ตอนที่ 561
บทที่ 562 ฉันไม่ได้โมโห!
October 22, 2026
บทที่ 562 ฉันไม่ได้โมโห!
ตอนที่อาจารย์เมิ่งและแพทย์ในความดูแลเดินตรวจผู้ป่วยในวอร์ด จู่ๆ ก็มีพยาบาลคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา
“หมอเฉิน พบปัญหาระหว่างผ่าตัดค่ะ หัวหน้าแผนกไป่ให้คุณรีบไปที่ห้องผ่าตัด”
ประโยคนี้ทำให้ทั้งสามอึ้งนิดหน่อย
เฉินชางก็งงเช่นกัน ชี้ตัวเองพร้อมถามว่า “ให้ผมไปเหรอ คุณแน่ใจนะ”
พยาบาลพยักหน้า “ค่ะ ใช่แล้ว หมอจางบอกฉันค่ะ เขาย้ำสามรอบว่าต้องเป็นหมอเฉินชาง ไม่ใช่รองหัวหน้าแผนกเมิ่งซี และยิ่งไม่ใช่เก่อฮว๋ายด้วยค่ะ”
ประโยคนี้ทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดทันที
แม้จะไม่รู้ว่าคนพูดเก่งจะทำมาหากินได้หรือเปล่า แต่คนพูดไม่เก่งต้องไม่มีข้าวกินแน่นอน!
เมิ่งซีหนังตากระตุก เดือนหน้าตัวเองต้องรวมกลุ่มกับหมอคนอื่นแล้ว ต้องไปอยู่กลุ่มเดียวกับจางไต้ เจ้าหมอนี่ ท่าทางจะขาดบทเรียน!
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังสื่อว่า หัวหน้าแผนกเมิ่งสู้หมอเฉินไม่ได้
แม้จะพูดมีเหตุผลจริงๆ แต่การที่คุณพูดออกมาแบบนี้ ไม่รู้สึกบ้างหรือว่ามันทำให้คนอึดอัดจนเลือดลมเดินไม่สะดวก
ถ้าจะบอกว่าหัวหน้าแผนกเมิ่งก็แค่แสลงใจ เช่นนั้นเก่อฮว๋ายก็โกรธจนหัวใจสั่นเกือบตกพื้นแล้ว
ที่บอกว่า ‘ยิ่งไม่ใช่เก่อฮว๋าย’ หมายความว่ายังไง!
ทั้งยังเน้นสามรอบ!
จางไต้คนนี้ก็เป็นแค่คนที่พ่ายแพ้คนหนึ่ง นายเย็บแผลชนะฉันหรือเปล่าล่ะ ถ้าเย็บไม่เร็วเท่าฉันก็อย่ามาดูถูกฉัน!
เฉินชางงงทันที เขามองทั้งสองแวบหนึ่ง “เอ่อ คือ…อาจารย์เมิ่ง งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
เมิ่งซีพยักหน้าเบาๆ “รีบไปเถอะ อีกสักครู่พวกเราก็มีผ่าตัดเหมือนกัน คุณไปรอฉันข้างล่างแล้วกัน ไม่ต้องขึ้นมา”
เฉินชางพยักหน้า
หลังจากออกไปแล้ว เมิ่งซีกับเก่อฮว๋ายก็กลับมาที่ห้องทำงาน
เก่อฮว๋ายมองเมิ่งซีอย่างกังวล “หัวหน้าแผนกเมิ่ง คุณอย่าโมโหเลยครับ”
เมิ่งซีชะงักทันที “ฉันไม่ได้โมโหนะ ทำไมฉันต้องโมโห”
แปะ!
ได้ยินเสียงของตก เมิ่งซีรู้สึกว่ากระดุมของชุดกาวน์ตกลงพื้น
เก่อฮว๋ายเห็นดังนั้น จู่ๆ ก็อึ้งไปชั่วขณะ แล้วก็รีบเผ่นไปไกลทันที…
……
……
เฉินชางรีบมาล้างมือ แล้วเดินเข้าห้องผ่าตัด
พอพยาบาลเห็นเฉินชางเดินเข้ามาก็รีบช่วยสวมชุดผ่าตัดให้ การที่เขาได้รับการปฏิบัติแบบนี้ ทำให้หมอดีกรีปริญญาเอกเบอร์สองเกิดความอิจฉาในใจ!
ในสายตาของคนในโรงพยาบาล การถูกพี่สาวพยาบาลสวมชุดผ่าตัดให้คือเรื่องที่น่าภาคภูมิใจที่สุด น่าเสียดายที่ตอนนี้ตนยังไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้
หลังจากเฉินชางมาแล้ว ไป่เจี้ยนหมิงก็รีบบอกว่า “เสี่ยวเฉิน คุณเข้ามาสิ”
เฉินชางพยักหน้า “หัวหน้าแผนกไป่ เกิดอะไรขึ้นครับ”
ไป่เจี้ยนหมิงรู้สึกอายนิดหน่อย อย่างไรเสีย…เรื่องแบบนี้ถ้าพูดออกไปก็จะเสียหน้ามาก
เฉินชางโน้มน้าวตนแล้วแท้ๆ แต่ตนกลับไม่เชื่อฟัง ผลปรากฏว่าพอตรวจดูก็พบว่าเกิดปัญหาจริงๆ
แบบนี้หมายความว่าทักษะการอ่านแผนภาพเอกซเรย์ของเฉินชางเหนือกว่าตน!
ความเข้าใจที่มีต่อแผนภาพเอกซเรย์สูงขึ้นหนึ่งระดับ มองเห็นความจริงจากจุดเล็กๆ แค่เห็นความเปลี่ยนแปลงของรายละเอียดเล็กน้อย ก็ทำให้พิจารณาถึงปัญหาได้มากมาย
อู๋เผิงที่อยู่ข้างๆ กันนับถือเฉินชางจากก้นบึงของหัวใจ!
เฉินชางเคยมาผ่าตัดฉุกเฉินหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งล้วนได้โอ้อวดความสามารถแบบเนียนๆ ทุกครั้งล้วนช่วยชีวิตผู้ป่วยฉุกเฉินขึ้นมาจากน้ำลึกไฟร้อน[1]
แม้เฉินชางจะมาผ่าตัดฉุกเฉินไม่บ่อย!
แต่ทุกๆ การรักษาฉุกเฉินล้วนมีตำนานการอวดเก่งของเฉินชาง
แข็งแกร่งทรงพลัง!
ไม่แปลกใจที่หัวหน้าแผนกหวังเซี่ยงจวินเชื่อมั่นในตัวเฉินชางขนาดนี้
ทุกความเชื่อใจล้วนมีศักยภาพเป็นพื้นฐาน
ไป่เจี้ยนหมิงยิ้มอย่างละอาย “หลังจากคุณไปแล้ว หัวหน้าแผนกหวังก็มา เพื่อรับประกันความปลอดภัย จึงตัดสินใจทำซีทีสแกนก่อนดีกว่า แต่นึกไม่ถึงเลยว่าแค่ภาพถ่ายแผ่นเดียวจะทำให้ปัญหาปรากฏแล้ว…
水深火热