บทที่ 741 สู่ขอถึงบ้าน (2)

ภายในห้องเวร ฉินเยว่ฟังคาพูดที่เฉินชางพูดกับพ่อแม่แล้ว ใบหน้าก็เต็มไปด้วยน้าตาโดยไม่รู ้ตัว เฉินชางค่อนข้างมีความคิดผู้ชายเป็ นใหญ่ ตอนที่อยู่ กับเธอ เรื่องราวไม่ดียากลาบากพวกนั้นเขาไม่เคยพูดกับเธอเลย เวลาอยู่ด้วยกัน เฉินชางคอยแหย่ให้เธอมีความสุขทุก วัน

แต่ฉินเยว่รู ้ว่า กว่าเฉินชางจะมีวันนี้ไม่ง่ายเลย ล้วน เป็ นสิ่งที่เขาได้มาอย่างยากลาบาก

ได้ยินเฉินชางพูดถึงช่วงเวลาเหล่านั้น ฉินเยว่ปวดใจ จนน้าตาไหล เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ร่างข้อความเงียบๆ ‘ตา บ้า ฉันไม่ให้คุณกินของเหลือของฉันหรอกค่ะ ต่อไปถ้าไม่มีเงิน ฉัน จะเลี้ยงคุณเอง!…’

แต่หลังจากร่างเสร็จก็ลบไป

ได้ยินคามั่นสัญญาที่เฉินชางให้ต่อพ่อแม่ของเธอ แม้ ทุกประโยคล้วนราบเรียบ แต่ฉินเยว่ได้ยินแล้วกลับรู ้สึกสมจริงมาก

เขารู ้ทุกรายละเอียดของเธอ เวลาเธอกินมะเขือเทศ เขาจะล้างให้สะอาด เวลาดื่มชานม เขาจะซื้อรสชาติที่เธอชอบที่สุด ให้…

ที่แท้เฉินชางเข้าใจทุกรายละเอียดในชีวิตประจาวัน ของเธอ

คิดถึงตรงนี้ ฉินเยว่ก็รู ้สึกว่าเธอเป็ นคนที่โชคดีที่สุด ในโลก …… ……

ตอนนี้เอง ฉินเสี้ยวยวนพลันสูดหายใจเข้าลึกๆ มอง เฉินชางแล้วพูดตามตรง

“เสี่ยวเฉิน ทั้งชีวิตของผมมีลูกสาวที่เป็ นแก้วตา ดวงใจแค่คนเดียว ก็คือเยว่เยว่ เพราะฉะนั้นคุณจะต้องเห็นเยว่เยว่เป็ น ของมีค่าไปทั้งชีวิต ครอบครัวฝ่ ายหญิงทั่วไปจะบอกฝ่ ายชายว่าฝาก คุณด้วย แต่ผมจะไม่พูดแบบนั้น เพราะถึงแม้พวกคุณแต่งงานกัน เยว่ เยว่ก็ยังเป็ นแก้วตาดวงใจของผม”

ฉินเสี้ยวยวนอ่อนไหวเล็กน้อย ฉวยโอกาสตอนที่ดื่ม ชาปาดน้าตา “ผมจะใช ้เหตุผล ระหว่างสามีภรรยาจะไม่มีความ ขัดแย้งกันได้อย่างไร คุณท าให้เธอร้องไห้ได้ ท าให้เธอโกรธได้

ความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างสามีภรรยา ผมไม่สนใจ แต่…คุณ อย่าหักหลังเยว่เยว่ มีเพียงเรื่องนี้ที่ผมหวังว่าคุณจะไม่ทา”

ฉินเสี้ยวยวนถอนหายใจ “เราก็แก่แล้ว จุ้นจ้านกับ พวกคุณได้ไม่เท่าไรแล้ว ควบคุมเรื่องในอนาคตไม่ได้ ผมเชื่อในตัว คุณ และผมก็เชื่อสายตาของเยว่เยว่ ความจริง ตั้งแต่ที่คุณเข้ามา ผม ก็รู ้แล้วว่าคุณมาทาไม เรื่องนี้ ผมเป็ นคนตัดสินใจ ผมตอบรับคุณ!”

ตอนนี้เอง ฉินเยว่ที่ได้ยินคาพูดของพ่อก็น้าตาไหล พราก คิดไม่ถึงว่าด้วยนิสัยของพ่อจะพูดคาพูดที่ซึ้งขนาดนี้ออกมา ได้

ถ้าไม่ใช่เพราะไม่ได้วางสาย ชาตินี้ทั้งชาติฉินเยว่ก็คง ไม่ได้ยินค าพูดพวกนี้

ฉินเสี้ยวยวนพูดต่อว่า “แน่นอนว่า ผมตอบรับก็ส่วน ผมตอบรับ ความจริงขอเพียงแค่เยว่เยว่เต็มใจ คนเป็ นพ่ออย่างผมไม่ มีทางปฏิเสธแน่”

ฉินเยว่รอแทบไม่ไหวตั้งนานแล้ว นั่งร ้องไห้ขี้มูกโป่ ง อยู่ในห้องเวร รีบพูดว่า “หนูเต็มใจค่ะ! หนูเต็มใจค่ะ!””

เสียดาย…ที่ไม่มีใครได้ยิน

จี้หรูอวิ๋นปาดน้าตา เหล่าฉินกับเฉินชางเปิดใจคุยกัน แล้ว

ได้ยินฉินเสี้ยวยวนตอบตกลง เฉินชางดีใจขึ้นมาทันที “ขอบคุณครับคุณน้า! ขอบคุณครับคุณอา!”

ฉินเสี้ยวยวนมองจี้หรูอวิ๋น อดพูดไม่ได้ “คุณก็พูดสัก หน่อยสิครับ”

จี้หรูอวิ๋นสูดจมูก “เสี่ยวเฉิน ความจริงฉันไม่เคย รังเกียจที่คุณจนหรืออะไรทั้งนั้น ฉันไม่สนใจที่คุณจน เยว่เยว่มักพูด ถึงคุณกับฉัน บอกว่าคุณอย่างโน้น บอกว่าคุณอย่างนี้ ฉันผ่านชีวิต ช่วงนั้นมาแล้ว ฉันเข้าใจดี ความจริงเยว่เยว่ชอบคุณมาก ชอบคุณ ตั้งนานแล้ว…ตอนนี้คุณไม่เลวเลย หาเงินได้และมีความสามารถ แต่ ฉันบอกไว้ก่อนเลยว่า แม้คุณไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ขอเพียงแค่ เยว่เยว่บอกว่าดี ฉันก็จะตอบรับคุณ! ไม่มีบ้าน ฉันซื้อให้ ไม่มีรถ ฉัน ซื้อให้!