บทที่ 544 ลูกชายผมเก่งขนาดนี้เชียวเหรอ

บทที่ 544 ลูกชายผมเก่งขนาดนี้เชียวเหรอ

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลจิ้นหยางกับหยางจื้อหมิงรีบร้อนมาที่แผนกฉุกเฉิน

ตอนนี้เฉินชางกับจี้ชวีเดินออกจากห้อง ICU มาด้วยกันพอดี

หยางจื้อหมิงรีบบอกว่า “ท่านนี้คือเฉินชาง หมอเฉินที่ผมเคยเล่าให้คุณฟังครับ!”

“หมอเฉิน ท่านนี้คือผู้อำนวยการของพวกเราครับ”

เฉินชางพยักหน้าแล้วเป็นฝ่ายจับมือทักทายก่อน “สวัสดีครับ”

หลิวก่วงเจิ้นยิ้ม “สวัสดีครับหมอเฉิน ผมชื่อหลิวก่วงเจิ้น เป็นเกียรติที่ได้รู้จักครับ!”

หลิวก่วงเจิ้นเองก็ไว้หน้ามากเช่นกัน เขาที่อายุสี่สิบเจ็ดปีนี้ยังคงอยู่ในช่วงก้าวหน้าในอาชีพการงาน ย่อมหวังว่าจะบริหารโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลจิ้นหยางให้ดีอยู่แล้ว

หลิวก่วงเจิ้นรูปร่างอ้วนท้วน บนใบหน้าอมยิ้มอยู่เสมอ ดูเข้ากับคนง่ายมาก

“ผมได้ยินเรื่องวันนี้แล้ว ขอบคุณหมอเฉินมากจริงๆ ครับที่ช่วยแก้สถานการณ์ให้ ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดเรื่องกับผู้ป่วยแล้วจริงๆ”

เฉินชางรีบโบกมือ “ผมต่างหากที่ควรขอบคุณที่โรงพยาบาลของพวกคุณให้โอกาสนี้กับผม”

หลิวก่วงเจิ้นยิ้มบางๆ ถอนหายใจแล้วบอกว่า “หมอเฉิน ผมขอพูดตรงๆ นะครับ โรงพยาบาลท้องถิ่นของพวกเรามีข้อจำกัดมากเกินไป มีอาการป่วยซับซ้อนรับมือยากมากมาย โดยเฉพาะผู้ป่วยอาการโคม่า ถ้าไม่ได้รับการรักษาที่มีประสิทธิภาพ ผู้ป่วยก็จะอยู่ในอันตรายเกินไปครับ…

…ผมในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็มีความกดดันมากเหมือนกัน คนที่มีความสามารถก็ไม่ยอมกลับบ้านเกิด ขนาดโรงพยาบาลท้องถิ่นเสนอนโยบายให้ก็ยังไม่กลับมาเลย เฮ้อ…”

เป็นอย่างนั้นจริงๆ ปัจจุบันนี้หมอที่มีคุณภาพและประวัติการศึกษาดีส่วนใหญ่ไม่ยอมกลับมาที่โรงพยาบาลท้องถิ่น โดยเฉพาะหมอที่มีความสามารถและมีฝีมือพวกนั้น เบียดกันไปอยู่โรงพยาบาลใหญ่ๆ ในเมืองใหญ่กันหมด

เพราะเหตุนี้จึงเกิดเป็นสถานการณ์สองขั้วที่แตกต่างกันมาก ถ้าโรงพยาบาลระดับปฐมภูมิไม่มีบุคลากรที่มีคุณสมบัติพร้อม ต่อให้สร้างตึกโรงพยาบาลดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์

หลิวก่วงเจิ้นพูดต่อว่า “หมอเฉิน คืออย่างนี้นะครับ ผมอยากจะเชิญให้คุณมาเป็นผู้เชี่ยวชาญชั่วคราวที่โรงพยาบาลพวกเรา!…

…ต่อไปถ้ามีผู้ป่วยอาการโคม่า หรือเคสที่รักษายากที่พวกเราไม่มีทางรักษาได้ จะได้เชิญท่านมาช่วยได้ ท่านว่ายังไงบ้างครับ”

หลิวก่วงเจิ้นเรียกอีกฝ่ายว่าท่านโดยไม่รู้ตัว!

มองจากจุดนี้ก็รู้แล้วว่าเขาให้เกียรติเฉินชางขนาดไหน

“แน่นอนครับว่ารายละเอียดเรื่องข้อกำหนด พวกเราคอยคุยกันก็ได้” หลิวก่วงเจิ้นกล่าว

“อ้อ ใช่ หมอเฉินครับ ไปนั่งที่ห้องทำงานของผมสักครู่สิครับ” จี้ชวีสายตาเฉียบคมมาก

เฉินชางลังเลนิดหน่อย ไม่ได้ปฏิเสธชัดเจน

เพราะตอนนี้เขามีความสามารถพอตัวแล้ว

อีกทั้งตอนนี้ การผ่าตัดเคสยากของโรงพยาบาลอันดับสองก็มีไม่เยอะแล้ว แม้ตอนนี้เฉินชางจะไม่มีเวลาดูรางวัลที่เพิ่งได้รับ แต่…สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ รางวัลเป็นกอบเป็นกำ!

เมืองจิ้นหยางในฐานะที่เป็นเมืองระดับจังหวัด มักจะมีเคสผ่าตัดที่ค่อนข้างยากโผล่มาเสมอ การตัดสินใจแบบนี้ถือเป็นทางเลือกที่ดีมากสำหรับเฉินชางตอนนี้

พูดตามตรง โรครักษายากกับโรคระดับสูงจะมีเยอะขนาดนั้นเสียที่ไหนกัน

ถึงแม้จะมี แต่ก็เป็นเคสของโรงพยาบาลอันดับต้นของมณฑลอยู่ดี อย่าบอกนะว่า…เฉี่ยนเลี่ยงจะเชิญให้เขาไปรักษาที่แผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีโรงพยาบาลตงต้า

หรือว่าหลิวซือฉีจะให้เฉินชางไปใช้มีดผ่าตัดที่แผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีของโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑล

พูดแบบไม่น่าฟังก็คือ ตอนนี้เฉินชางยังไม่มีความสามารถและสถานภาพแบบนั้น คนที่มาผ่าตัดให้โรงพยาบาลอันดับต้นของมณฑลได้ โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นพี่ใหญ่ที่มาจากโรงพยาบาลระดับท็อปเช่นโรงพยาบาลปักกิ่งยูเนี่ยน 301 โรงพยาบาลเซียงหย่า โรงพยาบาลฮว๋าซี

เฉินชาง…ยังไม่มีคุณสมบัตินั้น!

ตามที่ระบบบอกไว้ก็คือ BOSS หายากเหล่านั้นรวมเป็นเป้าหมายที่พวก NPC ระดับสูงสนใจ ตอนนี้ตนยังไม่มีคุณสมบัติที่จะไปแย่งโจมตี BOSS จากคนพวกนั้น…

เพราะแบบนี้ เมื่อเทียบกันแล้ว โรงพยาบาลอันดับสามของเมืองจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของเฉินชาง ไม่แน่ว่า boss อาจจะถูกตนเหมาหมดเลยก็ได้!

ส่วนโรงพยาบาลประชาชนแห่งอำเภอที่ต้วนปัวอยู่ก็ไม่มีความสามารถด้านการผ่าตัดประเภทนี้ ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ห้องผ่าตัดก็ไม่ได้มาตรฐานแล้ว ขนาดกล้องตรวจโพรงมดลูกยังไม่มีเลย…แค่คิดก็รู้แล้วว่าเป็นยังไง

金龟婿