บทที่ 752 รอบสุดท้าย!

คืนวันพฤหัส เวรดึกของเฉินชาง

มีชายชราคนหนึ่งเดินกะเผลกเข้ามา “หมอ ผมอยากซื้อยา”

เฉินชางผงะไปทันที รีบลุกขึ้น “ยาอะไรครับ”

ชายชราหอบเล็กน้อยขณะที่พูด หายใจค่อนข้างถี่

“ยะ…ยาเม็ดเคลือบ…แอสไพริน!”

ชายชราคิดอยู่นานจึงพูดคานี้ออกมาได้ พอพูดจบเขาก็พูดต่อ “จริงด้วย ผมยังอยากตรวจคลื่นไฟฟ้ าหัวใจด้วย ช่วงนี้กระวนกระวาย ใจไม่ไหว”

เฉินชางมองหน้าชายชราแล้วอึ้งไปทันที!

เขาตัวสูง แต่ค่อนข้างอ้วน เดินมาแล้วดูทรงตัวไม่ค่อยดี ขยับแต่ ละก้าวค่อนข้างยาก

แต่นี่ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่สาคัญที่สุด ที่สาคัญที่สุดสีหน้าของชายชรา เหลืองและบวม แก้มแดงคล้า!

ในสายตาคนอื่น นี่ไม่ถือว่าเป็ นอาการที่พบบ่อย

แต่เฉินชางเห็นชายชราพูดหอบถี่ พอคิดเชื่อมโยงกับที่เขาบอก ว่าอยากตรวจคลื่นหายใจก็นิ่วหน้าขึ้นมาทันที!

พอดูอีกทีก็เห็นเขาริมฝีปากม่วงคล้า ลิ้นสีเข้มหม่น…

ชื่อหนึ่งเกือบออกมาจากปาก!

RHD!

หรือก็คือโรคหัวใจรูห์มาติค หน้าของชายชรานี้แสดงอาการลิ้น หัวใจไมทรัลมีปัญหาที่พบได้บ่อย เรียกอีกอย่างว่าเป็ นใบหน้า โรคหัวใจรูห์มาติค

เฉินชางรีบทักเสี่ยวหลิน “เสี่ยวหลิน มาประคองคุณตาเข้าไป ด้วยกันกับผม”

เสี่ยวหลินหยุดทาสิ่งที่ทาอยู่ พยักหน้าไวๆ แล้วประคองชายชรา เข้าห้องฉุกเฉิน

ชายชรานอนอยู่บนเตียงจึงถอนใจโล่งอก

เฉินชางอดถามไม่ได้ “คุณตาครับ ก่อนหน้านี้เคยป่วยอะไรไหม ครับ”

ชายชราหอบหายใจสองสามครั้ง เสี่ยวหลินตาดีมาก รีบใส่ ออกซิเจนให้

จากนั้นเขาจึงเอ่ยว่า “ผะ…ผมเป็ นโรคหัวใจ โรคหัวใจรูห์มาติค เป็ นมาหลายปีแล้ว”

เฉินชางได้ยินแล้วก็คิดว่า เป็ นแบบนี ้จริงๆ

ต่อมาเฉินชางก็รีบเอาเครื่องฟังหัวใจมาแตะที่บริเวณยอดหัวใจ ของชายชราเพื่อฟังจังหวะหัวใจ ได้ยินเสียงหัวใจเต้นเดี๋ยวเร็วเดี๋ยว ช ้า เสียงหัวใจดังค่อยไม่เป็ นจังหวะ

เฉินชางเริ่มนิ่วหน้าทันที คุณตาอาจจะมีภาวะหัวใจห้องบนสั่น พลิ้ว

ไม่ใช่แค่ภาวะหัวใจห้องบนสั่นพลิ้ว ที่บริเวณยอดหัวใจ เฉินชาง ยังได้ยินเสียงครืนๆ เพิ่มขึ้นช ้าๆ ในช่วงท้ายของการคลายกล้ามเนื้อ นี่เป็ นเสียงที่แสดงอาการโรคลิ้นหัวใจไมทรัลตีบ ในตอนนี้เอง เสี่ยวหลินก็เข็นเครื่องตรวจคลื่นหัวใจเข้ามา ภาพคลื่นหัวใจภาพหนึ่งเคลื่อนออกมา เฉินชางมองดูภาพคลื่นหัวใจแล้วขมวดคิ้วทันที

เคสแบบนี้ไม่ค่อยดีเลย ปัญหาเรื่องโรคหัวใจรูห์มาติคค่อยว่ากัน ภาวะหัวใจห้องบนสั่นพลิ้วนี่อาจจะเกิดอาการรุนแรง หรือท าให้เกิด ภาวะแทรกซ ้อนเมื่อไรก็ได้

พอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางรีบพูดกับชายชราว่า “เป็ นโรคพวก ความดัน คอเลสเตอรอลสูงไหมครับ…”

ชายชราพยักหน้า “เป็ นสิ เป็ นหมดเลย…แต่กินยาอยู่ตลอดนะ ครับ คุมอาการยังใช ้ได้ด้วย เคยเข้าโรงพยาบาลช่วงฤดูใบไม้ร่วง

เป็ นโรคหลอดเลือดสมองตีบ หลังออกจากโรงพยาบาลก็กินยารักษา อาการมาตลอด แอสไพรินอะไรนั่น…”

ชายชรายังรู ้สึกตัวดี ต่อให้ตอนที่พูดจะพูดช ้า แต่ยังพูดเป็ น ล าดับ

นี่เป็ นเรื่องดี!

์