บทที่ 99 เหล่าเฉินสอนได้ดี!

ทั้งสามคนยุ่งจนถึงเวลาประมาณห้าทุ่มจึงผ่าตัดเคสของวันนี้เสร็จหมด!

งานต่อไปของฉินเยว่ไม่ใช่การถือกล้องแล้ว เธอมอบหมายงานถือกล้องต่อให้หวังหย่ง ส่วนตัวเองเริ่มถ่ายรูปและบันทึกขั้นตอนการผ่าตัด

คราวนี้เป้าหมายหลักของทั้งสามไม่ใช่การวิจัยวิธีการผ่าตัดถุงน้ำดีเพียงอย่างเดียว แต่ต้องการวิจัยขั้นตอนการเย็บแผลเจาะเพื่อการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องให้พัฒนาขึ้นไปอีกหนึ่งระดับ ทดสอบว่าทำเช่นไรจึงจะออกแบบการเย็บแผลจนไม่มีความเสียหายได้ดียิ่งขึ้น

ทั้งสามทำหน้าที่ของตัวเองโดยมีเป้าหมายเล็กๆ อยู่ในใจ

เฉินชางทำเพื่อได้รับของจากระบบและพัฒนาวิธีการผ่าตัดแบบใหม่ให้ดียิ่งขึ้น

หยังหย่งต้องการเรียนรู้วิธีการผ่าตัด พยายามช่วยเฉินชางเพื่อเรียนรู้ให้เร็วยิ่งขึ้น

ส่วนฉินเยว่ต้องการบันทึกข้อมูลในเคสผ่าตัดเพื่อเตรียมใช้ในหัวข้อการวิจัย

ทั้งสามแบ่งหน้าที่กันชัดเจน การทำงานเป็นไปอย่างสะดวกราบรื่น กระทั่งหลังห้าทุ่มทุกคนถึงค่อยคิดขึ้นมาได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้กินข้าว!

เวลานี้ร้านอาหารทั่วไปคงปิดหมดแล้ว แต่ยังมีตลาดกลางคืนอยู่ วันนี้เฉินชางเป็นเจ้ามือพาทุกคนไปกินดื่มอาหารอย่างดี กว่าจะกลับถึงบ้านก็เที่ยงคืนแล้ว

……

……

เช้าวันต่อมา เมื่อลุกจากเตียงแล้ว เฉินชางมาที่ห้องเวชปฏิบัติด้วยความหวังเต็มเปี่ยม เพราะว่าตอนนี้

[ทักษะการผ่าตัดถุงน้ำดี: ระดับสูง ค่าประสบการณ์: 3900/4000]

ขาดอีกหนึ่งร้อยแต้ม ทักษะการผ่าตัดถุงน้ำดีของตนก็จะเลื่อนระดับแล้ว!

ระดับปรมาจารย์!

เมื่อคิดเช่นนี้เฉินชางก็รู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาเล็กน้อย

วันนี้ตอนหลี่เป่าซานส่งเวร เมื่อได้ฟังพยาบาลเวรเล่าสถานการณ์การรับผู้ป่วยในสองวันที่ผ่านมาแล้วก็ต้องขมวดคิ้วโดยพลัน!

ผู้ป่วยที่มาเข้ารับการผ่าตัดถุงน้ำดีมีสามสิบกว่าคน มองเพียงปราดเดียว เขาก็รู้ว่าปัญหาเกิดขึ้นที่ไหน

ในฐานะที่เป็นคนเก่าแก่ในวงการ หลี่เป่าซานหันไปถามสือน่าทันที “สามสิบกว่าเคส จะมากไปหรือเปล่าครับ? ทำไหวหรือ?”

ตอนนี้สือน่ารับผิดชอบห้องผู้ป่วยนอกของแผนกฉุกเฉิน ดังนั้นคนแรกที่หลี่เป่าซานจะถามก็คือเธอ

สือน่าพยักหน้า “จัดการลำดับการผ่าตัดเรียบร้อยแล้วค่ะ หัวหน้าแผนก คุณวางใจเถอะ”

หลี่เป่าซานพยักหน้า “อืม คุณระวังหน่อยนะครับ แผนกฉุกเฉินไม่เหมือนแผนกอื่น เราต้องเหลือเตียงผู้ป่วยเพื่อใช้กู้ชีพผู้ป่วยฉุกเฉินด้วย ส่วนผู้ป่วยผ่าตัดถุงน้ำดี…ก็จัดการไปตามความสามารถในการผ่าตัดของแผนก อย่าทำอะไรเกินตัว ถึงอย่างไรการผ่าตัดถุงน้ำดีบางเคสก็รอนานไม่ได้”

เฉินปิ่งเซิงเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “สามสิบกว่าเคส…มากไปหน่อยนะครับ การผ่าตัดถุงน้ำดีด้วยการส่องกล้องเคสหนึ่ง รวมเวลาเตรียมตัวก่อนและหลังผ่าตัดแล้วก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกว่า ไม่ง่ายเลย! ผ่าตัดทั้งวันโดยไม่กินไม่ดื่มก็ยังทำไม่เสร็จเลยนะครับ? นี่…จำนวนออกจะมากไปสักหน่อย!”

ทันใดนั้นทุกคนก็มองไปทางสือน่า

สือน่ายิ้มออกมา “เมื่อวานเสี่ยวเฉินทำไปแล้วหกเคส วันนี้เหล่าเฉินแปดเคส เสี่ยวเฉินแปดเคส คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ”

เมื่อเธอกล่าวเช่นนี้ออกมา ภายในห้องพลันเงียบลงทันที

หลี่เป่าซานแปลกใจ “เสี่ยวเฉิน คุณผ่าตัดถุงน้ำดีได้ด้วยหรือครับ?”

เฉินชางพยักหน้า “ครับ!”

สือน่ากล่าวต่อไป “เมื่อคืนมีหลายเคสที่ต้องผ่าตัดด่วน หัวหน้าแผนก คุณกับเหล่าเฉินไม่อยู่ทั้งคู่ ฉันเลยไปขอความช่วยเหลือจากแผนกศัลยกรรมทั่วไป ผลกลับกลายเป็นว่าต้วนปัวผลักภาระ บอกว่าไม่มีเวลา ตอนนั้นฉันเตรียมให้ผู้ป่วยย้ายโรงพยาบาลเร่งด่วนแล้ว จากนั้น…”

หลังจากสือน่าเล่าเรื่องการผ่าตัดของเฉินชางเมื่อคืนจบ ทุกคนพลันตื่นตะลึง!

เฉินชางได้รับความสำคัญอีกครั้งแล้ว!

เมื่อเห็นท่าทางชื่นชมของทุกคน เฉินชางจึงรีบบอกปัด “เป็นเพราะเหล่าเฉินสอนมาดีน่ะครับ”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ ทุกคนรอบๆ พลันมองไปที่เหล่าเฉิน

หลี่เป่าซานก็หันไปมองเหล่าเฉิน กล่าวอย่างสนิทสนมว่า “ปิ่งเซิง สุดยอดไปเลย!”

สือน่าก็พยักหน้า พูดยิ้มๆ ว่า “ใช่! เหล่าเฉิน สุดยอดไปเลย อาจารย์ยอดเยี่ยมทำให้เกิดลูกศิษย์ชั้นยอด!”

เมื่อเห็นทุกคนพากันชมแบบนี้ เหล่าเฉินก็หน้าแดงเป็นครั้งแรก

ฉันเยี่ยมขนาดนี้จริงหรือ?

ฉันร้ายกาจขนาดนั้นเลยหรือ?

ฉันสอนคนมากพรสวรรค์ออกมาโดยไม่รู้ตัวหรือ?

ฉันสุดยอดขนาดนี้ ทำไมเมื่อก่อนฉันไม่รู้ตัวล่ะ?