บทที่ 540 หาแทบตายไม่เจอ เลิกหาแล้วเจอเลย

บทที่ 540 หาแทบตายไม่เจอ เลิกหาแล้วเจอเลย

สังคมก็อยู่กับความเป็นจริงแบบนี้!

ถ้าคุณไม่มีเงิน ก็อาจเชิญผู้เชี่ยวชาญมาไม่ได้

แม้ตอนนี้คุณอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลม แต่ถ้าโรงพยาบาลนี้ผ่าตัดไม่ไหวจริงๆ ก็ทำได้เพียงเชิญผู้เชี่ยวชาญมา ถ้าเชิญผู้เชี่ยวชาญมา คุณก็ต้องรับผิดชอบค่าวิชาชีพเฉพาะทางเอง

หยางจื้อหมิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง มองภรรยาของเหล่าเฮ่อ ประเมินจากการแต่งตัวของเธอก็รู้แล้ว เธอเป็นหญิงชาวบ้านวัยกลางคนที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายคนหนึ่ง

แต่หยางจื้อหมิงไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะทำการผ่าตัดแบบนี้สำเร็จ

ตำหนิตัวเองก็ไม่มีประโยชน์ โทษผู้เชี่ยวชาญที่เรียกเงินแพงก็ไม่ได้

หยางจื้อหมิงเห็นท่าทางขวัญเสียของภรรยาเหล่าเฮ่อแล้วถอนหายใจ เขากดโทรศัพท์แล้วบอกกับเธอว่า “พี่สาวไม่ต้องกังวลนะครับ เดี๋ยวผมโทรติดต่อผู้เชี่ยวชาญในมณฑลให้ครับ เขาเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีของโรงพยาบาลตงต้าสาขาสอง ผมจำได้ว่าเขาผ่าตัดแบบนี้ได้ รอสักครู่นะครับ”

หลังจากพูดจบ หยางจื้อหมิงก็เดินถือโทรศัพท์ออกไปติดต่อกับผู้เชี่ยวชาญ

“สวัสดีครับศาสตราจารย์หวัง ใช่ๆๆๆ ผมหยางจื้อหมิงเองครับ! คืออย่างนี้นะครับศาสตราจารย์หวัง ทางโรงพยาบาลพวกเรามีผู้ป่วยคนหนึ่ง…ครับ ตอนนี้พวกเราคุมสถานการณ์ได้แล้ว แต่ถ้าปล่อยให้เวลาผ่านไปนานเกินไปก็พูดยากแล้ว ครับ! ใช่ครับๆ”

“คุณพอจะมีเวลาหรือเปล่าครับ พยายามมาให้เร็วที่สุด…”

“ตกลงครับ งั้นเดี๋ยวผมคุยกับญาติผู้ป่วยก่อน!”

หยางจื้อหมิงวางโทรศัพท์แล้วแอบด่าในใจ ทุกครั้งที่ศาสตราจารย์หวังคนนี้มามีค่าใช้จ่ายแพงมาก ทั้งยังทำตัวเย่อหยิ่งอวดดี คำพูดคำจาดูถูกพวกหัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลท้องถิ่น มักวางมาดสูงส่ง ทำให้หยางจื้อหมิงเองก็ไม่ค่อยชอบเหมือนกัน

แต่ในเมื่อจะขอร้องให้เขาช่วยก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ในภาพจำของหยางจื้อหมิง มีแค่เขากับศาสตราจารย์เฉียนเลี่ยงที่ทำการผ่าตัดประเภทนี้ได้ค่อนข้างดี

แต่เฉียนเลี่ยงตำแหน่งใหญ่เกินไป หยางจื้อหมิงอาจจะเชิญมาไม่สำเร็จ

พอวางโทรศัพท์ หยางจื้อหมิงก็สูดหายใจลึกแล้วเดินมาข้างๆ ญาติผู้ป่วย

“พี่ครับ คืออย่างนี้นะ ผมติดต่อศาสตราจารย์หวัง หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลตงต้าสาขาสองแล้ว ในมณฑลของเรา มีแค่เขาที่ทำการผ่าตัดประเภทนี้ได้ค่อนข้างดีครับ…

…พูดไปก็ละอายใจนะครับ ถ้าผมผ่าตัดเคสนี้ มีโอกาสสำเร็จไม่ถึง 5% ด้วยซ้ำ ถ้าให้ศาสตราจารย์หวังผ่าตัดจะเพิ่มโอกาสสำเร็จถึง 20% แต่…ศาสตราจารย์หวังบอกว่าการผ่าตัดเคสนี้มีความเสี่ยงมากเกินไป แถมมีระดับความยากสูงมาก ต้องจ่ายค่าวิชาชีพเฉพาะทางสองหมื่นหยวนครับ…ไอรีนโนเวล

…เรื่องนี้…พี่ไม่ต้องห่วงนะครับ โรงพยาบาลของพวกเราจะไม่แทรกแซง แต่คุณต้องจ่ายเงินส่วนนี้ให้ศาสตราจารย์หวังเอง”

หลังจากพูดออกมาแล้ว แม้แต่หยางจื้อหมิงก็ยังรู้สึกละอาย!

ถึงอย่างไรเงินสองหมื่นหยวนก็ค่อนข้างเยอะจริงๆ มิหนำซ้ำ ใช่ว่าคุณจ่ายสองหมื่นหยวนแล้วจะมีความมั่นใจมากขึ้นขนาดนั้น…

‘เสียทั้งคน เสียทั้งเงิน’ คำกล่าวนี้ถือเป็นเรื่องปกติสำหรับโรงพยาบาล

และเป็นเรื่องที่น่าเศร้าที่สุดเช่นกัน

สำหรับหญิงชาวบ้านวัยกลางคนคนนี้ ถือเป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก!

หยางจื้อหมิงถอนหายใจ “แน่นอนว่าคุณติดต่อผู้เชี่ยวชาญเองได้…แต่ต้องทำเวลาหน่อยนะครับ”

ตอนที่หยางจื้อหมิงพูดประโยคนี้ แม้แต่ตัวเองก็ยังส่ายหน้า

ชาวนาแก่ๆ คนหนึ่งจะไปรู้จักผู้เชี่ยวชาญที่ไหนเยอะขนาดนั้น!

หลังจากภรรยาของเหล่าเฮ่อได้ยิน เธอก็ตกตะลึงพรึงเพริดอย่างที่คาดไว้

ลูกชายกับลูกสาวยังค้างชำระค่าผ่อนบ้านอยู่เลย แต่…ถึงจะเป็นแบบนี้ ก็ยังต้องช่วยชีวิตคน ต่อให้ยืมเงินมาก็ต้องช่วย ถ้าถึงขั้นไม่มีเงินจริงๆ เช่นนั้นก็ไม่มีทางเลือก ส่วนที่บอกว่าจะให้ผู้เชี่ยวชาญเอง เธอเป็นชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง จะไปรู้จักผู้เชี่ยวชาญอะไรได้ยังไง!