บทที่ 941 ฮีโร่หรือ เปล่าเสียหน่อย! ก็แค่คนธรรมดา

ในรูปเถาอันหรานยิ้มเบิกบาน สวมชุดครุยสีเข้ม พู่ห้อยที่อยู่ ด้านขวาปลิวไหวดูซุกซน นี่เป็นช่วงเวลาที่สำ คัญที่สุดในชีวิตเธอ! เธอคิดไม่ถึงว่าพ่อจะเก็บรูปถ่ายใบนี้ไว้ตลอด เถาอันหรานเปิดอัลบั้มรูปของพ่อแล้วน้ำตาร่วงเผาะๆ ใน อัลบั้มมีแต่ตนกับแม่! เขายังรักพวกเธออยู่ แต่…ทำไมเขาต้องจากไปด้วย เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพ่อต้องจากตนไป ทำไมพ่อต้อง หย่ากับแม่ด้วย จากไปคราวนี้ก็เจ็ดแปดปีแล้ว ทำไมถึงไม่มาหาพวกเธอ! เถาอันหรานไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อต้องจากไป มิหนำซ้ำ ยัง ตัดรอนกันแบบนี้ ตอนนี้เอง เธอพบว่าบนหน้าจอมีโน้ตอยู่ไฟล์หนึ่งพอกรอกรหัส…ก็ยังเป็นวันเกิดของตน ตอนนี้จู่ๆ เธอก็ไม่กล้า ทำอะไรต่อแล้ว อย่างกับ…ตอนที่ความจริงอยู่ตรงหน้า เธอกลับไม่กล้าเข้าไปดู แต่พอเงยหน้ามองพ่อที่กำลังผ่าตัดอยู่ เธอก็สูดหายใจลึกๆ แล้วเปิดโน้ตบุ๊ค เยอะมากจริงๆ… มีไดอารี่อยู่เยอะมาก เถาอันหรานติดนิสัยเขียนไดอารี่ตั้งแต่เด็ก นิสัยเรื่องเขียน ไดอารี่ของเถาจวินได้มาจากการเขียนจดหมายในอดีต สมัยเขาเป็นทหารไม่มีโทรศัพท์ หัวหน้าอาวุโสจึงให้พวกเขา เขียนจดหมายถึงที่บ้าน เถาจวินไม่รู้หนังสือ นิสัยรักความถูกต้องของเถาจวินขึ้นชื่อไปทั้งกองทหาร ทหารใหม่เข้ากองทัพย่อมต้องก่อเรื่อง แต่เถาจวินยืนกรานคุม ทหารใหม่กลุ่มนี้ด้วยท่าทีแบบทหารเก่า ในกองมีทหารที่มีการศึกษาอยู่คนหนึ่ง ตอนแรกเถาจวินให้เขา ช่วยเขียนจดหมายถึงบ้าน แต่…หลังจากกลับบ้านแล้วได้รู้จักแม่ของเถาอันหรานผ่านการดูตัว จู่ๆ เขาก็พบว่าจดหมายรักจะให้คนอื่น เขียนให้ไม่ได้! ดังนั้นจึงเริ่มเรียนตัวอักษร ไม่นานนักก็เขาก็รู้ตัวอักษรใน ‘คำคมคัดสรรของประธานเหมา’ ทั้งหมด… พอเขียนได้แล้ว เขาจึงเขียนจดหมายกับไดอารี่ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง รอกลับบ้านแล้วจะให้เธอดูนิสัยนี้ค่อยๆ หายไป แต่บางครั้งเขาก็ยังเขียนบ้างเป็นครั้งคราวด้านล่างสุดของหน้าจอมีไฟล์หนึ่งชื่อว่า ‘คำพูดแด่อันหราน’‘อันหราน พ่อเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง แต่ตอนที่หนูอ่านจดหมายฉบับนี้ พ่อคงไม่อยู่แล้ว’‘ก่อนปี 2014 พ่อพบกับเรื่องยุ่งยากบางอย่างเข้า อาจจะต้องติดคุก ไม่รู้ด้วยว่าติดคราวนี้ต้องติดกี่ปี แต่…ที่พ่ออยากบอกหนูก็คือพ่อไม่ใช่คนเลว ไม่เคยเป็นคนเลวด้วย พ่อมีหลักการและขีดจำ กัดของตัวเองพ่ออยากเป็นฮีโร่ แต่สังคมนี้บอกพ่อว่ามันเป็นยาก ตอนที่ย้ายตำแหน่งกลับมา พ่อภูมิใจในความสำ เร็จของตัวเองมาก คิดอยากทำการใหญ่ อยากให้หนูกับแม่มีชีวิตได้อย่างดีที่สุด เสียดายที่พ่อพบว่าพ่อแปลกแยกกับโลกใบนี้เกินไป โลกที่พ่อเคยคุ้นเคยกำลังเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ…ติดคุกไม่ใช่เรื่องโสภาอะไร พูดไปเดี๋ยวข้างบ้านหัวเราะเยาะเอา ถึงกับที่ต่อไปจะกระทบกับการหางานและอนาคตของหนู พ่อให้หนูย้ายโรงเรียน ไปหาเพื่อนที่ร่วมรบด้วยกันเพื่อเปลี่ยนสภาพแวดล้อมใหม่ให้หนู แล้วจากนั้นก็จัดแจงเรื่องหนูกับแม่ของหนูให้เรียบร้อย…’……‘สำ หรับครอบครัวหนึ่งแล้ว พ่อติดคุกเป็นเรื่องยุ่งยากเรื่องหนึ่งไม่ว่าตอนนี้หรืออนาคตจะทำอะไรก็จะถูกรัฐบาลตรวจสอบ พ่อเถาจวินล้มเหลวยังไงก็จะปล่อยให้กระทบต่ออนาคตของลูกสาวไม่ได้ แม่หนูก็กำลังอยู่ในช่วงสำ คัญจะได้บรรจุ…พ่อเลยทำได้แค่หย่าแล้วก็จากพวกหนูมา จากนั้นค่อยให้นายเก่าช่วยดูแลนิดๆหน่อยๆตอนนั้นลูกอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปด พ่อติดคุกไปแปดปี แต่พอพ่อคิดได้ว่าเรียนจบหนูต้องหางานทำ เกิดอยากเข้าหน่วยงานรัฐจะต้องถูกรัฐบาลตรวจสอบ พ่อมีคดีจะทำให้ผ่านได้ยาก ตอนนั้นพ่อเลยเริ่มพยายามทำตัวดี ตั้งใจลดหย่อนโทษ ทำความดีความชอบอยู่สองสามครั้ง หกปีก็ได้ออกจากคุก ตอนนั้นลูกเรียนจบปริญญาตรี พ่อไปดูหนูครั้งหนึ่ง…พอออกมาแล้วถึงรู้ว่า พวกหนูสบายดี…พ่อเองก็ดีใจ!