเดี๋ยวก็รู้เองแหละ!”
เฉินชางถูกฉินเยว่จูงไปยังห้องเวรด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ จากนั้นเธอก็กดล็อคประตูดังกึก มองเฉินชางแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ถอดเสื้อออกสิคะ!”
เฉินชางใจเต้นตึกตัก
ที่ห้องเวรนี่…ไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่า
แต่มือก็ปลดกระดุมไปแล้วสองเม็ด…
……
ทว่าฉินเยว่กลับหยิบเสื้อสเวตเตอร์สีกากีออกมาจากกระเป๋าเสียก่อน “อืม คุณลองใส่ดูสิคะ! ดูว่าพอดีตัวหรือเปล่า”
เฉินชางชะงักไปทันที เขามองเสื้อตัวนั้นด้วยความประหลาดใจ “ซื้อให้ผมหรือครับ”
ฉินเยว่พยักหน้าด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ เพราะเธอเผลอคิดไปถึงของขวัญที่ตนยังไม่ได้มอบให้เฉินชาง! ทว่าเสื้อตัวนี้ดูดีไม่น้อย หากพอดีตัวก็ถือว่าเป็นของขวัญได้อยู่ แต่หากไม่เหมาะก็เอาไปคืนพ่อ!
คิดแล้วฉินเยว่ก็พูดขึ้นว่า “ลองสวมดูสิคะ!”
เฉินชางพยักหน้าแล้วสวมเข้าไป
ใส่สบายจริงๆ!
ฉินเยว่มองเฉินชาง ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ ไม่เลว ใส่แล้วหล่อ! อย่างน้อยก็ดูดีกว่าพ่อเธอใส่ แล้วก็ไม่ได้ดูแก่ด้วย