ตอนที่ 653
บทที่ 654 ฮ่าๆๆ ผมว่าแล้วว่าพวกคุณต้องจำคนผิด
October 22, 2026
ได้ยินคำพูดของอาจารย์เมิ่ง เฉินชางก็เงยหน้าขึ้นมองอาจารย์เมิ่งแวบหนึ่ง!
“อาจารย์เมิ่ง คุณเป็นอาจารย์ผมนะครับ!” เฉินชางถอนหายใจ ตัดสินใจเรียกสติผู้หญิงที่ดื้อดึงไม่รู้ตัวคนนี้
เมิ่งซีอึ้ง ถลึงตาพร้อมพูดว่า “ใช่ ฉันเป็นอาจารย์คุณ เพราะฉะนั้น…คุณต้องฟังฉันไม่ใช่เหรอ”
เฉินชางฟังแล้วก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล!
แต่…
เมิ่งซีลากเฉินชางออกไปข้างนอก “ไปๆๆ ไปห้องฉัน ห้องฉันเป็นห้องเดี่ยว!”
เฉินชางหัวใจกระตุกวูบ
ห้องฉัน…รับประกันความอิ่มท้อง…
คำพูดเหล่านี้วางด้วยกันแล้วทำไมรู้สึกแปลกๆ!
เมิ่งซีพาเฉินชางขึ้นลิฟต์ หลังจากรูดการ์ดก็มาถึงชั้นห้าสิบเอ็ด
พอเปิดประตูห้อง เฉินชางก็อึ้งไปทันที!
“ให้ตายสิ ทำไมห้องผมเป็นห้องสแตนดาร์ด ห้องคุณเป็น…ห้องดีลักซ์ที่ใหญ่ขนาดนี้”
เฉินชางมองห้องดีลักซ์นอันกว้างใหญ่นี้ ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเหลือเชื่อ
เมิ่งซีพูดเหมือนเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว “ฉันโทรถามแล้วว่าเพิ่มเงินอัพเกรดห้องได้ แต่ฉันเช็คแล้ว ห้องชุดขนาดเล็กและชุดพรีเมี่ยมหมดแล้ว ฉันเลยจองห้องเพรสซิเดนสูท”
เฉินชางฟังแล้วส่ายหน้าทันที มีเงินนี่ดีจริงๆ เลย!
เฉินชางเงยหน้าขึ้นจ้องเมิ่งซีแวบหนึ่ง “อาจารย์เมิ่ง เสียดายมากที่คุณชอบผู้หญิง ไม่อย่างนั้น…ผู้ชายอย่างพวกผมคงสุขสบายไวขึ้นอีกหลายร้อยปีเลย!”
เมิ่งซียิ้มเย้ายวน มองเฉินชางพร้อมเลิกคิ้ว “ฉันได้ยินว่าคุณมีน้องชายคนหนึ่ง หล่อกว่าคุณด้วย!”
สีหน้าของเฉินชางเปลี่ยนไปทันที “อาจารย์เมิ่ง กระต่ายไม่กินหญ้าข้างบ้านนะครับ น้องชายผมยังเด็ก!”
เมิ่งซีหัวเราะฮ่าๆ “อืม ฉันรู้ค่ะว่าน้องชายคุณยังเด็ก!”
“ตอนที่ฉันเดินผ่านเมื่อครู่นี้ ได้ยินพวกเขาคุยกันว่าเฉินชางทั้งไวทั้งบาง ก็ไม่รู้ว่าพวกเขารู้ได้อย่างไร”
เฉินชางสีหน้าคล้ำเขียว!
เสียชีพได้ แต่ไม่ยอมเสียศักดิ์
คนอย่างเฉินชางจะรับการดูถูกขนาดนี้ได้อย่างไร
ทว่านึกได้ว่าอาจารย์เมิ่งมีเงินขนาดนั้น เฉินชางจึงตัดสินใจอดทนไว้!
เฮ้อ…
อาจารย์เมิ่งนะอาจารย์เมิ่ง ไม่เห็นผมเป็นนักเรียนเลย ช่างเถอะ อย่าถือสาคำพูดของเด็ก ให้อภัยเธอแล้วกัน
ความจริง ตอนนี้เมิ่งซีและเฉินชางยามอยู่ด้วยกันก็เป็นกันเองมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นเหมือนเพื่อนคนหนึ่งเลย ไม่สิ…เป็นเพื่อนสาว!
เมิ่งซียิ้ม เข้าห้องไปถอดเสื้อหนังแขวนบนไม้แขวนเสื้อ เสื้อสเวตเตอร์ผ้าแคชเมียร์ขับเน้นรูปร่างเธออย่างชัดเจน
เมิ่งซีเผยรอยยิ้มลึกลับให้เฉินชาง “รีบหน่อย ตอนนี้จะเที่ยงแล้ว บ่ายสองครึ่งก็จะเริ่มแล้ว มีเวลาแค่สองชั่วโมงกว่า ไม่รู้ว่าเวลาพอไหม!”
เฉินชางมึนแล้ว!
เรียกผมมาที่ห้อง เข้ามาก็ถอดเสื้อ และยังบอกผมว่ามีเวลาแค่สองชั่วโมง…
เห็นได้ชัดว่ากำลัง…
แต่!
คุณทำเกินไปหรือเปล่า
สองชั่วโมง!
ปากเก่งจริงๆ เลย
เฉินชางรีบปฏิเสธ
“อาจารย์เมิ่งครับ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น!”
เมิ่งซีได้ยินแล้วลากเฉินชางเดินเลี้ยวซ้ายไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
เฉินชางสีหน้าเปลี่ยนไป “อาจารย์เมิ่ง ห้องนอนอยู่ทางขวาครับ!”
เมิ่งซีชะงักไป ก่อนจะหันมองเฉินชางแวบหนึ่ง “ห้องนอนเหรอ ไปทำอะไรที่ห้องนอนคะ”
พูดจบก็ลากเฉินชางมาที่โต๊ะกลางห้องรับแขก ยื่นมือหยิบกระดาษแผ่นใหญ่เมื่อเช้าออกมา!
ในดวงตาตาคู่โตเหมือนพูดได้ จ้องเฉินชางพร้อมพูดว่า “เสี่ยวเฉิน มา บอกความคิดเห็นของคุณให้ฉันฟังหน่อย! ถ่ายทอดความลับที่คุณสั่งสมมาให้ฉัน ทำเวลาหน่อย ภารกิจหนักหนา มีเวลาแค่สองชั่วโมง!”
“คุณดู ฉันสรุปมา การผ่าตัดพวกนี้ วิธีการผ่าตัดแบบดั้งเดิมของการผ่าตัดเหล่านี้ฉันทำเป็นทั้งหมด แต่กับวิธีจัดการบาดแผลพิเศษบางอย่าง ฉันไม่มีวิธีที่ดีมากนัก คุณช่วยฉันคิดหน่อย บอกวิธีที่ดีกับฉันหน่อย”
เฉินชางเหลืออด “ผมหิวครับ!”
เมิ่งซีได้ยินแล้วโกรธจนตบโต๊ะทันที เธอพูดอย่างโกรธเคือง “อาจารย์คุณจะตกรอบอยู่แล้ว คุณยังอยากกินข้าว คุณกินลงเหรอ”
“คุณลองคิดดู ถ้าฉันตกรอบขึ้นมา คุณจะขายหน้าแค่ไหน อาจารย์จะขายหน้าแค่ไหน ในฐานะลูกศิษย์คุณจะมีเกียรติเหรอ โชคชะตาของเราผูกกันแล้วนะ!”
เฉินชางอึ้ง แบบนี้ก็ได้เหรอ
คนอื่นเขาลูกศิษย์แพ้ อาจารย์ขายหน้า ทำไมคุณ…ตรงข้ามล่ะ
“อีกอย่าง เสี่ยวเฉิน พูดความจริง ฉันดีกับคุณแค่ไหน” เมิ่งซียังคงถามไม่หยุด