บทที่ 495 คุณแน่ใจนะว่าไม่ใช่ความลับของแผนก

บทที่ 495 คุณแน่ใจนะว่าไม่ใช่ความลับของแผนก

หลังจากถูกฉินเยว่เมินอีกครั้ง เจียงเทาก็รู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย!

นี่…มันเรื่องอะไรกันแน่

ฉันพูดอะไรผิดอีกแล้วเหรอ

เจียงเทาถอนหายใจอย่างจนใจ!

เฮ้อ ถ้าเปรียบเทียบกับเรื่องการผ่าตัด ตัวเองไม่ถนัดสื่อสารกับผู้หญิงเลยจริงๆ

แต่ตอนนี้ จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เจียงเทารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พอดูหน้าจอก็พบว่าเป็นอาจารย์ ตอนนี้รู้สึกชื่นใจขึ้นเยอะ!

อาจารย์ยังคิดถึงฉันด้วย!

หลังจากรับโทรศัพท์ เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยถามว่า “ฮัลโหล เสี่ยวเจียง ผมมีเรื่องจะถามคุณเรื่องหนึ่ง!”

เจียงเทาเห็นอาจารย์รีบร้อนขนาดนี้ ก็เลยถามว่า “ว่ามาเลยครับอาจารย์”

“คู่มือเส้นเอ็นที่คุณส่งมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ไปเอามาจากไหน!” กู้หงเหมยถาม

“คู่มือเส้นเอ็นอะไรครับ” เจียงเทางง

“ก็แนวทางกายภาพเส้นเอ็นที่คุณบอกว่าหมอแผนกคุณทำเอง คุณส่งมาในวีแชทไง แผนกของพวกคุณทำเองจริงเหรอ” กู้หงเหมยถาม

ตอนนี้เจียงเทาถึงได้นึกออก เขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว!

นึกไม่ถึงว่าอาจารย์จะถามเรื่องนี้

“ใช่ครับอาจารย์ หมอคนหนึ่งในแผนกของพวกเราทำขึ้นมาเอง”

พอกู้หงเหมยได้ยินดังนั้นก็เริ่มตื่นเต้นแล้ว “เสี่ยวเจียง ผมจะบอกคุณให้นะ หลังจากที่คุณส่งมาให้ ผมก็ให้คนไข้ที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จชุดนั้นแยกย้ายกันไปลองทำตาม คุณรู้ไหมว่าผลเป็นยังไง ได้ผลดีมาก!…

…ถ้าเทียบกับคู่มือกายภาพเส้นเอ็นที่โรงพยาบาลของพวกเราใช้ฉบับนั้น คู่มือที่คุณส่งมาได้ผลดีกว่า ย่นระยะเวลาการกายภาพได้อย่างชัดเจน! ช่วยเพิ่มผลการรักษาและการทำกายภาพ ทั้งยังลดผลข้างเคียงหลังจากแผลสมานตัวด้วย!…

…แต่…แต่ผมรู้สึกว่าคู่มือฉบับนี้ยังไม่ใช่ฉบับสมบูรณ์!…

…คุณแนะนำหมอคนนั้นให้ผมรู้จักได้ไหม”

สิ่งที่กู้หงเหมยพูดทำให้เจียงเทางงเป็นไก่ตาแตกตั้งนานแล้ว!

จริงเหรอ

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าอาจารย์กำลังล้อฉันเล่น!

กู้หงเหมยบอกอีกว่า “เสี่ยวเจียง คุณนี่ตาแหลมจริงๆ ทั้งทัศนคติที่ชอบแบ่งปันแบบนี้ก็ไม่เลว แต่…คุณส่งข้อมูลลับแบบนี้ออกมา หน่วยงานของคุณไม่ถือสาเหรอ”

ถือสา ทำไมต้องถือสาด้วยล่ะ

แบ่งปัน ฉันไปแบ่งปันอะไร

ฉันต้องแบ่งปันด้วยเหรอ

เจียงเทากลืนน้ำลาย!

นั่นคือเจตนาเดิมของฉันเหรอ

นอกจากนี้…คู่มือกายภาพเส้นเอ็นที่วางเอาไว้ปึกหนาตรงเคาน์เตอร์พยาบาลแผนกฉุกเฉิน ถือว่าเป็นข้อมูลลับจริงเหรอ

อย่าบอกนะว่าโรงพยาบาลอันดับสองวางเอกสารคู่มือกายภาพเส้นเอ็นที่อาจารย์ของตัวเองมองว่าเป็นสมบัติล้ำค่าไว้ส่งเดชบนเคาน์เตอร์พยาบาลแผนกฉุกเฉินจริงๆ

เหมือนเป็น…ใบปลิวโฆษณา!

พอนึกถึงตรงนี้ เจียงเทาก็รู้สึกว่าเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยสอดคล้องกับความจริง อาจารย์…เข้าใจผิดเกี่ยวกับคู่มือกายภาพเส้นเอ็นฉบับนี้แล้วหรือเปล่า

“อาจารย์ครับ ไม่เป็นไรหรอก โรงพยาบาลของพวกเราไม่มีความลับเรื่องแนวทางกายภาพสุขภาพครับ”

เจียงเทาเรายังสงวนท่าที ไม่ได้บอกว่าที่จริงแล้วโรงพยาบาลของตัวเองทิ้งขว้างคู่มือกายภาพเส้นเอ็นพวกนั้นไว้บนเคาน์เตอร์พยาบาลราวกับเป็นแผ่นพับโฆษณา ใครอยากหยิบก็หยิบไปได้

เขากังวลว่าถ้าพูดแบบนี้ออกไป เดี๋ยวอาจารย์จะรับไม่ไหว…

แต่นึกไม่ถึงว่า…

พอกู้หงเหมยได้ฟังคำตอบของเจียงเทาก็งงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วกล่าวอย่างสะทกสะท้อนใจว่า “คนที่ทำเอกสารนี้ขึ้นมายิ่งใหญ่จริงๆ ทั้งยังไม่ขออะไรตอบแทนด้วย คู่มือกายภาพเส้นเอ็นแบบนี้เป็นข้อมูลลับของแผนกได้เลย นึกไม่ถึงว่าจะเลือกเผยแพร่!…

…นี่สิคุณสมบัติแท้จริงที่บุคลากรของแผนกที่รักษาโรคเฉพาะทางควรจะมี!”

คำพูดของกู้หงเหมยแฝงไปด้วยความนับถือ!

ในความนับถือปนด้วยความรู้สึกละอายที่ตัวเองเทียบไม่ติด!

เรื่องนี้ทำให้เจียงเทาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี

เฉินชางคนนี้…เจ๋งอย่างที่พวกคุณบอกจริงเหรอ