บทที่ 645 ผู้หญิงมีมารยา ส่วนเมิ่งซีมารยาตัวแม่!

บทที่ 645 ผู้หญิงมีมารยา ส่วนเมิ่งซีมารยาตัวแม่!

แต่ละมณฑลต้องส่งกรรมการตัดสินนำทีมเข้าร่วมการแข่งขันด้วยคนหนึ่ง และฉินเยว่หมิงเป็นคณะกรรมการของมณฑลตงหยางอยู่แล้ว จึงเป็นคนนำทีมมา

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเยว่หมิงได้พบกับเฉินชาง เจ้าเด็กนี่…คงยังไม่รู้ว่าเราเป็นอาของฉินเยว่ละมั้ง

พอคิดถึงตรงนี้ ฉินเยว่หมิงก็อดยิ้มไม่ได้ ทั้งยังตั้งตาคอยเฉินชางคนนี้อย่างเต็มที่

เฉินชางกลับบ้านมาเก็บของ จู่ๆ ก็พบว่า…จะเก็บอะไรดีล่ะ! มีอะไรน่าเก็บ สองวันจะดื่มจะกินจะถ่ายก็ใช้ของโรงแรมได้ทั้งนั้น ต้องเอาอะไรไปล่ะ

หลังจากเก็บสัมภาระติดตัวแล้ว เฉินชางก็ไปสถานีรถไฟทันที

เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ไกลๆ เธออยู่ที่ไหนก็ดูเอ็กซ์แบบนั้นเสียหมด!

ใช่แล้ว อาจารย์เมิ่งของเขานั่นเอง

เฉินชางมองดูอาจารย์เมิ่งสวมเสื้อหนังเข้ารูปที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน อดถอนใจไม่ได้ อาจารย์คนนี้ทำให้นักเรียนสบายใจไม่ได้เลยจริงสิน่า สวมชุดหนังทั้งตัวเกิดตดขึ้นมาไม่กลัวขายหน้าหรือไง

เฉินชางถอนใจแล้วเดินไปข้างหน้า

“อาจารย์เมิ่ง คุณให้นักเรียนสบายใจหน่อยไม่ได้เหรอ” เฉินชางถอนหายใจ เห็นท่าทางเชิงนั้นของผู้ชายที่อยู่รอบๆ แต่ละคนจึงอดเตือนไม่ได้ว่า “คุณไปร่วมการแข่งขันทักษะผ่าตัด ไม่ได้ไปแข่งรถสักหน่อย”

เมิ่งซีได้ยินแล้วอดขำขึ้นมาไม่ได้ แต่งตัวปังมาก ทำให้เฉินชางปาดเหงื่อแทนตำรวจประจำสถานีรถไฟได้ นี่ถ้าก่อปัญหาเรื่องความสงบเรียบร้อย พวกคุณได้งานเข้าแล้ว

พอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางรู้สึกว่าตนควรขจัดภัยให้ปวงชน รีบลากเมิ่งซีเข้าประตูตรวจตั๋วไปเลย พอถึงโถงรอรถไฟก็ยัดเมิ่งซีให้นั่งลงที่มุมหนึ่งจึงถอนหายใจโล่งอกได้

หลังจากเข้ามา เฉินชางก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าคนคนนี้ไม่ได้เอาสัมภาระมา เอามาแต่กระเป๋าสะพาย “สัมภาระคุณล่ะ”

เมิ่งซีส่ายหน้า “เอาสัมภาระอะไรมา ฉันไม่ได้อยู่โรงแรมด้วย ฉันไปบ้านที่นั่นก็พอแล้ว”

“จริงด้วย คุณไปด้วยกันกับฉันเถอะ!”

เฉินชางได้ยินแล้วทึ่งไปทันที จากนั้นจึงพยักหน้า “ช่างเถอะ ผมชอบอยู่โรงแรม”

เห็นเฉินชางปากไม่ตรงกับใจ เมิ่งซีเกือบหลุดพ่นหัวเราะออกมาแล้ว

เฉินชางเกาหัวแกนๆ เพื่อบรรเทาความเก้อเขิน

เมิ่งซียิ้ม “พอแล้ว อย่าคิดมากขนาดนั้น บ้านฉันตรงนั้นคงเป็นบ้านพักตากอากาศสักหลัง ถึงเวลาให้ผู้ดูแลมารับก็พอแล้ว คุณจะได้ติวการบ้านฉันไปด้วยเลย หลายวันนี้ฉันดูคลิปคุณรู้สึกเหมือนเกือบได้แต่ยังไม่ได้สักที คุณไปจะได้สอนฉันหน่อย”

เฉินชางพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธ

ไม่นานนักกัวอวิ๋นเฟยกับฉินเยว่หมิงก็ลากกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งมา กัวอวิ๋นเฟยไม่ผิดไปจากความคาดหมายแต่อย่างใด หลังจากเห็นเมิ่งซีก็ไปนั่งอยู่ไกลๆ มองยังไม่กล้ามอง แต่…ก็ดันอยากมองด้วย

เมิ่งซีเห็นฉินเยว่หมิงแล้วลุกขึ้นยิ้มพลางพูดว่า “สวัสดีค่ะผู้อำนวยการฉิน”

ฉินเยว่หมิงพยักหน้ายิ้ม “เสี่ยวเมิ่ง นี่คุณสวยขึ้นอีกนะเนี่ย”

เมิ่งซียิ้มให้อย่างเป็นธรรมชาติ สง่างามมีรสนิยม!

สิ่งนี้ทำให้เฉินชางเอือมระอา ผู้หญิงคนนี้นี่มารยาตัวแม่ รอยยิ้มเมื่อกี้ปลอมชะมัด ตอนอยู่กับผมออกจะกวนโอ๊ย แต่พอเป็นคนอื่นก็เป็นอีกแบบ ชุดหนังนี่ก็จะเหมาะเกินไปแล้ว เข้ากับรอยยิ้มสง่างามมีรสนิยม แล้วยังทำให้รู้สึกสดใส ดูเด็กลงไปเป็นกอง!

“นี่นักเรียนฉันค่ะ เฉินชาง” ตอนที่เมิ่งซีแนะนำเฉินชาง ท่าทางเป็นอย่างที่อาจารย์ควรจะเป็นมากจริงๆ สง่าผ่าเผย เป็นอาจารย์ตัวอย่างในใต้หล้า!