บทที่ 887 รำอัญเชิญเทพ?

หลังจากเฉินชางกลับจากห้องผู้ป่วยก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงก ว่าแล้ว แต่พอเขากลับมาห้องโถงกลับเห็นว่าขาไพ่สามคนของ คุณป้าคนนี้ยังอยู่ที่นี่! ทั้ง สามคนเห็นเตียงผู้ป่วยถูกเข็นออกมาแล้วจึงปรี่มาหา “ซิ่วหลานไม่เป็นไรใช่ไหม” “หมอว่ามาสิ อยู่ดีๆ ทำไมถึงไส้บิดได้” “นั่นสิ! เพราะระเบิดอารมณ์หรือเปล่า ฉันได้ยินว่าโกรธก็ทำให้ ไส้บิดได้เหมือนกัน!” พอสองป้ากับหนึ่งลุงเห็นว่าซิ่วหลานไม่เป็นไรก็จึงถอนใจ โล่งอก แต่ขาไพ่นั่งอยู่ด้วยกันย่อมต้องจับเข่าคุยกันสักหน่อย เริ่ม สนอกสนใจอย่างอดไม่ได้ หญิงวัยกลางคนมองทั้งสามคน อดยิ้มให้ไม่ได้ “ไม่เป็นไรๆ หมอบอกฉันแล้วว่านี่เป็นอาการหลังผ่าตัด ตอนนั้นผ่าออกไม่หมดแต่ตอนนี้หายแล้ว ตัดสิ่งที่ต้องตัดทิ้งไปแล้ว แต่ว่านะ พวกเราวันๆ จะเอาแต่เล่นไพ่นกกระจอกไม่ได้แล้ว ต้องไปเดินเล่นเต้นออกกำลังกายหน้าห้างด้วย!” พอทั้งสามคนได้ยินก็เริ่มใจชื้นทันที ที่จริงผู้สูงอายุก็ต้องการเพื่อน มิหนำซ้ำ บอกตามตรงว่าเฉิน ชางเห็นขาไพ่เหล่านี้แล้วก็อดซึ้งใจไม่ได้ ขาไพ่กลุ่มนี้คุณภาพดีมาก จริงๆ! อย่างน้อยในช่วงเวลาสำ คัญก็พามาส่งที่โรงพยาบาลได้ และ ยังรอให้ผ่าตัดจนเสร็จไม่จากไปไหน มิน่าถึงพูดกันว่าญาติที่อยู่ไกลเทียบคนบ้านใกล้เรือนเคียง ไม่ได้ ต้องบอกว่าเพราะเพื่อนกลุ่มนี้รู้เรื่องของคนไข้ดีจึงช่วยได้มาก จริงๆ ชายหนุ่มเห็นแม่ไม่เป็นไรจึงรีบขอบคุณพวกคุณป้า คนเหล่านี้เป็นเพื่อนบ้านทั้งนั้น ต่างเห็นชายคนนี้เติบโตขึ้นมา จึงพากันมองเขาเป็นลูกเป็นหลาน จะว่าไปแล้ว…ลูกจะมีแรงแค่ไหนกันเชียว ลูกๆ ยินดีออกไปดิ้นรน ถึงขนาดที่ลูกจากครอบครัวใน เมืองหลวงไม่น้อยยังอยากออกไปสู้ที่ต่างประเทศด้วยซ้ำ ผู้สูงอายุจึงเล่นสนุกกับเพื่อนในละแวกบ้าน ไม่ถึงกับเดียวดายเกินไปตอนนี้ผู้ป่วยพูดกับทั้งสามคนว่า “เฮ้อ…หายดีแล้วฉันต้องย้ายไปอยู่กับลูก จะมาเล่นไพ่นกกระจอกกับพวกเธอทุกวันไม่ได้แล้วพวกเธอก็ออกกำลังกายหน่อยนะ อย่าเอาอย่างฉัน!”ทั้งสามได้ยินแล้วจึงปวดใจทันทีเฮ้อ…เหล่าหม่าเห็นทุกคนแล้วรู้สึกซึ้งใจมาก แต่พอมองเฉินชางจู่ๆก็รู้สึกโล่งใจ!ตอนที่กลับมาจากห้องเวร จู่ๆ เหล่าหม่าก็พูดว่า “ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดีเอามากๆ แต่…พอเห็นคุณแล้ว จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าจริงๆ แล้วอาจจะเป็นเพราะอาชีพของพวกเรา พ่อแม่ผมคงเข้าใจผม”เฉินชางเห็นท่าทางของเหล่าหม่าแล้วอดพูดไม่ได้ว่า “หัวหน้าหม่า ที่จริงเมื่อกี้ผมหลอกคุณ”หม่าเยว่ฮุยผงะไป “หลอกอะไรผม”เฉินชางเอ่ยเนิบๆ “ความจริงแล้วเมื่อปีกลายผมเพิ่งฉลองวันเกิดกับแม่ไป ตอนนั้นผมแค่อยากตามน้ำไปกับคุณเลยจงใจโกหก”หม่าเยว่ฮุยได้ยินเข้าจึงชะงักไปทันที เขามองเฉินชางแล้วหลุดสบถออกมาแต่ความสุขของคนเซ่อซ่านั้นแสนง่ายดาย อาหารง่ายๆ สักมื้อก็คลี่คลายได้แล้วสิบนาทีต่อมา เดลิเวอรี่ก็มาส่งอาหารถึงแผนกฉุกเฉินอย่างคุ้นทาง เฉินชางเป็นคนเลี้ยง ตั้งใจขอเนื้อชิ้นใหญ่เพิ่มให้เหล่าหม่าสองชิ้นโดยเฉพาะช่วงนี้ได้เงินจากแผนกศัลยกรรมหัวใจไม่น้อย เลี้ยงเหล่าหม่าสักมื้อก็ไม่เป็นไรตอนบ่ายเฉินชางไม่ยุ่ง จึงงีบหลับที่ห้องเวร แล้วก็ถูกปลุกเพราะเสียงโทรศัพท์ดังเหล่าหม่าก็ถูกปลุกเช่นกัน เขามองเฉินชาง “ใครน่ะ”เฉินชางอดไม่ได้ “หยางเจี๋ย”พอเห็นว่าเป็นหยางเจี๋ย เหล่าหม่าก็ผงะไปทันที “มีนมอีกแล้วหรือ รีบไปเปิดประตู…”