บทที่ 7 ตัวพองหมดแล้ว

[เข็มเย็บแผล (สีขาว) ภายหน้าเมื่อท่านใช้เข็มใดๆ เย็บแผล จะได้รับผลความคม +1!]

ในที่สุดเฉินชางก็เข้าใจ หมายความว่าหลังจากนี้เมื่อตนใช้เข็มเย็บแผลจะได้คุณสมบัติความคม +1

เพียงแต่…ความคม +1 นี่มันคืออะไรกันแน่?

ไม่เข้าใจ!

ช่างเถอะ คงจะทำให้เข็มคมขึ้นล่ะมั้ง! เป็นความหมายของความคมหรือเปล่า?

เมื่อผ่าตัดเสร็จ ผู้ป่วยก็ถามขึ้นว่า “หมอครับ ไส้ติ่งของผมล่ะ?”

เฉินชาง “…”

คิดถึงมันขนาดนี้เลยเหรอ?!

พยาบาลถือถาดเดินมาข้างกายพี่ชายคนนั้น “นี่ค่ะ นี่คือไส้ติ่งของคุณ!”

พี่ชายคนนั้นมองดู จากนั้นจึงรู้สึกมวนท้อง “ไม่! ตอนนี้เป็นไส้ติ่งของคุณแล้ว เอาไปเถอะ…หมาบ้านผมไม่กินของพวกนี้หรอก น่ารังเกียจเกินไป”

“โอ้โห นี่ไม่เหมือนในอินเทอร์เน็ตเลยนะครับ? ทำไมถึงได้น่าเกลียดขนาดนี้? อัปลักษณ์จริงๆ!”

เฉินชางไอแค่กๆ นี่ไม่ใช่ไส้ติ่งธรรมดาสักหน่อย

ความจริง มันเป็นไส้ติ่งที่เน่าจนเป็นรูต่างหาก!

นี่เกิดจากการที่ไส้ติ่งต่อต้านเจ้านายที่กินดื่มมั่วซั่วจนทำให้เกิดความอันตรายถึงชีวิต มันจึงพยายามจนมีสภาพเป็นไส้ติ่งหายากแบบนี้!

พยาบาลหัวเราะจากนั้นจึงถือถาดกลับมา

กับของพวกนี้ เธอเห็นจนรู้สึกเฉยๆ แล้ว บางครั้งยังวางอยู่ตรงที่เธอกินข้าวด้วยซ้ำ แต่ไม่ส่งผลอะไรแม้แต่น้อย!

เฉินปิ่งเซิงพูดขึ้นว่า “ส่งไปแผนกพยาธิวิทยา[1]เพื่อทำการตรวจสอบ”

พยาบาลพยักหน้าแล้วเดินจากไป

ดูเหมือนยาชาของพี่ชายคนนี้สลายไปหมดแล้ว สมองจึงปลอดโปร่งขึ้นมาก “หมอครับ ท้องผมถูกยาชาแบบนี้ ตามหลักแล้วกระเพาะต้องชาไปด้วยสิครับ? ทำไมเมื่อกี้ผมเห็นของน่าเกลียดนั่นถึงรู้สึกอยากอ้วกล่ะ? ทำไมยังรู้สึกมวนท้องอยู่อีก?”

เฉินชางรู้สึกว่าพี่ชายคนนี้ถามปัญหาที่ลึกซึ้งออกมาแล้ว!

กระเพาะถูกทำให้ชาแล้วจะรู้สึกมวนท้องได้อย่างไร? ฉลาดจริงๆ!

เฉินปิ่งเซิงหัวเราะ “เพราะคุณรู้สึกรังเกียจนั่นแหละ! เป็นอาการทางใจ!”

พยาบาลในห้องผ่าตัดทนไม่ไหวอีกต่อไป หัวเราะออกมาเสียงดัง!

แม้แต่เฉินชางก็หัวเราะออกมาด้วย

พี่ชายคนนี้เกาหัว “มีเหตุผล!”

ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะกลับมาอีกแล้ว ยังไม่ทันตอบอะไรก็ถูกเข็นออกไปจากห้องผ่าตัดเพื่อส่งไปที่ห้องผู้ป่วย

วิสัญญีแพทย์ชื่อหลิวเจี้ยนเดินเข้ามา เมื่อเห็นผลการผ่าตัดของเฉินชางจึงหัวเราะ “ลงมีดครั้งแรกรู้สึกยังไงบ้างครับ?”

เฉินชางทอดถอนใจ “ไม่มีความรู้สึกเหมือนได้เป็นศัลยแพทย์หลักเลยครับ!”

หลิวเจี้ยนชะงัก “แล้วศัลยแพทย์หลักต้องมีความรู้สึกยังไงล่ะ?”

เฉินชางกล่าวตอบ “ก็ต้องให้ผู้ช่วยลงมือทำงานบ้างสิครับ? หัวหน้าเฉินเป็นผู้ช่วยคนแรกในชีวิตของผม แต่ไม่สนใจผมสักนิด แล้วยังบอกให้ผมทำนู่นทำนี่อีก”

หลิวเจี้ยนรู้สึกอับจนคำพูดขึ้นมาโดยพลัน “คุณนี่นะ ได้คืบจะเอาศอกไปหรือเปล่า? จะให้เฉินปิ่งเซิงลงมือช่วยคุณเหรอ? คุณจะได้ใจเกินไปหรือเปล่า?”

เฉินชางยิ้ม เขาก็รู้จักล้อเล่นเหมือนกันนะเนี่ย

เขาเดินตามหัวหน้าเฉินออกมาจากห้องผ่าตัด ขณะที่ล้างมืออยู่กันตามลำพังไม่มีคนอื่น เฉินปิ่งเซิงจึงอดแขวะขึ้นไม่ได้ “คุณกลับไปฝึกเย็บแผลให้ดีๆ รอยแผลน่าเกลียดอะไรขนาดนั้น ทำให้ผมอายแทนจริงๆ ต่อหน้าคนอื่นผมไม่กล้าพูด พูดออกไปก็ขายหน้าตัวเองเปล่าๆ!”

เฉินชางยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน

[ติ๊ง! NPC ระดับสูง เฉินปิ่งเซิง มอบหมายภารกิจ: พัฒนาทักษะการเย็บแผลให้ถึงระดับสูง! รางวัล: คะแนนทักษะ 1 แต้ม]

เฉินชางดีใจขึ้นมาทันที!

มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?

ทักษะการเย็บแผลที่ผิวหนัง: ระดับกลาง: 1679/2000

หลังจากทำงานหนักมาหลายวัน ในที่สุดก็พัฒนาขึ้นเล็กน้อย แต่หากจะใช้คะแนนทักษะตอนนี้ก็รู้สึกสิ้นเปลือง อีกสักครู่ค่อยว่ากันเถอะ

ว่าแต่ว่าคะแนนทักษะนี่มันใช้ยังไง?

เฉินชางรู้สึกสงสัย

[ติ๊ง! หากต้องการเพิ่มระดับทักษะจากระดับต้นไประดับกลางต้องใช้คะแนนทักษะ 1 แต้ม

จากระดับกลางไประดับสูงต้องใช้คะแนนทักษะ 2 แต้ม

จากระดับสูงไประดับปรมาจารย์ต้องใช้คะแนนทักษะ 4 แต้ม

จากระดับปรมาจารย์ไประดับสมบูรณ์ใช้คะแนนทักษะ 8 แต้ม!]

เฉินชางพยักหน้า ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง!

คะแนนทักษะเอาไว้ใช้ในการพัฒนาระดับของทักษะต่างๆ

ถ้าเช่นนั้นคะแนนทักษะอันล้ำค่าที่ตนมีอยู่หนึ่งแต้มนี้ก็เก็บไว้เถอะ

ตลอดช่วงเช้าได้รับผลประโยชน์ไม่น้อยเลยทีเดียว

[ติ๊ง! ภารกิจของ NPC เฉินปิ่งเซิงสำเร็จ ทำการผ่าตัดไส้ติ่ง 2 เคสสำเร็จในระดับดีเยี่ยม ได้รับ: ประสบการณ์การผ่าตัดไส้ติ่งของเฉินปิ่งเซิง x1]

ประสบการณ์การผ่าตัดไส้ติ่งของเฉินปิ่งเซิง?

นี่มันมีประโยชน์อะไรกัน?

เฉินชางกดรับรางวัล ทันใดนั้นมีข้อมูลระลอกหนึ่งไหลเข้าสู่สมอง

ข้อมูลถาโถมเข้ามา!

ทนแทบไม่ไหว!

ในนั้นเต็มไปด้วยภาพเลือดเนื้อเละเทะ ประสบการณ์การผ่าตัดของเหล่าเฉินก็คือประสบการณ์ที่เขาสะสมมาจากการผ่าตัดครั้งแล้วครั้งเล่านั่นเอง

จนสุดท้ายก็กลายเป็นความรู้ของเหล่าเฉิน

เฉินชางค่อยๆ ดื่มด่ำ ของเหล่านี้จะกลายเป็นความรู้ของตน

ในสมองของเขาพยายามย่อยข้อมูลอยู่เรื่อยๆ ดูดซึม…