บทที่ 816 การโทษตัวเองของผู้เป็นแม่ (6)

พอได้ยินพยาบาลขานเวลา อวี๋หย่งกังก็หันหลังขวับ ดวงตา จ้องดูเวลา ตาเบิกกว้าง รู้สึกทำใจเชื่อได้ยากยิ่ง! เอ็นลิ้นหัวใจไมทรัลฉีก ยิ่งฉีกส่วนหน้าแล้วเป็นการผ่าตัด ซ่อมแซมลิ้นหัวใจไมทรัลที่ซับซ้อนและต้องประณีตมาก! เพราะ ลักษณะของเส้นเอ็นนี้กำหนดการเคลื่อนไหวของลิ้นหัวใจไมทรัล สำ คัญเหมือนบานพับประตู! เส้นเอ็นจะสั้นหรือยาวไปไม่ได้ เพราะ เส้นเอ็นมีหน้าที่เป็นเสาหลักในการรักษาการทำงานของลิ้นหัวใจ ดังนั้นทันทีที่พบกับการผ่าตัดลักษณะนี้ ศัลยแพทย์หัวใจคนไหนก็ ใช้เวลาจัดการเรื่องนี้นานมาก แต่เฉินชางใช้เวลาไปเท่าไร หกนาทีหรือ เจ็ดนาทีหรือแววตาที่อวี๋หย่งกังมองเฉินชางค่อนข้างตื่นตะลึง นี่ผ่าตัดทั้งที่ หัวใจยังไม่หยุดเต้นด้วย! ถ้าผ่าตัดตอนที่หัวใจหยุดเต็นเขาจะใช้ เวลาเท่าไร พอคิดถึงตรงนี้ อวี๋หย่งกังก็อดกระแอมเพื่อบรรเทาความรู้สึก ชื่นชมในใจตัวเองไม่ได้ และตอนนี้เอง จางหย่วนกับหยางฮุ่ยก็สูญเสียความสามารถ ในการไตร่ตรองไปแล้ว! ตอนนี้จางหย่วนเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เฉินชางทำได้บางอย่างก็ ทำตามไม่ได้จริงๆ! คราวก่อนตาดูจนเข้าใจ แต่สมองกลับจำ ไม่ได้! คราวนี้…ตายังมองไม่ทันเลย… การผ่าตัดและความเร็วของท่านเทพอยู่ระดับราชาจริงๆ ถ้าไม่ โสดสักยี่สิบสามสิบปีต้องฝึกจนทำแบบนี้ไม่ได้แน่ พอคิดถึงตรงนี้ จางหย่วนก็นึกถึงบรรดาแฟนสาวที่ทิ้งตนไป แต่ก่อน จู่ๆ ก็รู้สึกแย่ ถ้าไม่มีพวกเธอ ตอนนี้ฉันคงแข็งแกร่งขนาดนี้ แล้วมั้ง!พอเฉินชางเย็บปิดเส้นเอ็นเสร็จ ก็ได้ยินว่ายังเหลือเวลาอีกเก้า นาที ตอนนี้ต้องรักษาลิ้นหัวใจที่ฉีกขาดแล้ว! เฉินชางหันไปเปลี่ยนเป็นไหมละลายเส้นเล็ก ขณะที่พยาบาล น้อยส่งเข็มให้ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ฉวยโอกาสลูบมือของเฉินชางโดย ไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้เฉินชางง่วนกับการผ่าตัดจนไม่สนใจ ไม่อย่างนั้นตอนที่ กลับไปรายงานจะต้องโดนคุณแฟนทำโทษให้คุกเข่าบนไม้ซักผ้าอีก แน่นอนการรักษาลิ้นหัวใจง่ายกว่าการรักษาเส้นเอ็นมากแต่มีจุดหนึ่งที่หยางฮุ่ยไม่เข้าใจจริงๆ!คีมจับเข็มเย็บแผลยาวขนาดนั้น…แต่ทำไมเข็มที่ร้อยไหมเย็บแผลไว้อยู่ถึงปราดเปรียวขนาดนี้ล่ะ นี่จะเก่งไปแล้วมั้งตั้งแต่เริ่มจนจบ หยางฮุ่ยไม่ได้ดูอย่างอื่นเลย นอกจากช่วยเฉินชางร้อยตะขอหรือทำเรื่องที่ไม่ได้ใช้เทคนิคก็เอาแต่มองมือเฉินชางนิ้วมือนี่ปราดเปรียวจัง!หยางฮุ่ยยิ่งดูก็ยิ่งชื่นชม…นี่ถึงเป็นลักษณะร่างกายที่กายที่ศัลยแพทย์ควรมีใช่ไหมด้านวิสัญญีแพทย์โจวเฮ่อที่อยู่ฝั่งหนึ่งจ้องมองจอภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจกับอาการของผู้ป่วย เขาสูดหายใจลึกๆ อยู่ในใจ คงที่เกินไปแล้ว! ไม่แกว่งสักนิด!เทคนิคผ่าตัดแบบนี้ทำเอาเขารำพึงว่าตนอาจจะล้าสมัยไปแล้วจริงๆทำไมคนหนุ่มสมัยนี้เก่งขึ้นเรื่อยๆ เลยนะเขารู้จักเฉินชาง แต่ไม่ว่าใครก็ทำใจเชื่อได้ยากว่าเจ้าหนุ่มอายุยี่สิบแปดคนหนึ่งจะมีเทคนิคดีขนาดนี้คนมีพรสวรรค์มีมาก แต่ที่พัฒนาฝีมือขึ้นมาได้มีสักกี่คนการแข่งขันทักษะศัลยกรรมหัวใจระดับประเทศมีผู้ชนะทุกปีแต่สุดท้ายแล้วคนที่ขึ้นไปถึงตำแหน่งของผู้อำนวยการอู๋ได้จริงๆมีอยู่กี่คนมีน้อยมาก!ยิ่งสูงขึ้นไป พรสวรรค์ของคนเราก็ยิ่งมีจำ กัด!แต่โจวเฮ่อคิดว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นอัจฉริยะที่เริ่มพัฒนาฝีมือเต็มที่ ไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันมีพรสวรรค์ที่มีศักยภาพโดดเด่นแล้ว!“อีกสองนาที!”“หนึ่งนาทีสามสิบวินาที!”เวลาไม่รอท่า ยิ่งเหลือเวลาน้อย เฉินชางก็ยิ่งเร่งมืออีกสามท่อน!เย็บปิดเสร็จก็เรียบร้อย!เฉินชางกัดฟันแล้วเพิ่มความเร็วในการเย็บขึ้นเล็กน้อยอวี๋หย่งกังมองดูอย่างกังวลใจ!เวลาเหลือน้อยลงเรื่อยๆ การผ่าตัดตอนนี้มาถึงช่วงที่ต้องแข่งกับเวลาทุกวินาที ไม่ได้พูดเกินเลยไปสักนิด!ต่อให้อวี๋หย่งกังไม่ใช่แพทย์ผ่าตัดหลัก แต่การผ่าตัดสายนี้ก็