บทที่ 1

"มีบางสิ่งที่คุณไม่สามารถมีได้ในชีวิตหากคุณไม่ได้เกิดมาพร้อมกับสิ่งเหล่านั้น ชาลีคุณลองคิดดูให้ดี คุณคู่ควรกับฉันไหม? ความสัมพันธ์จะนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะอาหารได้ไหม? เสื้อผ้าของฉันเพียงตัวเดียวก็เท่ากับเงินเดือนทั้งปีของคุณแล้ว คุณมีสิทธิ์อะไรที่จะอ้างว่าคุณจะทำให้ฉันมีความสุข? ตื่นได้แล้ว ชาลี นี่คือความจริงไม่ใช่โลกเทพนิยายที่คุณสามารถมีสิ่งที่คุณไม่คู่ควรได้ กรุณาส่องกระจกดูตัวเอง!"

ชาลี ซาบินสกี้มองไปที่คัลลิน เควสเนลที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา ริมฝีปากของเขาสั่นเล็กน้อย

เหลือเวลาอีกสองวันก่อนที่เขาจะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย เขาเพ้อฝันว่าจะใช้ชีวิตที่เหลือกับคัลลิน แต่ไม่คาดคิดว่าวันนี้เธอจะชวนเขาออกไปเพื่อพูดเรื่องทั้งหมดนี้

"คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงชวนคุณมาที่นี่?" คัลลินโบกมือให้ชาลีมองไปรอบ ๆ "มันเป็นเรื่องปกติที่ฉันจะมาโรงแรมหรูแบบนี้ แต่คุณล่ะ เสื้อผ้าเหล่านี้คงเป็นเสื้อผ้าที่ดีที่สุดของคุณแล้วใช่ไหม? คุณไม่คิดว่าคุณไม่เหมาะสมกับที่นี่เหรอ? นี่คือโลกของฉันและโลกของคุณควรอยู่ห่างออกไปอีกสองช่วงตึก ตลาดนัดที่นั่นเหมาะกับคุณมากกว่า"

คำพูดของคัลลินเหมือนมีดแหลมแทงเข้าที่อกของชาลี อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถโต้แย้งเธอได้

"ถูกต้อง ฉันมาจากครอบครัวธรรมดามาก แต่ในทางกลับกันเธอสามารถซื้อกระเป๋ามูลค่าหลายหมื่นดอลลาร์ได้อย่างง่ายดาย" เขาคิด

เมื่อนั่งอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ คัลลินใจเย็นและสงบ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจซึ่งมาจากส่วนลึกของหัวใจโดยตรง

ตรงกันข้าม ชาลีกลับรู้สึกอึดอัดไปซะทุกอย่าง อันที่จริง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเรียกพนักงานเซิร์ฟยังไง เมื่อมองไปที่อาหารฟริกซ์บนโต๊ะ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มตักจากตรงไหน

ความคับข้องใจนี้ปกคลุมชาลี

เขาไม่เคยสัมผัสกับสิ่งเหล่านี้มาก่อน สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ อย่างเขา การจ่ายเงิน 75 ดอลลาร์ในห้องคาราโอเกะถือเป็นค่าใช้จ่ายที่สูงอยู่แล้ว

ชายหนุ่มรูปหล่อเดินไปที่โต๊ะและพูดกับคัลลินอย่างแผ่วเบา "เอาล่ะ คัลลิน นี่มันดึกแล้ว เรากลับกันเถอะ"

ชายคนนั้นแต่งตัวดี และกุญแจรถปอร์เช่ในมือก็เตะตาชาลีเป็นพิเศษ ชายคนนั้นช่วยคัลลินอย่างสุภาพบุรุษ และยังเหล่ตาไปที่ชาลี

ในขณะเดียวกัน เสื้อผ้าของชาลีซึ่งมีราคารวมแล้วไม่ถึง 45 ดอลลาร์ กลับดูน่าขันเมื่อเทียบกับชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างดีของชายผู้นี้

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามของคัลลิน "ชาลี ซาบินสกี้ เราจบแล้ว"

เมื่อคัลลินพูดจบ บางคนที่เดินผ่านโต๊ะก็มีลมพัดและดับเทียนบนโต๊ะของโต๊ะของชาลี ทันใดนั้นแสงจาง ๆ ก็หายไป ในเงามืด มองไม่เห็นสีหน้าของชาลี และไม่มีใครสนใจเขา เวลานี้ไม่มีใครสนใจชาลีเลย

คัลลินจับแขนชายคนนั้นแล้วเดินออกจากร้านอาหาร รถปอร์เช่ที่สะดุดตาที่ทางเข้าส่งเสียงคำรามเมื่อเครื่องยนต์ถูกสตาร์ทขึ้น

แม้ว่าแสงเทียนจะดับลง แต่เสียงเพลงอันไพเราะก็ดังก้องไปทั่วร้านอาหาร พนักงานเสิร์ฟหลายคนซุบซิบกันสังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นที่โต๊ะของชาลีมานานแล้ว หลังจากคัลลินจากไป เฮเลนา สมิธ พนักงานเสิร์ฟก็เข้ามาและถามเสียงแผ่วว่า "คุณคะ ให้ฉันเก็บออกไปมั๊ยคะ?"

คำพูดของคัลลินยังคงวนเวียนอยู่ในใจของชาลี เขาไม่สามารถลืมความเหยียดหยามและความเย่อหยิ่งในดวงตาของเธอได้ สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่คำวิจารณ์ของเธอแต่เป็นคำดูถูกของเธอ

ดูเหมือนว่าการดำรงอยู่ของเขาไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย ชีวิตหรือความตายและอารมณ์ของเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอเพียงเพราะพวกเขาไม่ได้มาจากโลกเดียวกัน

เมื่อเห็นว่าชาลีไม่ตอบ เฮเลนาก็เหลือบมองไปที่ชุดลำลองราคาถูกที่เขาสวมอยู่และเม้มปาก "คุณคะ ฉันเก็บแล้วนะคะ" เธอบอกอย่างเย็นชา

ในขณะที่พูด เฮเลนาก็เอื้อมมือไปที่จานที่อยู่ตรงหน้าเขา

หัวของชาลีที่ก้มต่ำมาตลอดจู่ ๆ ก็เงยขึ้น และเขาจ้องไปที่พนักงานเซิร์ฟตรงหน้าเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ เสียงของเขาค่อนข้างแหบพร่าในขณะที่เขาถาม "ผมอนุญาติแล้วเหรอ?"

เฮเลนาตกใจกับการเคลื่อนไหวที่ไม่คาดคิดของชาลีและก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว