บทที่ 731 มิเรอร์ซินโดรม

หลังจากได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เฉินชางก็วิเคราะห์ความ น่าจะเป็ นจานวนหนึ่งจากข้อมูลพวกนี้!

ภารกิจต่อเนื่องใช ้ความคืบหน้าของภารกิจเดียวกัน!

นี่ก็หมายความว่ าหลังจากภารกิจต่อเนื่องสิ้นสุดลง ความ คืบหน้าถึงร ้อยเปอร ์เซ็นต์จริงๆ แล้วความจริงที่ว่าก็เป็ นเรื่องเดียวกัน อยู่ดี

ตกลงมันเป็ นเรื่องอะไรกันแน่

ตอนนี้เฉินชางไม่อาจรู ้แต่ดูจากของรางวัลระบบ

รางวัลภารกิจตามขั้นยังเหลือเฟือขนาดนี้ รางวัลภารกิจสุดท้าย …ต้องยิ่งน่าพอใจแน่ นี่ก็หมายความว่าระดับความยากต้องค่อนข้าง สูง

จางเค่อฉินอดมองเฉินชางปราดหนึ่งไม่ได้ “หัวหน้าเฉิน…ตกลง คนคนนี้เป็ นโรคประสาทหรือเปล่า”

เฉินชางเห็นการแจ้งเตือนภารกิจรอบที่สองของระบบ

[เงื่อนไขภารกิจ: ช่วยจางเค่อฉินวินิจฉัยโรคของนักโทษหยวน ฮุยได้ส าเร็จ]

ในนั้นมีคาสาคัญอยู่สองคา คาหนึ่งคือ ‘วินิจฉัยโรค’ อีกคาคือ ‘นักโทษ’ ดูคล้ายไม่เกี่ยวข้องอะไรกัน

แต่ความจริงแล้วเบื้องหลังมีเบาะแสซ่อนอยู่สองอย่าง

นั่นก็คือหยวนฮุยคนนี้ต้องมีอาการป่วย จาเป็ นต้องให้ตนวินิจฉัย

ข้อสองคือหยวนฮุยต้องเป็ นนักโทษ!

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หยวนฮุยคนนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่

เฉินชางคิดไปคิดมาแล้วจึงโทรหาหัวหน้าตู้ที่อยู่แผนกประสาท วิทยากับหัวหน้าหลู่ที่แผนกศัลยกรรมประสาท

ถึงอย่างไรภารกิจก็ไม่ได้บอกว่าต้องท าให้ส าเร็จคนเดียว มี ผู้เชี่ยวชาญพวกนี้เพิ่มเข้ามาต้องสาเร็จเร็วมากแน่

ที่จริงตอนนี้เฉินชางก็ดูออกแล้ว สิ่งที่จางเค่อฉินสงสัยในตอนนี้ ก็คือ หยวนฮุยคนนี้แกล้งทาเป็ นโรคประสาทหรือไม่กันแน่

ในตอนนี้เอง จู่ๆ แผนกฉุกเฉินก็มีผู้ป่วยเข้ามาคนหนึ่ง

พอเข้ามาแล้วก็เริ่มหายใจหอบเสียงดัง มือทั้งสองบีบคอไว้ “หมอ …ช่วยผมด้วยๆ…ผมหายใจไม่ออก!”

เฉินชางหน้าเปลี่ยนสีทันที ไม่ว่าหยวนฮุยจะเป็ นผู้ป่ วยหรือไม่ คนนี้ก็เป็ นผู้ป่วยแน่ๆ

หวังเชียนเห็นเสื้อถูก ‘เจ้าหัวหงอก’ คนนั้นกอดเอาไว้ก็จนใจ พา ชายคนนั้นเข้าห้องฉุกเฉินทันที

หลังจากตรวจดูจึงพบว่าเป็ นผู้ป่วยแพ้กุ้งเครย์ฟิช คอก็เลยบวม

พอรักษาอาการแพ้แล้ว ไม่นานผู้ป่วยก็อาการคงที่

แต่ตอนนี้เอง อู๋กังพลันรีบร ้อนวิ่งเข้ามาในห้องฉุกเฉิน

“หัวหน้าเฉิน! คุณรีบมาดูเร็ว หยวนฮุยคนนั้น…เขา…”

เฉินชางเห็นว่าอู๋กังอึกอักพูดที่มาที่ไปไม่ได้ จึงวกกลับไปใน

แผนกทันที

ทันใดนั้นก็เห็นหยวนฮุยนอนอยู่กับพื้น มือทั้งสองบีบคอไว้

“หมอ! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมที…ผมหายใจไม่ออกแล้ว!”

เฉินชางกับหวังเชียนสบตากัน ผงะไปเล็กน้อย

แต่…

คราวนี้ หวังเชียนมองดูเสื้อกาวน์ที่ถูก ‘เจ้าหัวหงอก’ โยนลงไปถู

กับพื้นแล้วเจ็บปวดใจไม่หยุด

ไอ้หมอนี่ จงใจแหงเลยสิ!

แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ส่งไปที่ห้องฉุกเฉินดูก่อนดีกว่า

ถ้าเกิดป่วยจริงขึ้นมาล่ะ

คนเป็ นหมอ จะบอกว่าคุณเป็ นนักโทษเลยไม่รักษาให้ก็ไม่ได้อยู่

ดีใช่ไหม

นี่มันไม่เหมาะสม!

แต่…

เฉินชางกับหวังเชียนแบกชายคนนี้มาตรวจที่ห้องฉุกเฉิน

ความดันปกติ!

ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนปกติ!

หัวใจเต้นปกติ!

หายใจ…หอบถี่…อาจจะแกล้งทา!

เพราะตรวจหาร่องรอยความผิดปกติไม่เจอสักนิดเลยนี่นา…

ขณะนี้เอง หัวหน้าตู้จากแผนกประสาทวิทยาก็เดินเข้ามา ที่

ตามมากับเขายังมีหัวหน้าหลู่ซิ่นจากแผนกศัลยกรรมประสาทด้วย

ตู้เจวียนหงเอ่ยถามทันที “เสี่ยวเฉิน ผู้ป่วยเป็ นอะไรเหรอคะ”

คราวนี้พวกจางเค่อฉินจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในนี้ให้ฟังโดย