ตอนที่ 594
บทที่ 595 บากบั่นไม่ย่อท้อ
October 22, 2026
ตอนที่ 595 บากบั่นไม่ย่อท้อ
ในใจหนิงเฮ่าเซินออกจะตื่นเต้น! กี่ปีแล้ว! ปีนี้ตนอายุตั้งสามสิบสี่ปีแล้ว! แม้จะไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศ แต่เขาไม่ร้อนใจสักนิด!
ดังคำที่ว่ากระบี่ล้ำค่าคมได้ด้วยหินลับ ดอกเหมยไซร้กลิ่นขจรด้วยเหมันต์!
แม้คนอื่นจะพูดว่าตนเป็นคนดวงจู๋ แต่หนิงเฮ่าเซินคิดว่าตนต่างหากที่เป็นจักรพรรดิแห่งความโชคดีที่แท้จริง
ไม่ผ่านความล้มเหลวจะเห็นสายรุ้งได้อย่างไร
เขาคิดว่าคนอย่างพวกกัวอวิ๋นเฟยทำให้ตนแกร่งขึ้นทั้งนั้น!
และวันนี้ตัวเขาเองก็…
ดาบออกจากฝัก มังกรน้ำแข็งคำราม เคลื่อนคล้อยไปตามคลื่นถาโถม!
หัวเราะเย้ยยุทธจักร เป็นอิสระท่ามกลางฝนหมอก ใครลิขิตชะตามิอาจรู้!
ฉัน หนิงเฮ่าเซิน เจ๋งสุดๆ! อืม!
หนิงฮ่าวเซินมีจิตใจเข้มแข็ง ไม่เคยกลัวความล้มเหลว หลังจากถูกกัวอวิ๋นเฟยเขี่ยตกรอบทุกครั้ง เขายังบากบั่นค้นคว้า บรรลุสิ่งใหม่ๆ ได้ทุกที!
ในความคิดของเขา ตัวเองย่อมโชคดี ไม่อย่างนั้นพระเจ้าจะมอบความยากลำบากให้เขามากมายเช่นนี้หรือ ผลแห่งชัยชนะจะต้องหอมหวานเป็นอย่างยิ่งแน่นอน!
พอคิดถึงนี้ ผลการจับฉลากรอบที่สองก็ออกมาแล้ว
ทันทีที่หนิงเฮ่าเซินเห็นว่าชื่อคู่แข่งคือเฉินชางก็อึ้งไปเลย
ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่…พอดูประวัติย่อ มาจากโรงพยาลอันดับสองแห่งมณฑล อายุ 27 ปี
เอ่อ…
หลังจากเห็นเข้า หนิงเฮ่าเซินก็ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ปณิธานในใจเขาแน่วแน่ ไม่หวั่นไหวเพราะปัจจัยภายนอก เจอคนแข็งแกร่งถึงแข็งแกร่ง ไม่กลัวผู้แข็งแกร่งเลยสักนิด ในความคิดของเขา การได้ประชันกับผู้แข็งแกร่งถึงได้ท้าทายขีดจำกัด ยกระดับให้ตัวเอง! และเทียบกับเกียรติยศในการแข่งขันแล้ว พัฒนาการที่ได้ตนได้ต่างหากถึงเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า!
แต่หมอเสี่ยวเฉินคนนี้เพิ่งอายุ 27 ปี…
พอคิดถึงตรงนี้ หนิงเฮ่าเซินยังออกจะเกรงใจ…
ตอนเลี้ยวมาเตรียมรอแข่งที่นอกสนาม เขามองดูเฉินชางครั้งหนึ่ง ออกตัวทักทายเฉินชาง “สวัสดีครับหมอเฉิน!”
เฉินชางอึ้งไป มือทั้งสองข้างรีบจับมือทักทายกลับ “สวัสดีครับหมอหนิง”
ถึงยังไงอีกฝ่ายก็ซวยไปแล้ว ต้องทำให้เขาสบายใจหน่อยละมั้ง
ตอนนี้ด้านเฉินชางเสียใจนิดหน่อยที่ไม่ได้โจมตีชุยหยวนอู่ดีๆ…
เฮ้อ…
หนิงเฮ่าเซินพยักหน้า ลากเฉินชางมาถามสารทุกข์สุกดิบทั่วๆ ไป
เฉินชางก็กระตือรือร้นดี พูดถึงงาน พูดถึงความรัก
ทั้งสองคนต่างอยากให้อีกฝ่ายแฮปปี้ อย่างน้อยก็ผูกมิตรกันใช่มั้ยล่ะ ไม่อย่างนั้นถ้าชนะอีกฝ่าย จะต้องรู้สึกผิดเล็กๆ
ไม่นานนัก ทั้งสองก็รู้สึกเหมือนเพื่อนรู้ใจที่หาได้ยาก
เมื่อเจ้าหน้าที่นำทางที่อยู่ข้างๆ เห็นว่าทั้งสองเริ่มคุยกันเรื่องรางวัลก็หูผึ่งทันที คิดจะไปสืบเสียหน่อย แต่จู่ๆ ประตูก็เปิดออก ทั้งสองจึงจำเป็นต้องเข้าสนามทดสอบแล้ว
หนิงเฮ่าเซินเข้าไปก่อน เขามองเฉินชาง “หมอเฉิน คุยกับคุณถูกคอดีจัง เอาอย่างนี้มั้ย พรุ่งนี้เย็นผมขอเป็นเจ้ามือ พวกเราไปกินข้าวกันสักมื้อ ก็ถือซะว่าไม่สู้ไม่ได้รู้จักกัน”
หนิงเฮ่าเซินไม่ใช่คนชอบยิ้มนัก แต่จริงใจมาก ทำให้เฉินชางค่อนข้างรู้สึกผิด…
เฉินชางรีบเอ่ยว่า “ไม่เอาๆๆ พรุ่งนี้ให้ผมเป็นเจ้ามือ พวกเราเจอกันที่ไหตี่เลา พาภรรยาคุณมาด้วยนะครับ!”
หนิงเฮ่าเซินพยักหน้า “ได้ครับ ไม่สู้ไม่ได้รู้จักกัน พวกเราคนไหนได้เข้ารอบคนนั้นเลี้ยง!”
หนิงเฮ่าเซินรู้สึกว่าตนไม่มีปัญหา คิดแบบนี้แล้วก็ความหนักใจก็หายไป
พอเฉินชางได้ยินก็รู้สึกว่าเป็นไอเดียที่ดี “ไม่มีปัญหาครับ!”
หนิงเฮ่าเซินยิ้มน้อยๆ “ผมไม่ออมมือแน่”
เฉินชางก็ฉีกยิ้ม “คุณระวังอย่าให้แพ้จนน่าอนาถเกินไปนะ”
หนิงเฮ่าเซินหัวเราะอย่างหาได้ยาก ลุกขึ้นแล้วเข้าไปในสนามแข่งขัน
พูดตามตรง เขาประทับใจเฉินชางมาก เจ้าคนนี้นิสัยใช้ได้ ควรค่าแก่การสนิทด้วย รอหลังการแข่งขันจบลง คงติดต่อแลกเปลี่ยนกันดีๆ ได้