ตอนที่ 492
บทที่ 493 แกมันชาติหมา!
October 22, 2026
บทที่ 493 แกมันชาติหมา!
มณฑลตงหยางเป็นมณฑลที่สภาพอากาศแบ่งเป็นสี่ฤดูกาลชัดเจน อุณหภูมิในฤดูหนาวต่ำมาก
ฤดูใบไม้ร่วงกำลังจะเปลี่ยนเป็นฤดูหนาว เลยกลางเดือนพฤศจิกายนไปแล้ว เป็นเวลาที่โครงการก่อสร้างทยอยกันหยุดงาน
แต่ช่วงนี้จูเซวียนเหวินค่อนข้างงานยุ่ง ถึงอย่างไรก็เป็นเวลาปลายปีแล้ว ถึงเวลาคำนวณเงินทุนและเบิกเงินคืน ไม่อย่างนั้นถ้าติดหนี้ค่าวัสดุตอนปลายปี เขาก็คงสำรองจ่ายเองไม่ไหว
ช่วงนี้จูเซวียนเหวินเดินทางบ่อยมาก เพื่อรีบตรวจสอบโครงการก่อสร้างและนำเงินมาไว้ในมือ จะได้พาภรรยาและลูกไปฉลองปีใหม่ที่เมืองซานย่าได้อย่างราบรื่น
เดิมทีขั้นตอนก็เหมือนกับปีที่ผ่านมา ปีนี้แค่ทำเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง!
แต่ตอนที่ตรวจสอบ ก็พบว่าปีนี้เจอปัญหามากมายเกินไป!
“หัวหน้าจู โครงการเหอซีของพวกเราไม่ผ่านมาตรฐานครับ อีกฝ่ายไม่ให้ผ่านการตรวจสอบ!” ผู้จัดการโครงการเหอซีโทรศัพท์มาแจ้งข่าว
จูเซวียนเหวินขมวดคิ้ว “เอาละ ผมรู้แล้ว”
พอวางโทรศัพท์ จูเซวียนเหวินก็ครุ่นคิดว่าตัวเองทำพลาดจนเกิดปัญหาในขั้นตอนไหน
พอนึกถึงตรงนี้ ก็มีสายเข้าอีกแล้ว!
“หัวหน้าจู โครงการที่พวกเราจะร่วมมือกับจงเถี่ย อีกฝ่ายไม่อยากร่วมงานกับเราแล้วครับ ทั้งยังขอให้พวกเรารีบดำเนินการตามมาตรฐาน ตอนนี้…ทุกอย่างไม่ผ่านมาตรฐาน ปีหน้าให้พวกเราทำงานใหม่อีก!”
“หัวหน้าจู พวกเรา…”
ตอนรับโทรศัพท์สายแรก จูเซวียนเหวินก็สงสัยว่าตัวเองทำงานมีปัญหาตรงไหน ทำพลาดตรงไหนไป!
แต่พอมีโทรศัพท์โทรมาสายที่สองที่สามติดต่อกัน จูเซวียนเหวินก็เหงื่อกาฬแตกพลั่กแล้ว!
มีหรือที่เขาจะยังไม่เข้าใจว่าตัวเองคงไปก่อเรื่องอะไรไว้
แต่ว่า…พอคิดไปคิดมา จูเซวียนเหวินก็ยังสับสนอยู่ดี
นี่ฉันไปหาเรื่องท่านเทพที่ไหนมา
เขายิ่งคิดยิ่งกลัว!
คนที่ทำให้งานของตนไม่ผ่านการตรวจสอบทั้งหมดได้…ต้องเป็นใครกัน
ใครกันที่มีความสามารถมากขนาดนั้น
พอคิดถึงตรงนี้ จูเซวียนเหวินก็เหงื่อแตกไม่หยุด!
เขาไม่ใช่คนโง่ ยอมรู้ว่าไม่มีทางที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นโดยไร้ที่มาที่ไป
จูเซวียนเหวินพยายามทำให้ตัวเองใจเย็น แต่จะใจเย็นไหวได้อย่างไร
สำรองจ่ายเงินล่วงหน้าไปเยอะขนาดนี้ ทั้งยังมีคนรอทวงหนี้เป็นโขยง ถ้าเบื้องบนไม่ให้ผ่านการตรวจสอบและไม่จ่ายเงินให้ ต่อให้ตัวเองโดนฆ่า หรือโดนขาย ก็แก้ไขปัญหาพวกนี้ไม่ได้อยู่ดี!
ตอนนี้เอง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพ่อตาแล้ว
“คุณพ่อครับ…ผมเจอปัญหาแล้ว!” จูเซวียนเหวินบอกทันทีที่โทรติด!
อีกฝ่ายชะงักนิดหน่อย “มาคุยกันหน่อย”
หลังจากวางโทรศัพท์ จูเซวียนเหวินก็รีบยืนขึ้นแล้วขับรถไปที่เขตพักอาศัยเดิม
พอเข้าประตูบ้านมา จูเซวียนเหวินก็แทบจะคุกเข่าขอร้อง
“คุณพ่อครับ! ต้องช่วยผมด้วยนะครับ!”
“ผมเจอปัญหาใหญ่เข้าแล้ว!”
เมื่อเห็นจูเซวียนเหวินทำตัวไม่ได้เรื่องแบบนี้ ชายชราก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ “นั่งลง ค่อยๆ คุยกัน”
ตอนนี้จูเซวียนเหวินถึงได้เล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง
เมื่อเห็นคนที่โตป่านนี้พูดจาด้วยเสียงสะอื้น ท่าทางเหมือนจะร้องไห้ออกมา ชายชราก็ค่อนข้างดูถูกพฤติกรรมนี้!
แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นลูกเขยของตัวเอง
หลังจากฟังจบ ชายชราก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา ลังเลอยู่ครู่เดียวก่อนจะโทรหาอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่ง
อีกฝ่ายเคารพชายชราผู้นี้มาก หลังจากโทรติดแล้วก็กล่าวทักทายว่า “สวัสดีครับหัวหน้า”
ชายชราขานรับแล้วบอกว่า “เสี่ยวอู๋ ผมวานให้คุณไปสืบเรื่องบางอย่างให้หน่อย วันนี้ที่มณฑลมีข่าวพิเศษอะไรหรือเปล่า”
คำพูดนี้อ้อมค้อมมาก แต่หลังจากอีกฝ่ายได้ฟังแล้วก็เงียบไปพักหนึ่ง
จากนั้นก็ตอบว่า “หัวหน้าครับ ผมบอกความจริงกับท่านแล้วกัน คราวหลังบอกให้ลูกเขยของท่านเอาการเอางานหน่อย ทำตัวสงบเสงี่ยมหน่อย อย่าเอาแต่ก่อเรื่องทั้งวัน แล้วก็มีอีกเรื่องครับ ทางที่ดีรีบจัดการโครงการของบริษัทจื้อต๋าคอนสตรัคชั่นให้เสร็จเรียบร้อย ไม่อย่างนั้นเบื้องบนจะไม่ให้เงินสักหยวน อย่าให้เขาอวดฉลาดเพราะความโลภ หลังจากนี้ให้เขายุบบริษัทเถอะครับ หรือไม่ก็ออกไปดูข้างนอกบ้าง สรุปสั้นๆ ก็คือ อย่าอยู่ที่ตงหยางเลยครับ”
เขาอธิบายได้ชัดเจนมากแล้ว!
ชายชราฟังอย่างสงบเยือกเย็น ชีวิตนี้ผ่านอุปสรรคขึ้นลงมามากมาย มีเรื่องไหนบ้างที่มองไม่ขาด
ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ถือว่าค่อนข้างรู้ใจเขา เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนี้ เขาก็พยักหน้าแล้วไม่ได้ถามรายละเอียดอีก
“อืม เข้าใจแล้ว ขอบใจมากเสี่ยวอู๋”
พอวางโทรศัพท์ ชายชราก็มองจูเซวียนเหวินที่กำลังเสียขวัญ พร้อมกล่าวเนิบๆ ว่า “ได้ยินหมดแล้วใช่ไหม”
จูเซวียนเหวินจะไม่ได้ยินได้อย่างไร
เขาได้ยินตั้งแต่ต้นจนจบ!
แต่ก็เพราะอย่างนี้เอง เขาถึงได้ขวัญเสียขนาดนี้
ตอนนี้พ่อตากลายเป็นฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายของเขาแล้ว!
พอนึกถึงตรงนี้ จูเซวียนเหวินก็รีบบอกว่า “คุณพ่อครับ ต้องช่วยผมนะครับ ผม…ตอนนี้ผม…”
“ช่วงนี้แกไปหาเรื่องใครไว้” ชายชราถามตัดบทเขา