บทที่ 5

"ใครเรียกคุณมาที่นี่?" ชาลีชำเลืองมองลูซี่และอีกสามคน

การจ้องมองอย่างทะลุปรุโปร่งของชาลีทำให้ทั้งสี่คนหวาดกลัว และพวกเขาก็ย้ายไปที่โต๊ะข้าง ๆ ทันที

ซามูเอลรู้สึกแย่และพูดกับชาลีว่า "ให้พวกเขามาที่นี่ เราควรจะสนุกด้วยกัน"

"ในเมื่อนายเป็นคนเรียก ก็ไม่มีปัญหา ซามูเอล" ชาลีเห็นด้วยพร้อมหัวเราะเบา ๆ

ด้วยความยินยอมของชาลี ลูซี่และสาว ๆ อีกสามคนจึงรีบวิ่งไปอย่างมีความสุข สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือการถ่ายเซลฟี่ เพราะพวกเขาคงไม่พลาดโอกาสที่จะอวดสิ่งที่มีเกียรติบนอินสตาแกรม

ขณะที่พวกเขาโพสท่าเซ็กซี่ต่าง ๆ ต่อหน้าชาลี เขาหลับตาและพึมพำ "คัลลิน คุณให้บทเรียนผมหนักจริงๆ!"

ทันใดนั้น ชาลีลืมตาขึ้นและจ้องมองไปที่ขวดเหล้าอาร์มอง เดอ บริญัก 88 ขวดที่อยู่ตรงหน้าเขา โดยปกติแล้ว คน ๆ หนึ่งจะเก็บไวน์ไว้ในตู้เซฟก่อนกลับและนำออกมาในครั้งต่อไปที่พวกเขากลับมา ทำให้ไวน์กลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจอีกครั้ง

แต่ชาลีไม่เหมือนคนอื่น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสามารถเก็บไวน์ได้

"ใครก็ได้! มานี่แล้วเปิดมันให้หมด!" ชาลีโบกมือสั่ง

"ทั้งหมด?" บริกรสับสนเล็กน้อย "คุณครับ คุณไม่สามารถดื่มทั้งหมดได้"

"ถ้าไม่หมด ก็เทลงพื้นซะ!"

"เทไวน์มูลค่าเกือบ 150,000 ดอลลาร์ลงบนพื้น?" บริกรคิดในขณะที่เขาจ้องไปที่ชาลีอย่างตกตะลึง ตอนนั้นเองที่เขาตระหนักถึงอดีตว่าคนร่ำรวยที่แท้จริงทำตัวอย่างไร"

เจเรมีซึ่งแสดงท่าทีเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้มีท่าทีเปลี่ยนไป 180 องศา เขาเข้าไปหาชาลีและพูดอย่างถ่อมตัวว่า "คุณซาบินสกี้ ก่อนหน้านี้ผมโง่เขลามาก โปรดยกโทษให้ผมหากผมทำให้คุณขุ่นเคือง"

เจเรมีพูดกับชาลีว่า "คุณซาบินสกี้"

มันเป็นค่ำคืนแห่งการดื่มและปาร์ตี้ที่บ้าคลั่ง

ชาลีนอนอยู่บนโซฟาโดยหลับตาเล็กน้อย เขานึกถึงช่วงเวลาในมื้อค่ำตอนคัลลินเหลือบมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม เธอเฉยเมยมากและไม่แม้แต่มองเขาอีก และนั่นทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจ

เมื่อชาลีตื่นขึ้น ศีรษะของเขาปั่นป่วนอย่างเจ็บปวด เมื่อวานนี้เขาตื่นเต้นมากจนดื่มมากเกินไปและลืมทุกอย่างที่ตามมา เขาจำได้ลาง ๆ ว่าคาร์ลอสไปที่ทางเข้าบาร์และพาเขากลับมาที่โรงแรมของครอบครัว

ชาลีนวดขมับพลางมองไปรอบ ๆ เขาอยู่ในห้องหรูหราพร้อมเตียงคิงไซส์นุ่ม ๆ และหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นครึ่งหนึ่งของเอริน่า ห้องมีเครื่องตกแต่งชั้นดีมากมาย รวมถึงอ่างอาบน้ำที่เขาอยากสัมผัสมาตลอดแต่ไม่เคยมีโอกาสได้เห็นมาก่อน

ชาลีตรวจดูอ่างอาบน้ำครู่หนึ่งก่อนจะเติมน้ำและนอนลงไป ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วตัวเขาทันที ทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างมาก เขาใคร่ครวญถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน เขาใช้เงินไป 150,000 ดอลลาร์ ซึ่งบ้าคลั่งและบ้าบิ่น แต่รู้สึกดีมาก ความสุขในการใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยและความพึงพอใจที่ได้รับการยกย่องจากคนอื่นทําให้เสพติด

แต่ชาลีก็รู้เช่นกันว่าเขาไม่สามารถยอมแพ้ต่อความรู้สึกเหล่านี้ได้ มิฉะนั้น ไม่ว่าเขาจะมีทรัพย์สินมากมายเพียงใด เขาจะต้องสูญเสียมันไปในไม่ช้า หลังจากต่อสู้มาหลายปี ชาลีรู้ว่าตอนนี้เขาได้รับมรดกของครอบครัวแล้ว เขาต้องทำงานหนักกว่าเดิม มิฉะนั้นเขาจะเป็นที่อับอายขายหน้าแก่วงศ์ตระกูล

เมื่อชาลีหยิบโทรศัพท์ออกมา เขาสังเกตเห็นว่าแชทกลุ่มในชั้นเรียนเต็มไปด้วยข้อความต่อเนื่อง

[ได้ยินไหม? แบร์รี่ ราบินได้ตั้งบริษัทของตัวเอง พวกเขากำลังไปโรงเรียนของเราเพื่อคัดเลือกคนในวันงานรับปริญญา!]

[นั่นยอดเยี่ยมมากสำหรับเขาที่จะเริ่มต้นบริษัทของตัวเองทันทีหลังเรียนจบ]

[เมื่อพิจารณาว่าพ่อของแบร์รี่คือใคร ฉันไม่แปลกใจเลย พวกคุณเคยได้ยินชื่อ ซาเบล กรุ๊ป ไหม? ผู้จัดการของพวกเขา เคนดริก ซาเบล จะรับสมัครในวันรับปริญญาด้วย นี่เป็นโอกาสที่ดีที่เราไม่ควรพลาด!]

[ฉันเชื่อว่าชาลีมีโอกาสที่จะได้รับการว่าจ้างมากที่สุด เขามีผลการเรียนที่มั่นคง ที่ปรึกษาจะแนะนำเขาให้กับองค์กรขนาดใหญ่เช่นนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย]

[ชาลีมีคัลลิน ฉันเลยคิดว่าไม่ต้องเป็นห่วงเขา คัลลินคงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว]

เมื่ออ่านจบ ชาลีก็ขว้างโทรศัพท์ทิ้ง เขารู้สึกหดหู่ใจเมื่อเห็นชื่อของคัลลิน นอกจากนี้ ชาลีไม่เคยได้ยินชื่อของเคนดริกจนกระทั่งเจเรมีเอ่ยถึงเมื่อคืนนี้

ทันใดนั้น ชาลีก็นึกขึ้นได้ว่าเขามีงานประมูลที่จะเข้าร่วมในบ่ายวันนั้น เขามองดูนาฬิกาและเห็นว่าเกือบจะเที่ยงแล้ว เขาลุกขึ้นมาเปลี่ยนชุดนอนของโรงแรมและเดินไปที่ร้านอาหาร

ทันทีที่ชาลีเข้ามาในร้านอาหาร เขาเห็นคนสองคนกำลังเดินเข้ามาหาเขา

พวกเขาคือ คัลลินและเคนดริก