บทที่ 73 มงคลคู่มาเยือนถึงประตู

หวังเชียนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย รีบหาหัวข้อสนทนาใหม่เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้น พูดขึ้นว่า “ชางเอ๋อร์ไปแข่งวันนี้ ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้างนะครับ?”

เมื่อพูดออกมาเช่นนี้กลับดึงดูดความสนใจของทุกคนรอบๆ ได้ชะงัด

การเลื่อนตำแหน่งของเฉินชางในคราวนี้ พูดอย่างไรก็เป็นเรื่องไม่ใหญ่ไม่เล็กในแผนกฉุกเฉิน ทุกคนให้ความสนใจอยู่บ้าง

เฉินปิ่งเซิงไม่กล้าพูดอะไร พูดตอนนี้ยังเร็วเกินไป ถ้าชมเชยเขา…เกิดคะแนนย่ำแย่ขึ้นมาจะเป็นการทำร้ายเขาเปล่าๆ เดี๋ยวจะถูกพวกปากเสียนินทาลับหลัง เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินปิ่งเซิงจึงรู้สึกสมองบวม

อันเยี่ยนจวินยิ้มออกมา “พื้นฐานของเสี่ยวเฉินแข็งกว่าคุณ คุณไม่ต้องกังวลหรอก”

ฉินเยว่พยักหน้า “ใช่แล้ว เฉินชางหล่อขนาดนั้น ต้องผ่านแน่นอน”

หวังเชียนชะงักไป รู้สึกเลื่อมใสขึ้นมาเล็กน้อย…

หล่อเกี่ยวอะไรกับการผ่าตัด?

หรือคนหล่อแล้วไม่ต้องการวิสัญญีแพทย์?

หล่อแล้วไส้ติ่งจะวิ่งออกมาหาคุณเองหรือไง!

อีกอย่างผมก็คิดว่าผมหล่อมาก อย่างน้อยก็มีความมาดแมนมากกว่าเฉินชาง

หลังจากหวังเชียนใคร่ครวญอย่างละเอียด ก็พบปัญหาใหญ่อย่างหนึ่ง ดูเหมือนเขาพูดอะไรก็ถูกรังเกียจไปหมด?

ทำไมก่อนหน้านี้ฉันถึงไม่รู้ตัวล่ะ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้หวังเชียนก็ตัดสินใจว่าตนจะต้องเรียนรู้จากอันเยี่ยนจวินผู้เป็นอาจารย์ให้ดี จะต้องเงียบสงบดังเหล็กกล้าให้ได้

ตอนนี้แต่ละคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง

แม้ว่าการที่เฉินชางจะได้บรรจุหรือไม่จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาสักนิด แต่มักมีบางคนที่ไม่ค่อยอยากให้เฉินชางชนะการแข่งขัน…

อย่างเช่นหวังหย่ง เขาไม่ค่อยอยากให้เฉินชางชนะการแข่งขัน เพราะที่ผ่านมาเขาคิดว่าตนเก่งกว่าเฉินชาง ตั้งแต่เข้ามาทำงานในโรงพยาบาลนี้ เขาคอยติดตามหัวหน้าแผนกมาตลอด เส้นทางสะดวกราบรื่น อีกทั้งหวังหย่งก็เข้าร่วมกิจกรรมบ่อยๆ เขาจึงคิดว่าตนโดดเด่นกว่าเฉินชางมาก

หากเฉินชางได้รับการบรรจุอย่างเป็นทางการ เขาจะรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทิ้ง รู้สึกไม่สบายใจ ดังนั้นแม้ปากหวังหย่งจะไม่พูดออกมา แต่ในใจไม่ต้องการให้เฉินชางได้ดีกว่าเขา

ตอนนี้เองสือน่าพูดขึ้นว่า “ฉันไม่ค่อยรู้จักหลี่ซื่อเจี้ยนมากนัก แต่รู้จักโจวเสี่ยวตงอยู่บ้าง โจวเสี่ยวตงเคยเข้าร่วมการผ่าตัดในแผนกฉุกเฉินหลายครั้ง เด็กคนนั้นมีความกระตือรือร้น พื้นฐานการผ่าตัดค่อนข้างดี เคยได้รับการสั่งสอนจากเฉียนเลี่ยง ตอนนี้เป็นคนรุ่นใหม่ที่เป็นกำลังหลักในแผนกศัลยกรรมภายนอก ได้รับความสำคัญจากจางโหย่วฝูมาก”

“ดังนั้น…เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนเถอะ ฉันคิดว่าการต่อสู้ของเสี่ยวเฉินคราวนี้ค่อนข้างหนักหน่วง ถึงอย่างไรคู่แข่งก็เรียนปริญญาโทมาสามปี แล้วยังมีประสบการณ์การผ่าตัดมาอีกสองปี ดังนั้นจึงค่อนข้างอันตราย”

สือน่าพูดไปตามจริง แต่กลับทำให้ทุกคนอดถอนใจไม่ได้

แม้หวังเชียนจะพูดไม่ค่อยดี แต่ในใจยังหวังให้เฉินชางผ่านไปให้ได้ ทว่าโจวเสี่ยวตงและหวังเชียนเป็นคนรู้จักของเขา เคยเป็นเพื่อนร่วมสถาบันกันมา ย่อมรู้จักกันเล็กน้อย “ตอนเรียนมหาวิทยาลัย โจวเสี่ยวตงได้รับความสำคัญจากหัวหน้าแผนกเฉียนเลี่ยงมาก เขาเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ”

พริบตาเดียวบรรยากาศในห้องก็กดดันขึ้นมา

ทุกคนรู้สึกเสียดาย เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นโอกาสที่หาได้ยากจริงๆ

ส่วนหวังหย่งกลับรู้สึกซับซ้อน เขาทั้งอยากให้เฉินชางผ่านและไม่อยากให้เฉินชางผ่าน อารมณ์สับสน รู้สึกมึงงงยิ่งกว่าการสอบของตัวเองเสียอีก

……

……

ขณะที่เฉินชางเดินเข้ามาในห้อง เฉินปิ่งเซิงก็รีบลุกขึ้นยืน หลุดปากถามออกไปว่า “การแข่งขันเป็นยังไงบ้าง?”

เฉินชางยังไม่ทันพูดอะไร สายตาของทุกคนรอบๆ ก็จับจ้องมายังเฉินชาง!

เฉินปิ่งเซิงร้อนใจ อยากจะพูดบางอย่าง แต่เห็นหัวหน้าพยาบาลวิ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อนเสียก่อน!

“ข่าวดีค่ะ ข่าวดี ฉันมีข่าวดีมาบอกทุกคน!”

“หือ? เสี่ยวเฉิน คุณอยู่ด้วยหรือคะ พอดีเลย ฉันมีข่าวดีมาบอกทุกคนน่ะค่ะ เฉินชางผ่านการบรรจุแล้ว!”

เถียนเซียงหลานหรี่ตามองไปยังเฉินชางด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวเฉิน ยินดีด้วยนะคะ เรื่องการบรรจุของคุณไม่มีปัญหาแล้ว เมื่อครู่ฝ่ายการเงินบอกให้ฉันมาตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานของคุณทันที ข้อมูลของคุณไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงใช่ไหมคะ?”

เมื่อคำพูดของเถียนเซียงหลานดังขึ้น รอบๆ พลันเงียบลง!

เฉินชางผ่าน!

ไม่นานรอบๆ ก็คึกครื้นขึ้นมา!

หวังเชียนส่งเสียงจิ๊จ๊ะ พูดออกไปตามตรง “ชางเอ๋อร์ แบบนี้คุณต้องเลี้ยงข้าวซะแล้ว! นี่เป็นเรื่องดีจริงๆ!”

ฉินเยว่ก็ลุกขึ้นยืน พูดขึ้นว่า “ใช่แล้ว ลูกพี่เฉิน! เลี้ยงข้าว แบบนี้ต้องเลี้ยงข้าว”

อันเยี่ยนจวินหัวเราะ ชูนิ้วโป้งให้เฉินชาง

แต่ใครบางคนกลับรู้สึกทอดถอนใจกับวาสนาของเฉินชาง!

อย่างเช่นหมอเล็กๆ ในแผนกฉุกเฉินหลายคนที่กำลังเตรียมสอบโอนย้ายสัญญาชั่วคราว

เดิมทีพวกเขายืนอยู่ในระดับเดียวกับเฉินชาง แต่เดินไปไม่ทันไร ละสายตาเพียงนิดเดียว กลับพบว่าเฉินชางที่อยู่ในระดับเดียวกันกลายเป็นบุคลากรอย่างเป็นทางการไปแล้ว

สำหรับพวกเขาการบรรจุคืออะไร?

มันคือรากฐาน!

เมื่อมีรากฐานก็ไม่จำเป็นต้องเร่ร่อน ไม่ต้องพเนจรไปทั่ว ใช้ชีวิตไปได้อย่างสงบปลอดภัย

เป้าหมายที่พวกเขาพยายามอย่างแข็งขันมานาน ถูกคนอื่นทำให้เป็นจริงแล้ว แล้วพวกเขาล่ะ?

ทันใดนั้นบนใบหน้าของทุกคนพลันประดับไปด้วยรอยยิ้ม ในใจเริ่มใคร่ครวญถึงอนาคตของตัวเอง

หวังหย่งรู้สึกราวกับมีความรู้สึกนับร้อยผสมปนเป

ความรู้สึกแบบนี้ เขาอยากยินดีแทนเฉินชาง…แต่ตัวเองกลับผิดหวัง

ทั้งที่รู้ว่านี่คือผลที่เฉินชางได้มาจากความพยายาม ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตน แต่หวังหย่งกลับไม่รู้สึกยินดี แม้ใบหน้าจะแขวนไปด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอิจฉา

ทว่าเมื่อคิดอย่างสงบ จึงพบว่าโอกาสมีไว้สำหรับคนที่เตรียมพร้อม