บทที่ 93 กลยุทธ์เชิงรุกของต้วนปัว

ตอนกลางวันมีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเรียกให้เฉินชางไปที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสอง

สือน่าเป็นเวรช่วงเช้าวันอาทิตย์ วันนี้ตอนตรวจผู้ป่วย อยู่ๆ ก็พบว่าแผนกฉุกเฉินมีผู้ป่วยที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดถุงน้ำดีทั้งหมดยี่สิบกว่าคนแล้ว มีผู้ป่วยที่เน้นข้อบ่งชี้ในการผ่าตัดไว้ชัดเจนว่ารอนานไม่ได้อยู่หลายคน

คราวนี้สือน่าอึ้งไปแล้ว!

สถานการณ์ของแผนกฉุกเฉินเป็นอย่างไร เธอเข้าใจกว่าคนอื่น

จะอนุญาตให้ผู้ป่วยมาผ่าตัดถุงน้ำดีมากขนาดนี้ได้อย่างไร ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเตียงผู้ป่วยไม่พอเลย ปกติการผ่าตัดถุงน้ำดีเหล่านี้ ถ้าใช้การส่องกล้อง อย่างเร็ววันต่อไปก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่คุณต้องคิดถึงปัญหาอื่นด้วย!

นั่นก็คือ ใครจะเป็นคนผ่าตัด?

ในแผนกฉุกเฉิน คนที่ผ่าตัดถุงน้ำดีได้มีใครบ้าง?

ในความคิดของสือน่ามีแค่เหล่าเฉินคนเดียวเท่านั้น!

เหล่าเฉินคนเดียวจะรับไหวหรือ?

สี่สิบกว่าคน ต่อให้เหล่าเฉินเป็นคนเหล็กก็ยังต้องพักผ่อน!

อีกอย่าง การผ่าตัดถุงน้ำดีเคสหนึ่งก็ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วโมง ต่อให้ไม่พักผ่อนก็ทำไม่ทัน หากยืดเยื้อเวลานานไป เกิดพลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการรักษาไปจนทำให้เกิดปัญหาเรื้อรัง ความรับผิดชอบนี้ใครจะเป็นคนรับ!

เมื่อคิดถึงตรงนี้สือน่าก็รู้สึกร้อนใจ

เพิ่งจะมีห้องผ่าตัดได้ไม่เท่าไหร่ จะรับงานใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร

ยังดีที่รู้ตัวเร็ว มิฉะนั้นหากรอจนถึงวันจันทร์แล้วเกิดเรื่องขึ้นมา ความรับผิดชอบคงหนักกว่านี้มาก

เมื่อถามพยาบาลจึงรู้ว่าเมื่อวานเฉินชางเป็นคนรับผู้ป่วยที่ต้องผ่าตัดถุงน้ำดีเข้ามาหลายคน

ดังนั้นสือน่าจึงโทรเข้าเบอร์มือถือของเฉินชางโดยตรง บอกให้เขามาที่แผนกฉุกเฉิน

เฉินชางคิดว่าเกิดเรื่องอะไร วิ่งหอบหายใจเข้ามา ถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนกว่า “อาจารย์สือ เกิดอะไรขึ้นหรือครับ!”

สือน่านั่งอยู่ในห้องทำงาน มองไปที่เฉินชาง “คุณเป็นคนรับผู้ป่วยเมื่อวานเข้ามาหรือ?”

เฉินชางชะงักไป “ผู้ป่วยอะไรครับ?”

สือน่าหยิบแบบฟอร์มลงทะเบียนผู้ป่วยขึ้นมา “คุณดูสิ ผู้ป่วยพวกนี้คุณเป็นคนรับมาใช่หรือเปล่า!”

เฉินชางรับมาอ่าน ไม่ทันไรก็ต้องขมวดคิ้ว “ทำไมมันเยอะขนาดนี้ล่ะครับ?”

“เมื่อวานผมรับผู้ป่วยที่ต้องผ่าตัดถุงน้ำดีมาทั้งหมดหกคน รวมกับที่มีอยู่ก่อนแล้ว ทั้งหมดก็เพิ่งจะสิบกว่าคนเอง? แต่…ทำไมในแบบฟอร์มถึงมีเกือบสามสิบเลยล่ะครับ!”

จู่ๆ เฉินชางก็สัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

ถ้าหากมีผู้ป่วยสิบกว่าคน จัดให้มีการผ่าตัดวันละแปดเคส สองวันก็เสร็จ

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ผู้ป่วยเกือบสามสิบคน ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้ป่วยที่ต้องผ่าตัดทั้งหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งการผ่าตัดบางอย่างรอนานไม่ได้ ถ้าไม่ผ่าตัดให้เสร็จทันเวลาจะต้องเกิดปัญหาแน่นอน

สือน่าขมวดคิ้ว “คุณจะบอกว่า? เมื่อวานไม่ได้มีผู้ป่วยเยอะขนาดนี้หรือ?”

เฉินชางพยักหน้า!

สือน่าดูบันทึกการเข้าเวรเมื่อคืน พบว่าหยวนฟางจากฝ่ายศัลยกรรมเป็นคนอยู่เวร

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปหาหยวนฟาง

โทรศัพท์ดังขึ้นหลายครั้งกว่าจะมีคนรับ “ฮัลโหล? อาจารย์สือ?”

สือน่าเข้าประเด็นทันที “เมื่อวานคุณรับผู้ป่วยเกี่ยวกับโรคถุงน้ำดีอักเสบมากี่คนคะ?”

อีกฝ่ายตอบโดยไม่ลังเล “อ้อ ฉันเข้าเวรเมื่อคืน มีผู้ป่วยเกี่ยวกับถุงน้ำดีมาจำนวนหนึ่ง ฉันยังคิดว่าเกิดปัญหากับร้านปิ้งย่างที่ไหนซะอีก? ทำไมหรือคะ?”

สือน่าเริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว “คุณไม่ได้ดูหรือว่าตอนนี้ในแผนกมีผู้ป่วยต้องการผ่าตัดสิบกว่าคนแล้ว? รับเข้ามาขนาดนี้ พวกเราทำไม่ทันหรอก ถ้ายืดเวลารอผ่าตัดออกไปจะไม่เกิดปัญหาหรือไง!”

หยวนฟางชะงักไปเล็กน้อย “อาจารย์สือคะ พวกเราเป็นตัวกลางนะคะ พอถึงเวลาก็ส่งมอบผู้ป่วยให้แผนกศัลยกรรมภายนอกก็ได้แล้วไม่ใช่หรือคะ? ก่อนหน้านี้ก็ทำแบบนี้ไม่ใช่หรือ?”

ประโยคนี้ทำเอาสือน่าโกรธจนวางโทรศัพท์ไป

ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างแผนกศัลยกรรมภายนอกและแผนกฉุกเฉินเป็นอย่างไร?

คนมีตาต่างก็ดูออกกันทั้งนั้น!