ตอนที่ 680
บทที่ 681 ผู้ชาย ก็คงเป็นอย่างนี้ละมั้ง
October 22, 2026
“หัวหน้าเฉิน มีผู้ป่วยนิ้วขาดมาค่ะ!” เสี่ยวหลินวิ่งเข้ามาเรียกในแผนก
เฉินชางผงะไป รีบลุกเดินออกมา “เกิดอะไรขึ้น”
เฉินชางเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง อายุห้าสิบกว่าปี ในมือถือกระดาษทิชชูห่อนิ้วมือไว้ก้อนหนึ่ง เลือดสดๆ ย้อมกระดาษทิชชู่ให้เป็นสีแดง ก้อนกระดาษหนาๆ มีแต่คราบเลือดสีแดง
พอเห็นเฉินชางก็ฉีกยิ้มให้ “หมอ!”
เฉินชางพยักหน้า “เกิดอะไรขึ้นครับ”
ชายคนนี้ยิ้มยิงฟัน เอ่ยว่า “นิ้วมือถูกทับเละแล้ว คุณดูหน่อยสิว่าตั้งทำยังไง”
เขาตัวคลุกฝุ่น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าบนตัวเปรอะเปื้อนฝุ่น
ทันใดนั้นเอง ผู้หญิงอายุพอๆ กันที่อยู่ข้างหลังก็วิ่งมาหาหลังจากเดินเรื่องเสร็จ มองเฉินชางอย่างร้อนรน “หมอคะ นิ้วสามีฉันถูกทับขาดแล้ว คุณดูให้หน่อยสิคะว่ายังต่อได้ไหม”
เสียงของเธอออกจะสะอึกสะอื้น แต่ชายวัยกลางคนกลับหันไปยิ้มให้เธอ “ไม่เป็นไร เป็นนิ้วนาง ไม่สำคัญ!”
การแต่งตัวของหญิงคนนั้นคล้ายคลึงกับชายคนนี้ บนตัวมีแต่ฝุ่นเหมือนกัน
เฉินชางพยักหน้า พาเขาเข้าไปห้องหัตถการ หลังจากเอากระดาษทิชชู่ที่ม้วนอยู่ในมือทิ้งไปก็เห็นนิ้วนางที่มีเลือดเนื้อเหวอะหวะทันที
เฉินชางเห็นแล้วยังหนังศีรษะชาหนึบ ช้อนตามองชายวัยกลางคน “เจ็บไหมครับ”
เขาพยักหน้าฉีกยิ้มยิงฟัน “เจ็บครับ! เจ็บเป็นบ้าเลย”
เฉินชางถอนหายใจ เอ่ยกับชายคนนี้ “ทนหน่อยนะครับ ผมล้างแผลให้”
เขาพยักหน้าขานรับ ไม่ส่งเสียงอีก ไม่ว่าเฉินชางจะล้างแผลหรือเอาแหนบมาตรวจดูก็ไม่ปริปาก เฉินชางเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย พบว่าผิวดำคล้ำของเขาบวมจนแดงไปหมด แต่ก็ไม่ส่งเสียงร้อง
เฉินชางใช้เวลาสองสามนาทีก็รู้อาการนิ้วนางพอสมควรแล้ว แต่ยังต้องทำเอ็มอาร์ไอดูว่าภายในร่างกายเกิดอะไรขึ้น
เฉินชางเอ่ย “ไม่งั้นคุณไปทำเรื่องแอดมิทเถอะครับ ยังต้องทำเอ็มอาร์ไอ เจาะเลือด แล้วก็ผ่าตัด”
พอชายวัยกลางคนได้ยินก็ผงะไปทันที “ต้องนอนโรงพยาบาลด้วยเหรอครับ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ กระดูกนิ้วหักแล้วต้องดาม แถมยังต้องซ่อมแซมกล้ามเนื้อกับเส้นประสาทหลอดเลือดด้วย ถ้าซ่อมอวัยวะเหล่านี้ไม่ดี ปัญหาก็จะไม่ได้อยู่แค่เรื่องนิ้วแล้วครับ”
ที่เฉินชางพูดเป็นความจริง เพราะการตัดรยางค์บนที่เกิดขึ้นจากนิ้วนิ้วหนึ่งก็ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
แต่ชายคนวัยกลางคนได้ยินเฉินชางพูดเรื่องพวกนี้เข้าก็ผงะไปทันที “หมอ…ถ้าไม่ผ่าตัดจะทำยังไงได้บ้างเหรอครับ”
เฉินชางอึ้งไป “งั้นก็ต้องตัดทิ้งครับ ตัดนิ้วนิ้วนี้ทิ้งไป”
เขานิ่งเงียบไป ผ่านไปสักพักก็เอ่ยถามขึ้นทันที “ถ้าผ่าตัดต้องใช้เงินเท่าไรครับ”
เฉินชางเริ่มพิจารณา “ถ้าคิดรวมทั้งหมดอย่างน้อยก็หนึ่งหมื่นกว่า ไม่ถึงสองหมื่นครับ”
พอชายคนนี้ได้ยินเข้า ก็ตกใจสะดุ้งโหยงอย่างเห็นได้ชัด เอ่ยถามต่อว่า “แล้วถ้าตัดนิ้วล่ะครับ”
เฉินชางตอบ “สามถึงหาร้อยมั้งครับ”
เฉินชางเพิ่งพูดจบ เขาก็พูดทันทีว่า “ตัดนิ้วเถอะครับ! ยังไงนิ้วนางก็ไม่มีประโยชน์อะไร เลือกตัดทิ้งไปดีกว่าไหม!”
พอประโยคนี้เข้าหูเฉินชาง เขาพลันรู้สึกว่าในใจเจ็บแปลบเหมือนถูกแทง
เฉินชางได้ยินแล้วก็สูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง สงบสติของตนลงมา
“คิดดีแล้วเหรอครับ”
เขายิ้มแล้วส่ายหัว “ไม่ต้องคิดเลยครับ ตัดไปเลยเถอะ”
เฉินชางมองดูชายที่มีรูปร่างไม่สูงถึงขั้นยังออกจะผอมแห้งคนนี้ เห็นว่ายิ้มอยู่ แต่ความจริงแล้วสีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น แต่ในแววตากลับมีความสุข!
นี่ทำให้เฉินชางอึ้งไปครู่หนึ่ง
ชายคนนี้สูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง “คนชนบทไม่ได้บอบบางขนาดนั้น นิ้วนิ้วเดียวไม่กระทบอะไร”
เฉินชางไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี
เขาเห็นเฉินชางนิ่งเงียบไป อดถอนใจไม่ได้ “ปีนี้หาเงินไม่ค่อยได้ ผมกับเมียออกมาครึ่งปีแล้วยังหาได้ไม่เท่าไร เดี๋ยวก็ปีใหม่แล้ว เตรียมกลับบ้านเดิมครับ”
“ลูกชายสองคนเรียนมหาวิทยาลัย เป็นมหาวิทยาลัยดังทั้งคู่ แต่อยู่เมืองหลวง ต้องใช้เงินมาก ปีใหม่คราวนี้นะ พอทั้งสองคนเปิดเทอม ค่ากินอยู่ครึ่งปีคราวเดียวก็หมื่นกว่า…”
“การผ่าตัดนี่หมื่นสองหมื่น พอให้พวกเขาใช้ได้ครึ่งปีเลย ช่างเถอะครับ ตัดไปเถอะ!”
พอพูดจบ ชายคนวัยกลางคนก็กัดฟันตัดสินใจแบบนี้ออกมา
เฉินชางได้แต่ถอนใจ