บทที่1529 เด็กชายที่โตเกินวัย!

เหล่าหม่าไม่ได้เสียใจนานมากนัก ถึงอย่างไรความสามารถในการตรวจสอบธนบัตรปลอมของตนก็สูงมาก หยางเจี๋ยมองเฉินชางแวบหนึ่งแล้วอดพูดกับเหล่าหม่าไม่ได้

“หัวหน้าหม่า คุณดูรายการสมองที่ล้ำที่สุดด้วยเหรอคะ”

เหล่าหม่าพูดอย่างฮึกเหิมและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน “ผมต้องคิดทบทวนให้ดีว่าอัจฉริยะหน้าตาเป็นอย่างไร! ฝึกอย่างไรเพื่อวางรากฐานให้กับอนาคต!”หยางเจี๋ยอดดับฝันไม่ได้ “ฝึกได้ยังจะเรียกอัจฉริยะเหรอ อีกอย่างคุณอยู่กับอัจฉริยะทุกวัน ไม่ต้องไปดูคนอื่นแล้วมั้ง คุณเคยเจอคนทีอัจฉริยะกว่าศาสตราจารย์เฉินด้วยเหรอ”

ทุกคนในห้องทำงานได้ยินคำพูดนี้ก็เงียบไป!

เหล่าหม่าเองก็อึ้งอยู่กับที่ เขาจ้องเฉินชาง ครูใหญ่ก็ยังพูดอะไรไม่ออก ทุกคนต่างเขียนชาร์ตผู้ป่วยเงียบๆ จริงสิ! ยังจะมีอัจฉริยะที่ไหนสู้เฉินชางได้ เหล่าหม่ารู้สึกเจ็บปวดในใจ “เฮ้อ… ช่างเถอะ อัจฉริยะจะมีประโยชน์อะไร ยังไงก็ต้องเรียกผมว่าหัวหน้าอยู่ดี!”เหล่าหม่าพูดจบก็เดินออกจากห้องทำงานอย่างซึ้งโกรธ เฉินชางชื่นชมจิตใจของเหล่าหม่าจริงๆ คนทั่วไปทำไม่ได้หรอกนะ!แต่เฉินชางรู้ดีว่าตัวเองเป็นอย่างไร! เพราะเขามีระบบ แต่คนอื่นเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง ทว่ากลางดึกตอนที่เฉินชางพักผ่อนอยู่ในห้องทำงานของตนอยู่นั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ปลุกเขาตื่นจากฝันเฉินชางพลิกตัวลงจากเตียง เห็นว่าหยางเจี๋ยยืนอยู่หน้าห้องก็อดถามไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”หยางเจี๋ยพูดพร้อมสีหน้าซับซ้อน “มีเด็กคนหนึ่งมาหาหมอ ภาวะองคชาตแข็งค้างค่ะ”

เฉินชางอึ้ง “หืม? เกิดอะไรขึ้นครับ”

พูดจบเฉินชางพลางเดินไปที่ห้องหัตถการ พลางถามสถานการณ์ หยางเจี๋ยกระซิบเสียงเบา “คุณรู้ไหมว่าคนที่มาเป็นใคร”เฉินชางสีหน้างุนงงเต็มประดา แน่นอนว่าเขาไม่รู้“ใครเหรอครับ”

หยางเจี๋ยกระซิบเสียงเบา “หลิวเหว่ยเจ๋อ จากรายการสมองที่ล้ำที่สุดที่เราดูในห้องทำงานคืนนี้ค่ะ!”

หยางเจี๋ยอดส่ายหน้าไม่ได้“โลกนี้… มหัศจรรย์จริงๆ กลางคืนเพิ่งพูดถึงเขา กลางดึกเขาก็มาเลย ปากอันนี้ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ เลย!”เฉินชางได้ยินแบบนี้ก็รีบยิ้มพูด“หยางเจี๋ย ขอปรึกษาหน่อยสิครับ!”

หยางเจี๋ยอึ้ง “เรื่องอะไรคะ พูดได้เลย!”

เฉินชางยิ้มพูด “ต่อไปคุณอย่านึกถึงผมนะครับ ผมกลัวจะถูกตามตัวมาแผนกฉุกเฉินกลางดึก!”

หยางเจี๋ยได้ยินแล้วหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมาต้องบอกว่าผู้หญิงที่ให้นมบุตรมีฮอร์โมนเพศเพิ่มขึ้นมากจริงๆตอนนี้ทั้งสีหน้าและผิวพรรณของหยางเจี๋ยดีขึ้นมาก บางทีมนุษย์ผู้สร้างก็อัศจรรย์แบบนี้แหละ

“คุณนี่ให้ดื่มนมเสียของจริงๆ!”

เฉินชางได้ยินคำพูดนี้ก็จนคำพูดทันทีช่างเถอะๆ ดื่มฟรีไปแล้วก็ต้องยอม!พูดจบทั้งสองก็ได้มาถึงหน้าห้องหัตถการสามีภรรยาอายุสามสิบกว่าคู่หนึ่งยืนอยู่หน้าประตู ท่าทางตึงเครียดและหน้าแดงเล็กน้อยทำให้เฉินชางประหลาดใจเล็กน้อย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่หลังจากเปิดประตูห้องหัตถการ เหล่าหม่า หมอเวร และพยาบาลล้วนอยู่ในนั้นพอเห็นเฉินชางมาก็หลีกทางให้เฉินชางมองเด็กชายที่นอนอยู่บนเตียงห้องหัตถการ น่าจะเป็นหลิวเหว่ยเจ๋อสินะเพียงแต่บนริมฝีปากของเด็กคนนี้มีขนบางๆ ดูเหมือนหนวดอย่างไรอย่างนั้นทำให้เฉินชางอดถอนหายใจไม่ได้ เด็กสมัยนี้โตเกินวัย

เฉินชางพลันถามเหล่าหม่าว่า “เกิดอะไรขึ้น”

เหล่าหม่าจึงตอบว่า “ภาวะองคชาตแข็งค้างห้าชั่วโมง”