บทที่ 932 พาสาวทำคะแนน

ได้ยินคำพูดของเฉินชาง ซุนกว่างอวี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ความจริงคำพูดของเฉินชางทำให้ซุนกว่างอวี่หวั่นไหวมาก ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น เพียงแค่ ‘เทคนิคการใช้กล้องส่อง’ ก็ มีอนาคตมากแล้ว ถึงขั้นเป็นวิชาที่มีคุณูปการมากมาย ปัจจุบันไม่ว่าจะเป็นโรงพยาบาลทั้งในหรือต่างประเทศ แม้แต่ ศูนย์การแพทย์เมโย ก็ยังไม่ให้ความสำ คัญกับเรื่องนี้อย่างจริงจัง แล้ววิทยาศาสตร์คืออะไร คือการทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้ดี ใช้ทัศนคติที่เข้มงวดและ มีความเป็นมืออาชีพที่มากพอ ในการทำเรื่องเล็กเรื่องหนึ่ง การฝึกฝนผู้คุมส่องกล้อง เป็นได้ทั้งเรื่องเล็กและเรื่องใหญ่ใน กระบวนการพัฒนาของแผนกศัลยกรรมทั่วไป และเทคนิคการคุมส่องกล้องของเฉินชางเก่งกาจที่สุดเท่าที่ซุน กว่างอวี่เคยเห็นเฉินชางจะทำเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ตอนนี้เอง เฉินชางพูดต่อว่า “นอกจากนี้ หนังสือเล่มนี้ต้อง มีรองบรรณาธิการ และผมคิดว่าหัวหน้าซุนเหมาะสมมาก” ต้องการให้คนทำงานให้ แต่ไม่อยากให้ผลประโยชน์ มีเรื่องแบบนี้เสียที่ไหน จะเรียบเรียงหนังสือเล่มหนึ่งออกมาโดยที่ตนเป็นหัวหน้า บรรณาธิการ จากนั้นพวกรองบรรณาธิการ กองบรรณาธิการไม่ มีเลยแม้แต่คนเดียว จะอึดอัดแค่ไหน อีกอย่าง หนังสือที่มีความเป็นมืออาชีพสูง ความจริงนำไปใช้ ในเชิงพาณิชย์ได้น้อยมาก! ถึงอย่างไรศัลยแพทย์ก็มีอยู่แค่นี้! สิ่งที่สำ คัญที่สุดคือการเป็นที่รู้จักในแวดวงอุตสาหกรรม! ด้วยความสามารถของตัวเขาเพียงคนเดียว ยากมากที่จะ กลายเป็นที่รู้จัก แต่ถ้ามีหัวหน้าซุนกว่างอวี่แห่งวิทยาลัยการแพทย์ ปักกิ่งยูเนี่ยน หัวหน้าเหอจื้อเชียนแห่งแผนกศัลยกรรมทั่วไปศูนย์ ฉุกเฉิน…เป็นรองบรรณาธิการ เขาก็จะได้หน้าได้ตามาก!นอกจากนี้ยังเพิ่มการเป็นที่ยอมรับในอุตสาหกรรมหนังสือได้ อีกด้วย! และยังเพิ่มความกระตือรือร้นของ ‘พวกขี้ประจบ’ ได้ด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว! ซุนกว่างอวี่ได้ยินแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “ได้เหรอครับ ” เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “แน่นอนครับ อยากทำเรื่องนี้ ให้สำ เร็จ แน่นอนว่าหนีไม่พ้นความช่วยเหลือของหัวหน้าซุน!”ซุนกว่างอวี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ถ้าเรียบเรียงหนังสือเสร็จ ผมจะขอให้อาจารย์ของเราเขียนบทนำ”ได้ยินแบบนี้ ทุกคนเงียบไปทันทีพวกจวงเยว่หมิงเองก็…มองซุนกว่างอวี่พวกเขารู้ว่าซุนหมิงเยว่หมายถึงท่านหลี่!แต่เฉินชางไม่รู้เฉินชางถามอย่างประหลาดใจ “อาจารย์ของหัวหน้าซุนคือ…”ซุนกว่างอวี่พูดอย่างเคร่งขรึม “อาจารย์หลี่ไหวหมินครับ”หลี่ไหวหมินพูดชื่อนี้ออกมา เฉินชางและฉินเยว่ต่างอึ้งงันไปเขาเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ของวงการ!ได้เขามาเรียนบทนำ…ความกดดันของเฉินชางเพิ่มขึ้นทันทีเฉินชางสูดหายใจเข้าลึกๆ “หนังสือเล่มนี้ ผมจะถือเป็นตำราเรียนและทำมันอย่างจริงจังครับ”ซุนกว่างอวี่พยักหน้า “ผมเชื่อคุณครับ!”อีกด้าน เฉินชางดูเวลา เห็นว่าเป็นเวลาหกโมงกว่าแล้วตอนที่เฉินชางเตรียมจะลุกขึ้นจากไป พลันหันไปถามฉินเยว่“คุณจะกลับบ้านหรือยัง”ฉินเยว่ส่ายหน้า “คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ คืนนี้ฉันจะกิน…เดี๋ยวหัวหน้าจวงมีเคสผ่าตัด ฉันอยากดูสักหน่อยค่ะ”เฉินชางมองบนซุนกว่างอวี่เห็นแบบนี้ก็เผยรอยยิ้มวัยรุ่นก็ดีแบบนี้แหละจวงเยว่หมิงเห็นเฉินชางจะกลับก็รีบรั้งเอาไว้ “หมอเฉิน คุณว่า…ผมจะเป็นกองบรรณาธิการได้ไหมครับ”เฉินชางได้ยินแล้วเผยรอยยิ้มทันที “แน่นอนครับ!”จวงเยว่หมิงได้ยินแบบนี้ก็ดีใจมากอย่าดูถูกกองบรรณาธิการเชียวอย่าลืมว่าพอหนังสือมืออาชีพในอุตสาหกรรมจะกลายเป็นมาตรฐานอุตสาหกรรม ทุกคนในอาชีพนี้ถือสำ เนาอยู่ในมือในฐานะกองบรรณาธิการ นี่ถือเป็นผลงาน!เขียนความสำ เร็จลงในเรซูเม่ ถือเป็นผลงานอันรุ่งโรจน์ที่ไม่มีใครกล้ามองข้ามเพราะนี่คืออิทธิพลจวงเยว่หมิงรีบขอบคุณ “ถ้าอย่างนั้นต้องขอบคุณหมอเฉินด้วยนะครับ”เขาดีใจจริงๆ!