บทที่ 13

หญิงสาวหนึ่งร้อยคนถือถาดที่ปูด้วยผ้าไหมสีทองและผ้าซาตินซึ่งส่องแสงเจิดจ้าเมื่อต้องแสงแดด เกือบจะทำให้ผู้คนที่มองพวกเขาตาบอด

ขบวนหรูหรามาก แม้แต่เจเรมีและแบร์รี่ ทายาทผู้มั่งคั่งสองคนก็ยังตกตะลึง นักเรียนทุกคนต่างตื่นตะลึงกับปรากฏการณ์ตรงหน้าพวกเขา

เคนดริกขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ไม่ใช่เพียงเพราะช่วงเวลาของเขาถูกพรากไปจากเขาอย่างกะทันหัน มีอย่างอื่นรบกวนเขามากยิ่งขึ้น เป็นความจริงที่ว่าเขาไม่เคยได้ยินข่าวใด ๆ เกี่ยวกับคนที่อาจทำให้เกิดความโกลาหลได้ก่อนที่เขาจะมาถึงอีริน่า

เบื้องหลังหญิงสาว 100 คนในชุดราตรีมีรถสปอร์ต

เมื่อเทียบกับรถสปอร์ตที่อยู่ข้างหน้าเขา เฟอร์รารีของเคนดริกดูด้อยกว่า รถของเขาไม่คู่ควรแม้แต่จะอยู่ในทางเดียวกับคนอื่น ๆ

เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตเบาและเป็นลางร้ายราวกับว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดุร้ายที่สามารถปลดปล่อยพลังเต็มที่ได้ทุกเมื่อ

ทันใดนั้น เสียงอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในอากาศ

"โอ้พระเจ้า ดูสิ เฮลิคอปเตอร์!"

"เวรกรรม! มีเฮลิคอปเตอร์กี่ลำ"

"มีคำพูดห้อยอยู่ใต้เฮลิคอปเตอร์!"

"เฮลิคอปเตอร์ทุกลำมีป้ายหนึ่งอันอยู่ข้างใต้!"

"มันเขียนว่าอะไรนะ 'ขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่สำเร็จการศึกษาและการสำเร็จการศึกษาของคุณซาบินสกี้'!"

"ให้ตาย เรียนจบเหรอ นี่คือคนที่อยู่ปีเดียวกับเรา นี่ใคร ? ไม่ใช่คนรวยธรรมดา แต่เป็นคนรวยมาก โอเค? ใครสามารถจ่ายเงินได้มากขนาดนี้?"

เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชน คนส่วนใหญ่อิจฉาแม้กระทั่งแบร์รี่

เคนดริกสูดลมหายใจลึก แม้ว่าตระกูลซาเบลจะใช้เงินได้มากขนาดนี้ แต่พวกเขาจะไม่ทำเพื่อบัณฑิตมหาวิทยาลัยเช่นเขา แม้ว่าเขาจะเป็นทายาทของตระกูลก็ตาม

"เจเรมี" เสียงของแบร์รี่ขัดขึ้น "ดูเหมือนว่ามีใครบางคนในรุ่นบัณฑิตของเราที่ฉันไม่ควรไปยุ่งด้วย น่าเสียดาย ที่ไม่ใช่ชาลี"