บทที่ 551 ที่น่ากลัวคือใจคน ไม่ใช่ความเจ็บป่วย (2)

บทที่ 551 ที่น่ากลัวคือใจคน ไม่ใช่ความเจ็บป่วย (2)

พอหวังโส้วเห็นสถานการณ์ดังนั้น ก็ยื่นหนังสือแจ้งภาวะเจ็บป่วยวิกฤตในมือมาให้ แล้วพูดกับภรรยาหยางหย่วนจงและพ่อแม่ของเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ตอนนี้อาการของหย่วนจงอันตรายมาก โอกาสผ่าตัดสำเร็จมีไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซนต์ โอกาสตายระหว่างผ่าตัดมีสูงถึงเจ็ดสิบเปอร์เซนต์ หลังจากผ่าตัด…สรุปก็คือ ตอนนี้สถานการณ์อันตรายมาก นี่คือหนังสือแจ้งภาวะเจ็บป่วยวิกฤต ดังนั้น…ช่วยเซ็นชื่อด้วยครับ”

เพียงแต่ สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับรายงานสถานการณ์ผู้ป่วยทั่วไป

หยางหว่านซิ่วก็มองออกถึงท่าทางที่ไม่ปกติของหวังโส้วเช่นกัน เธอเห็นแล้วอดถอนหายใจไม่ได้

หลายปีมานี้ ตัวเองทำเกินไปแล้วจริงๆ

แต่…พอนึกถึงครอบครัวตัวเอง นึกถึงพ่อแม่และน้องชายตัวเอง เธอก็ไม่มีทางอื่นแล้วเช่นกัน…

หลังจากภรรยาของหยางหย่วนจงได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนทันที “พี่เขย พี่ต้องช่วยหย่วนจงนะคะ! ขอร้องค่ะ!”

พ่อตาหน้าดำคร่ำเครียดยิ่งกว่าเดิม สีหน้าบึ้งตึง หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความเครียดและความกังวล “หวังโส้ว ถึงยังไงเขาก็เป็นน้องเขยของเธอ เธอต้องช่วยเขาให้ได้นะ!”

หวังโส้วส่ายหน้า “ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วยเขา แต่สถานการณ์ของเขาอันตรายเกินไป มีอันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ หย่วนจงถูกมีดแทงเข้าตับไปแล้ว เส้นเลือดเสียหายหนักเกินไป มีเส้นเลือดบริเวณรอบตับเสียหายชัดเจน ผมรับประกันโอกาสสำเร็จไม่ได้ครับ…

…นี่คือหนังสือแจ้งภาวะเจ็บป่วยวิกฤต พวกคุณใครจะเป็นคนเซ็นชื่อครับ” หวังโส้วถามอีกรอบ

เพียงแต่…ผ่านไปนานยังไม่มีใครตอบ

ในใจหวังโส้วเริ่มแสยะยิ้มแล้ว คนครอบครัวเดียวกัน เฮ้อ…

“ผมติดต่อหมอผ่าตัดที่ดีที่สุดในมณฑลนี้ให้พวกคุณได้ แต่จำเป็นต้องใช้ค่าวิชาชีพเฉพาะทาง พวกคุณเลือกเองเถอะครับ แล้วก็หนังแจ้งฉบับนี้ด้วย รีบเซ็นเถอะครับ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครกล้าผ่าตัดให้นะครับ”

พอได้ยินน้ำเสียงราบเรียบของหวังโส้ว จู่ๆ พ่อของหยางหย่วนจงก็บอกว่า “เธอเป็นหมอที่เก่งที่สุดในแผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีของตงหยางไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอทำไม่ได้แล้วใครจะทำได้…

…หวังโส้ว เธอเห็นคนใกล้ตายแล้วไม่ช่วยไม่ได้นะ ถึงยังไงหย่วนจงก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของหว่านซิ่ว ทั้งครอบครัวรอให้เขาเลี้ยงอยู่ดี!”

หวังโส้วสูดหายใจลึก “คุณพ่อครับ ใจเย็นๆ ก่อน ผมพูดความจริงทั้งนั้น ผมทำไม่ได้จริงๆ อย่าว่าแต่ผมเลย ทั้งมณฑลตงหยางคงมีแค่คนเดียวที่ทำได้ ตอนนี้ผมกำลังเชิญเขามา แต่ต้องจ่ายค่าวิชาชีพเฉพาะทางแน่นอน อย่างน้อยหนึ่งหมื่นหยวน”

หลังจากได้ยิน พ่อตาหยางก็ลังเลพักหนึ่ง แล้วบอกว่า “หวังโส้ว พวกคุณอยู่ในระบบการทำงานเดียวกันทั้งนั้น หรือไม่อย่างนั้นเชิญมาก่อนแล้วค่อยคุยเถอะ…ถ้าการผ่าตัดไม่สำเร็จขึ้นมาล่ะ…”

พ่อตาหยางคิดว่า เป็นคนในระบบการทำงานเดียวกัน ทำไมไม่ช่วยเหลือกัน คุณเชิญผม ผมเชิญคุณ ยังต้องออกค่าวิชาชีพเฉพาะทางอีกเหรอ

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าการผ่าตัดล้มเหลว ค่าวิชาชีพเฉพาะทางที่จ่ายไปจะไม่สูญเปล่าหรอกหรือ

หวังโส้วอึ้งทันที แทบจะหัวเราะออกมา คนบ้านนี้เสพติดการวางกับดักฉันแล้วสินะยอดวิถีแห่งปีศาจ

“แบบนั้นเป็นไปไม่ได้ครับ ถ้าพวกคุณไม่เซ็นชื่อ หรือไม่ให้ค่าวิชาชีพเฉพาะทาง อีกฝ่ายก็จะไม่ผ่าตัดให้ครับ”

หวังโส้วเข้าใจแล้ว เขาเหนื่อยจริงๆ!

ครั้งนี้ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เขาก็จะไม่ยอมถอยให้แล้ว ยอมอ่อนข้อให้อีกไม่ได้แล้ว

พ่อตาหยางลังเลนิดหน่อย ก่อนจะบอกว่า “หวังโส้ว ค่าวิชาชีพเฉพาะทาง เธอออกให้ก่อนได้ไหม รอให้…”

หวังโส้วไม่รอให้พ่อตาหยางพูดจบประโยค เขาส่ายหน้าทันที!

เขาทนมามากพอแล้ว!

พ่อตาหยางมีเงินหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย

ทุกครั้งเมื่อหยางหย่วนจงไม่มีเงิน เขาก็จะมาหาตน พ่อตาหยางมีบ้านที่เป็นชื่อของตัวเองกี่หลัง เขาจะไม่รู้เชียวเหรอ

ลูกชายคุณไม่มีเงิน คุณไม่ให้ แล้วยังจะมาหาผมอีกเหรอ

พวกเขารู้สึกว่าตนหาเงินมาได้ง่ายๆ มีเงินของใครบ้างที่ไม่ได้แลกมาจากหยาดเหงื่อแรงกาย

ลูกชายผมยังไม่มีบ้านเอาไว้แต่งงานเลยนะ

พ่อตาหยางเห็นดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนทันที เขาจ้องหวังโส้วอย่างดุร้ายพร้อมกล่าวเสียงต่ำ “หวังโส้ว นี่เธอต้องการจะบีบให้หย่วนจงตายให้ได้เลยใช่ไหม”

หวังโส้วลุกขึ้น แล้วยื่นหนังสือยินนอมให้หมอที่อยู่ข้างหลัง “ถ้าพวกคุณเซ็นชื่อก็จะผ่าตัดได้ ผมจะออกไปข้างนอกสักรอบ”

พอพูดจบ หวังโส้วก็รีบเดินนอกประตูแผนกฉุกเฉิน

พ่อตาหยางตะโกนตำหนิเสียงดังตามหลัง “หวังโส้ว เธอมันเด็กอกตัญญู! ฉันตาบอดเองที่ยกลูกสาวให้แต่งงานกับเธอ!”

พอพ่อตาหยางเห็นหวังโส้วไม่กลับมา ก็ตะโกนเสียงดังกว่าเดิม “ถ้าเธอไม่ช่วยหย่วนจง ก็หย่ากับลูกสาวฉันซะ!”