บทที่ 10

ทุกคนมองไปทางคนพูด

คนที่พูดคือแบร์รี่ เขาสูงหกฟุตหนึ่งนิ้วและมีรูปลักษณ์ที่ห้าวหาญ เขามีชื่อเสียงมากในโรงเรียน ไม่เพียงเพราะตัวตนเดิมของเขาในฐานะประธานสภานักเรียนเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะทรัพยากรทางการเงินของเขาไม่สามารถประเมินต่ำเกินไป เช่นเดียวกับเจเรมี แบร์รี่อยู่ในกลุ่มคนที่ขับรถไปโรงเรียนตอนเรียนมหาวิทยาลัย

เมื่อเช้าวานนี้ ขณะที่ชาลีกำลังแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ เขาก็เห็นการสนทนาในแชทกลุ่มของชั้นเรียนว่าแบร์รี่ต้องการเปิดบริษัทของตัวเอง

แบร์รี่มองชาลีด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

"ชาลี นายควรส่องกระจกดูตัวเองดี ๆ แล้ว ส่วนไหนในตัวนายที่ทำให้คิดว่าตัวเองคู่ควรกับคัลลิน?" แบร์รี่เดินเข้าไปหาชาลีด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

ชาลีชำเลืองมองแบร์รี่จากบนลงล่าง "ถ้าฉันไม่คู่ควรกับคัลลิน นายคิดว่านายคู่ควรกับเธอเหรอ? ต่อให้นายเอาใจเธอแค่ไหน นายก็พูดอะไรแทนเธอไม่ได้ เพราะนายเป็นคนอื่น ฉันพูดถูกไหม?"

"นายพูดบ้าอะไรเนี่ย?" ทันใดนั้น เสียงอันเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน เพื่อนสนิทคนหนึ่งของแบร์รี่ในชั้นเรียนรีบเข้ามาผลักชาลี ดูเหมือนชายคนนั้นอยากจะทะเลาะกับชาลีหากมีเรื่องไม่ลงรอยกัน

นักเรียนในชั้นเรียนเกลี้ยกล่อมให้เพื่อนคนนั้นปล่อยชาลีไปทีละคน แต่เจ้าตัวก็ไม่คิดจะยอมแพ้

"พอแล้ว! ไม่จำเป็นต้องสนใจคนแบบนี้มากนัก เขาเป็นคนยากจน ไม่เป็นไรสำหรับฉัน ในมหาวิทยาลัยเขากล้าพูดเสียงดังหลายครั้ง เมื่อเขาออกจากมหาวิทยาลัยและเข้าสู่สังคมนั่นคือทั้งหมดที่เขาสามารถเข้าถึงได้ฮ่า ๆ!" แบร์รี่ยักไหล่

หลังจากที่แบร์รี่พูดจบ คู่หูก็เต็มใจที่จะหยุด อีกฝ่ายชี้ไปที่ชาลีอย่างดุร้ายและเดินไปที่วิทยาเขตกับแบร์รี่

"เร็วเข้า! การรับสมัครกำลังจะเริ่มขึ้น หากช้า เราจะไม่ทัน!"

"ไปกันเถอะ!"

มีคนเอาข่าวมาว่ากำลังเปิดรับสมัคร นักเรียนในชั้นเรียนต่างกระวนกระวายและพากันออกจากห้องเรียน

"ชาลี ไปกันเถอะ! นายเป็นนักเรียนทุนรุ่นเยาว์ในโรงเรียนนี้ แต่เป็นชีวิตใหม่หลังจากสำเร็จการศึกษา ขจัดความดื้อรั้นและความเย่อหยิ่งของนายออกไป ฉันได้ยินมาว่าบริษัทของแบร์รี่ให้ผลตอบแทนที่ดี มีเรื่องอะไรสามารถพูดคุยกันกับแบร์รี่ได้อย่างที่สุภาพบุรุษทำ ในเมื่อนายเรียนห้องเดียวกับเขา เขาก็น่าจะเต็มใจให้นายทำงานที่นั่น" นักเรียนคนหนึ่งตบไหล่ชาลีและแนะนำเขา

ชาลีเหลือบมองคัลลินที่เดินออกไปพร้อมกับฝูงชนแล้วส่ายหน้า "ไม่ ขอบคุณ ฉันมีที่ที่ดีกว่าที่จะไป"

"เอาน่า! ฉันคิดไม่ออกเลยว่าทำไมนายถึงมีอีโก้สูง ต่อหน้าเงินความเย่อหยิ่งก็ไม่สำคัญ! ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจคำพูดของฉัน" นักศึกษาเลิกเกลี้ยกล่อมชาลีและวิ่งออกไปร่วมขบวนรับสมัคร

งานรับปริญญาได้รับความนิยมเป็นพิเศษ บริษัทชื่อดังหลายแห่งมารับสมัครงาน บัณฑิตก็เดินสายแนะนำตัวและส่งเรซูเม่กันหมด

แบร์รี่ก็สำเร็จการศึกษาในปีนั้นเช่นกัน แต่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มนักศึกษาที่ส่งเรซูเม่ ตรงกันข้าม เขานั่งอยู่ในที่นั่งรับสมัครโดยมีที่คลุมศีรษะ เขากำลังดื่มเครื่องดื่มเย็น ๆ ในขณะที่พูดคุยอย่างร่าเริงและตลกขบขันกับตัวแทนคนอื่น ๆ ดูไม่มีข้อ จำกัด อย่างยิ่ง

ชาลีเห็นแบร์รี่ก็บังเอิญมองมาที่เขา อีกฝ่ายยิ้มและตะโกนว่า "ชาลี นายต้องการมาสัมภาษณ์ที่บริษัทของฉันไหม? บริษัทของฉันขาดแคลนคนทำความสะอาดห้องน้ำ ฉันคิดว่านายเหมาะกับบทบาทนั้นมาก!"

คำพูดของแบร์รี่ทำให้หัวเราะลั่นทันที

"แบร์รี่ นายใจร้ายจัง ชาลีอย่างน้อยก็ได้ทุนสี่ปี เขาจะทำงานเป็นคนล้างห้องน้ำที่บริษัทนายได้ยังไง?" สาวสวยคอยขยิบตาให้แบร์รี่

"ทุนการศึกษา? มันไม่มีประโยชน์! สำหรับฉัน เขาสมควรเป็นแค่คนทำความสะอาดห้องน้ำ ฉันจะไม่แม้แต่จะมองคนอย่างเขาอีกเมื่อเขาเรียนจบแล้ว" แบร์รี่ถูกเหยียดหยาม เสียงของเขาดังราวกับว่าเขารอไม่ไหวที่จะให้ทุกคนในโรงเรียนได้ยิน

ขณะนั้นหลายคนหันมามองชาลีแล้วส่ายหน้าอย่างสมเพช มองเผิน ๆ ก็บอกได้เลยว่า แบร์รี่ เป็นคนประเภทที่ตระกูลมีอำนาจและทรงอิทธิพล เมื่อบุคคลดังกล่าวเข้าสู่สังคมแล้ว เขาย่อมมีเส้นทางอาชีพที่ราบรื่นไปตลอดชีวิต กลุ่มคนร่ำรวยมีขนาดใหญ่มากโดยเฉพาะในอีริน่า เนื่องจากชาลีเคยขัดใจแบร์รี่ จึงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะพัฒนาอาชีพของเขาในอีริน่า

"สวัสดี บริษัทของเราค่อนข้างดี คุณสามารถพิจารณาเราได้"