บทที่ 76 นี่คือดวงตาของหวังจู่เสียน?

เฉินชางใช้มือจับคีมดึงเปลือกตาขึ้นอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ออกแรงที่ปลายเข็ม พริบตาเดียวเข็มก็แทงทะลุเปลือกตา เขาพบว่ามีแรงต้านทานน้อยมาก ขณะที่เข็มแทงลงไปบนผิวคล้ายจะไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย

ดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่น

เข็มสองด้ายออกมาจากจุด a จากนั้นจึงแทงเข้าไปยังจุด b ที่อยู่อีกด้านหนึ่ง เย็บซ่อนด้ายไว้สามมิลลิเมตรแล้วแทงออกมาจากจุดเริ่ม!

ตอนนี้เอง ในที่สุดเฉินชางก็พบกับส่วนที่ยากแล้ว!

ต้องใช้เข็มสองเล่มแทงออกมาในจุดเดียวกัน ซึ่งเป็นการทดสอบความแม่นยำของคุณ!

ใช่แล้ว!

พริบตานั้น เฉินชางเข้าใจความหมายของค่าความแม่นยำที่อยู่ในคุณสมบัติ [ความแม่นยำ +1] ของมีดผ่าตัดแล้วว่ามันคืออะไร

[ความแม่นยำ] นำไปใช้กับงานที่ต้องการความละเอียดอ่อนต่างๆ ได้ เช่นการเย็บเส้นประสาท นอกจากนั้นยังมีงานที่ต้องการความละเอียดอ่อนอย่างมากอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งก็คือการศัลยกรรมเส้นประสาท จัดอยู่ในหมวดการผ่าตัดสมอง เป็นหมวดที่ต้องการความแม่นยำในการผ่าตัดสูง

เป็นงานที่ต้องเรียนเฉพาะทาง!

เฉินชางก็อยากเรียนเช่นกัน…

ความจริงเมื่อเทียบกับการเรียนปริญญาโทและปริญญาเอกแล้ว การเรียนจบปริญญาตรีก็มีความโดดเด่นของมันอยู่ นั่นก็คือมีขอบเขตการพัฒนาที่กว้างขวาง

ปกติเมื่อเรียนจบปริญญาโทและกำลังศึกษาต่อในระดับปริญญาเอก เรียกได้ว่ากำลังถูกสั่งสอนให้กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญแล้ว หากกล่าวตามจริง ผู้เรียนจะมีทักษะเฉพาะทางค่อนข้างสูง แต่ก็มีข้อจำกัดทางสายอาชีพอย่างใหญ่หลวง โดยเฉพาะข้อจำกัดทางด้านความคิด

เรียนพื้นฐานด้านไหนก็ต้องทำงานด้านนั้น คุณเรียนเรื่องระบบการย่อยอาหารย่อมทำงานเกี่ยวกับระบบประสาทไม่ได้ ขณะเดียวกันถ้าคุณเรียนผ่าตัดไส้ติ่งก็ไม่อาจไปเย็บหลอดเลือดหัวใจได้เช่นกัน

คนที่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ อย่างเฉินชางเรียนจบเพียงปริญญาตรี ไม่เคยจู้จี้จุกจิก อยากเรียนมันเสียทุกเรื่อง อยากทำมันเสียทุกอย่าง เพราะอนาคตยังไม่แน่นอนว่าจะไปทางไหน ความสามารถก็มีไม่มาก

หากต้องอยู่แผนกฉุกเฉินไปชั่วชีวิตจริงๆ เฉินชางก็ยินดี แต่หากคิดจะทำเช่นนี้ก็ต้องฝึกฝนทักษะให้หลากหลาย ต้องทำให้ได้ทุกอย่าง ไม่ต้องพูดถึงการประสบความสำเร็จอย่างหวังเซี่ยงจวิน[1]เลย จะต้องพยายามเพื่อหลี่เป่าซานด้วย

กล่าวเพียงเท่านี้แล้วกัน แต่จะอย่างไรความแม่นยำก็เป็นคุณสมบัติที่มีประโยชน์มากสำหรับงานศัลยศาสตร์

น่าเสียดาย [ค่าความแม่นยำ +1] เพียงหนึ่งเดียวที่มีเป็นของมีดผ่าตัดไม่ใช่ของเข็มเย็บแผล มิฉะนั้นคราวนี้เฉินชางคงประหยัดแรงได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

เฉินชางกลั้นใจแทงเข็มออกมาอย่างระมัดระวัง ในตอนนี้ หากแทงเข็มออกมาในจุดคลาดเคลื่อน จะส่งผลกระทบกับผลลัพธ์อย่างไม่ต้องสงสัยเลย กระทั่งอาจทำให้เกิดอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดด้วยซ้ำ เช่นด้ายเบอร์หกเกิดการยึดเกาะในกระบวนการดูดซึมเป็นต้น จะส่งผลกระทบกับความสวยงามได้!

เฉินชางพบว่านี่ไม่ใช่การเย็บธรรมดา พื้นฐานการเย็บมีรายละเอียดอื่นๆ อยู่อีกมากมายจริงๆ!

ในที่สุดก็สำเร็จ!

ขั้นต่อไปที่ต้องทำก็คือการมัดปมอย่างรวดเร็ว ซ่อนไหมเอาไว้ใต้เปลือกตา ซึ่งก็คือจุดที่แทงเข็มออกมาเมื่อครู่นี้

ทุกขั้นตอนดูเหมือนจะธรรมดา แต่ความจริงทุกย่างก้าวต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง

นี่ก็คือศัลยกรรมความงาม เป็นการพยายามเพื่อความสมบูรณ์แบบ

การเย็บที่จุด a และ b เสร็จสมบูรณ์ เท่ากับว่าขั้นตอนแรกสำเร็จแล้ว เฉินชางเริ่มทำงานต่อไป

ใช้เวลาไปประมาณครึ่งชั่วโมง การผ่าตัดก็สำเร็จ!

เมื่อเสร็จแล้ว จางจื้อซินก็รีบรับช่วงต่อทันที

งานต่อจากนั้นง่ายดายมาก ปิดตา พันแผล กำชับคนไข้ แล้วให้พยาบาลพาคนไข้ออกไป

[ติ๊ง! เรียนรู้ทักษะการทำตาสองชั้นด้วยการร้อยไหม

ระดับในปัจจุบัน: ระดับต้น ประสบการณ์ 100/1000]

เฉินชางดีใจ จริงดังคาด ขอแค่ตนลงมือทดสอบด้วยตัวเองจึงจะเรียนรู้ทักษะได้อย่างแท้จริง

จางจื้อซินยิ้ม “ลงมือครั้งแรกก็แสดงผลงานแบบนี้ออกมาได้แล้ว ผมพอใจจริงๆ ทำได้ไม่เลวเลยครับ”

เฉินชางยิ้ม เขารู้ว่าตนยังด้อยอยู่มาก

การผ่าตัดในช่วงเวลาสั้นๆ แค่ครึ่งชั่วโมง แต่สิ้นเปลืองพลังสมาธิมากจริงๆ

นี่เรียกว่ายังไม่ถึงขั้น!

การผ่าตัดเคสแรกช่วยปลุกความฮึกเหิมให้เฉินชาง และทำให้จางจื้อซินรู้สึกเบาใจลงมาก ความจริงการให้เฉินชางลงมือครั้งนี้นับว่าเสี่ยงอันตรายอยู่บ้าง

หากเกิดปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ยังคุยกันได้ แต่หากเข็มทิ่มไปที่ลูกตาหรือเย็บออกมาแล้วเกิดความผิดพลาดใหญ่หลวง จะต้องเกิดความวุ่นวายตามมาไม่น้อยเลยทีเดียว

การผ่าตัดทั้งสามเคสในช่วงเช้าเฉินชางเป็นคนทำทั้งหมด แต่…เขายังคิดว่าตนทำได้ไม่ดีพอ ยังเย็บและมัดปมไม่สวย คล้ายจะกลายเป็นอุปสรรคอย่างหนึ่ง

เฉินชางมองคะแนนทักษะที่มีอยู่ในมือ เขารู้สึกลังเล จะใช้คะแนนทักษะเพื่อเพิ่มระดับดีหรือไม่?

เพิ่มระดับทักษะการทำตาสองชั้นด้วยการร้อยไหมไปเลยดีหรือไม่?

หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขายังทนไว้ก่อน

ตอนกลางวันจางจื้อซินไปนอนพัก ส่วนเฉินชางกำลังไตร่ตรองอย่างละเอียดว่าควรจะทำอย่างไรกันแน่

ช่วงบ่าย ขณะกำลังเตรียมผ่าตัด จู่ๆ สวีโหรวก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางเร่งร้อน

“หมอจาง เกิดเรื่องแล้วค่ะ!”

เฉินชางและจางจื้อซินรีบหันมา “มีอะไร?”

ผู้ป่วยที่กำลังเตรียมรับการผ่าตัดก็อดชะงักไปไม่ได้!

เกิดเรื่องอะไรขึ้น?