บทที่ 2

สีหน้าของเฮเลนาเปลี่ยนไปขณะที่เธอคิดว่า "ช่างเถอะ ที่เจ้านั่นพยายามทำตัวเบ่งที่นี่ ตอนนี้ แม้แต่ชายชราของเขาก็ยังมั่นใจขนาดนี้?" เธอตะโกนทันทีว่า "คุณทำอะไรอยู่? ใครอนุญาตให้คุณปัสสาวะรดที่นี่?"

ชาลีก็รีบเข้าไปห้ามพ่อ "พ่อ ผมรู้ว่าผมผิด พ่อ!"

แซคคารีงับบุหรี่แล้วตะโกนว่า "ซิดาเน ทุบให้หมด!"

ซิดาเนดูดุร้ายและเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่น่าล้อเล่น หลังจากได้ยินแซคคารีพูดแบบนั้น เขาก็คว้าเก้าอี้แล้วเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศ

เมื่อเสียงกระทบกันดังเป็นชุด ของตกแต่งราคาแพงทั้งหมด โต๊ะและเก้าอี้กระจกก็ถูกทุบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ล็อบบี้โรงแรมสุดอลังการกลายเป็นฉากแห่งความโกลาหลในพริบตา

ชาลียืนนิ่งอึ้งไปทั้งตัว

"หยุดนะ! พวกนาย หยุดเลย!" หลังจากมีสติสัมปชัญญะกลับคืนมา เฮเลนามองไปที่ที่เกิดเหตุและตะโกนว่า "รปภ.! รปภ. มาทางนี้ เร็วเข้า!"

รปภ.ของโรงแรมล้อมทั้งสามคนไว้

"หยุดฉัน? ใครในโลกนี้กล้าหยุดฉัน?" ซิดาเนที่ดูดุร้ายสูงหกฟุตสามนิ้ว ด้วยรอยแผลเป็นบนใบหน้าและดวงตาของเขาราวกับสัตว์ป่า รูปลักษณ์ที่ดูน่ากลัวของเขาทำให้ผู้คนหวาดกลัวเพียงแค่มองแวบเดียว

รปภ.เข้ามาแต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของซิดาเน

ไม่กี่นาทีต่อมา แซคคารีทิ้งขาเดียวที่เหลืออยู่ในมืออย่างไม่ใส่ใจและนั่งหอบบนพื้นที่ยุ่งเหยิง รอบตัวเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

ซิดาเนยังโยนของในมือทิ้งและยืนอยู่ข้างหลังแซคคารี กวาดสายตามองไปรอบ ๆ

"ว้า นานแล้วที่ฉันไม่ได้รู้สึกดีแบบนี้" แซคคารีปาดเหงื่อที่หน้าผาก

"บ้าไปแล้ว! คุณมันบ้าไปแล้ว! ไอ้เด็กบ้านั่นเรียกคนแก่บ้าสองคนมาที่นี่! คุณชอบทุบตีกันมากเลยเหรอ? ฉันจะดูว่าพวกคุณจะเดินออกจากโรงแรมแกรนด์ไทรอัมพ์ได้อย่างไรหลังจากก่อเรื่องวุ่นวายที่นี่! สิ่งเหล่านี้จะทำให้คุณล้มละลายอย่างแน่นอน!" เฮเลนาร้องลั่น

แซคคารีโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "เฮ้ ไม่ว่าเราจะจ่ายเท่าไหร่ เราจะชดเชยให้โรงแรม มันเกี่ยวอะไรกับคุณ? คุณมาตะโกนทําอะไรที่นี่? ไปเรียกหัวหน้าของพวกคุณมา"

"หัวหน้าของเรา? คุณคิดว่าคุณสมควรที่จะพบเขา?" เฮเลนาชี้ไปที่แซคคารี "พวกคุณช่างน่าสมเพชมาก! น่าสมเพช! พวกคุณลืมเรื่องหนีไปเลย! เรียกตำรวจ! เรียกตำรวจเดี๋ยวนี้!"

กรี๊ด!

รถเก๋ง เมอร์เซเดส เบนซ์ จี วาเก้น มูลค่าเกือบ 300,000 ดอลลาร์ จอดอยู่หน้าโรงแรมอย่างเร่งรีบ เมื่อประตูรถเปิดออกพบชายวัยกลางคนลงมาจากรถ

เฮเลนาสังเกตเห็นรถก็ดีใจเพราะหัวหน้าของเธอมาถึงแล้ว!

อดัม บราวน์ดูมืดมนขณะที่เขารีบเข้าไปในโรงแรม

เฮเลนาเยาะเย้ยในใจ "พวกนายไม่กลัวเหรอ? พวกชอบทุบของน่ะเหรอ เอาล่ะ คุณบราวน์มาแล้ว มาดูกันว่าพวกนายจะไม่กลัวได้ยังไง! ด้วยความสามารถของคุณบราวน์ พวกนายสามารถใช้เวลาที่เหลือ ชีวิตคุณอยู่ในคุก! พวกนายกล้าดียังไงมาดูถูกฐานะทางสังคมของหัวหน้าของเรา"

อดัมเดินไปที่ล็อบบี้ และเฮเลนาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับว่าเธอกำลังอ้างสิทธิ์ เธอพูดด้วยความเคารพว่า "คุณบราวน์ คนพวกนั้นคือตัวการก่อกวน! เรียกตำรวจเดี๋ยวนี้!"

อดัมไม่แม้แต่จะละสายตาจากเฮเลนา เขามองไปที่แซคคารีและเดินไป สีหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างมาก

แซคคารีจุดบุหรี่ใหม่และสูบบุหรี่ เขามองอดัมที่ไม่มีความสุขตรงหน้าเขาและยิ้มเบา ๆ "ดูเหมือนว่าความสามารถในการจัดการของคุณจะยังธรรมดา ฉันเข้าใจนิสัยของลูกชายฉัน ใครก็ตามที่สามารถทําให้เขาทุบข้าวของอย่างรุนแรงได้ต้องล้ำเส้นมากแน่

หัวเข่าของอดัมเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ และเขาก้มศีรษะลงต่อหน้าแซคคารี และพูดอย่างให้เกียรติว่า "ผมขอโทษ บอส"

"บอส?" ทุกคนครุ่นคิด

คำพูดของอดัมทำให้เฮเลนาและชาลีตะลึงพรึงเพริดไปพร้อม ๆ กัน รวมถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านั้นด้วย มีเพียงซิดาเนเท่านั้นที่นิ่งเฉยและยืนอยู่ข้างหลังแซคคารีด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"คนนี้คือบอสของคุณบราวน์?" เฮเลนาคิดด้วยความหวาดกลัว

เฮเลนาหน้าซีดราวกับแผ่นกระดาษในทันที ในเมื่ออดัมพูดเช่นนั้น ก็คงไม่มีข้อผิดพลาดอย่างแน่นอน

แซคคารีเงยหน้าขึ้นมองเฮเลนาและถามว่า "ฉันกำลังทุบข้าวของในโรงแรมของฉันเอง คุณเรียกตำรวจมาที่นี่เพื่ออะไร? ฉันกำลังถามคุณ ฉันทุบทรัพย์สินของตัวเองไม่ได้เหรอ ฮึ่ม? ไม่ได้เหรอ?"

เฮเลนาตกใจจนพูดอะไรไม่ออก โทรศัพท์ในมือตกลงพื้นเสียงดัง

คำถามของแซคคารี่พุ่งตรงมาที่เธอ แน่นอนว่าเธอคงไม่กล้าพูดว่าเขาทุบสมบัติของตัวเองไม่ได้!

อดัมไม่กล้าพูดอะไรสักคำในตอนนี้ เขาเพียงแค่ก้มหน้าลงราวกับกำลังรอการลงโทษ