บทที่ 3

"พ่อ ผมจะรู้ได้ยังไง? วันนี้ผมมาที่โรงแรมแกรนด์ไทรอัมพ์เป็นครั้งแรก" ชาลียิ้มเจื่อน ๆ "แม้ว่าผมจะเรียนการเงินที่มหาวิทยาลัย แต่ผมรู้แค่บริษัทและเคสระดับโลกเท่านั้น"

"ฮ่าฮ่า! จริงสิ!" แซคคารีหัวเราะและกดปุ่มบนโต๊ะ "คาร์ลอส เข้ามาหน่อย"

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายสูงอายุที่ดูเหมือนจะอายุ 60 ปีเข้ามาในห้องทำงานและมองไปที่คู่พ่อลูก

"คุณแซคคารี คุณชาลี ซาบินสกี้"

"คาร์ลอส จากนี้ไป ผมจะทิ้งเด็กคนนี้ไว้ให้นาย ช่วงนี้มีการประมูลและงานเลี้ยงเยอะไม่ใช่เหรอ? พาเขาเข้าร่วมในบางส่วนเพื่อที่เขาจะได้เข้าใจสถานะของครอบครัวซาบินสกี้ ในอีริน่า" แซคคารีสั่ง

คาร์ลอส คามิชก้มศีรษะลงเพื่อรับทราบ "เข้าใจแล้ว"

แซคคารีชำเลืองมองที่ชาลีและพูดว่า "ไอ้หนู มันยากที่จะอธิบายธุรกิจของครอบครัวเราด้วยคำไม่กี่คำ นายตามคาร์ลอสและเล่นไปด้วยเรียนไปด้วยดีกว่า นี่คือการ์ดใบหนึ่ง นายสามารถใช้ได้"

แซคคารีสุ่มหยิบบัตรธนาคารออกมาและมอบให้ชาลี

ชาลีมองดูแล้วถามด้วยจิตใต้สำนึกว่า "มีเงินเท่าไหร่?"

"นายจะถามทําไม? ด้วยความสามารถของนายในปัจจุบัน นายใช้ไม่หมดแน่นอน ทําตามอําเภอใจเถอะ"