บทที่ 6

ชาลีมองคัลลินอย่างสับสน "คุณผู้หญิง ถามหน่อยว่าการพูดกับตัวเองตอนกินข้าวผมมีปัญหาเหรอ?"

คัลลินหายใจเฮือกใหญ่สงบสติอารมณ์ลงและหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมาจากโต๊ะ "ไปกันเถอะ!"

หลังจากพูดอย่างนั้น คัลลินก็เดินออกจากร้านอาหารไปโดยไม่หันกลับมามอง

เคนดริกรู้สึกแย่มาก เขารู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอชาลีเพราะต้องการอวดและเยาะเย้ยอีกฝ่าย แต่ทุกคำที่ชาลีพูดตอนนี้ทำให้เคนดริกรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

เคนดริกรีบวิ่งไล่ตามคัลลินและร้องเรียก "คัลลิน ไม่ต้องไปสนใจเขา คัลลิน..."

เมื่อชาลีเห็นคัลลินจากไป รอยยิ้มภูมิใจบนใบหน้าของเขาก็จางหายไป และอาหารตรงหน้าก็เสียรสชาติไป

"ฉันไม่อยากกินแล้ว!" ชาลีลุกขึ้นอย่างหงุดหงิด

ชาลีไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น อย่างไรก็ตามการได้เห็นคัลลินสนิทสนมกับผู้ชายอีกคนทำให้ชาลีโกรธเคืองอย่างมาก มันเป็นอารมณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยคำพูด

ชาลีเกลี้ยกล่อมตัวเองว่าเขาพูดแบบนั้นเพื่อขับไล่เคนดริก แต่จริง ๆ แล้วเขาหวังจะดึงความสนใจของคัลลิน มันเหมือนกับว่าเด็กผู้ชายมักจะพูดเสียงดังและแสดงเกินจริงต่อหน้าสาวสวยโดยหวังว่าเธอจะมองมาที่เขา

ในทำนองเดียวกัน ชาลีก็เพียงอยากให้คัลลินมองเขามากขึ้น

คัลลินนั่งอยู่ในล็อบบี้ของโรงแรมเพื่อสงบสติอารมณ์ของเธอ

สิ่งที่ทำให้คัลลินโกรธไม่ใช่คำพูดของชาลี เพราะเธอไม่สนใจว่าเคนดริกจะคิดอย่างไร

เธอโกรธที่ชาลีทำเหมือนเป็นคนละคน เขาเคยเป็นคนขยัน อ่อนโยน เป็นผู้ใหญ่ และมีน้ำใจ ตอนนี้เขาดูเหมือนคนเกียจคร้านที่ไม่สนใจการเรียนรู้และเป็นเพลย์บอยที่ยอมแพ้ในตัวเอง

คัลลินเกลียดชาลีเวอร์ชั่นนี้และไม่อยากเห็นเขาทำแบบนี้

คัลลินหันกลับมาและเห็นเคนดริกตามเธอมา แต่สายตาของเธอมองผ่านเขาและไปตกที่ชาลีซึ่งยืนขึ้นอย่างสิ้นหวัง ความโกรธของเธอส่วนใหญ่หายไปในทันที นี่เป็นความผิดของเธอ

"เขา... เดี๋ยวก่อน ทำไมเขายังอยู่ที่นี่" คัลลินสงสัยขณะที่เธอจำอะไรบางอย่างได้

คัลลินก็นึกถึงความเป็นไปได้ เธอเดินไปหาพนักงานต้อนรับและถามข้อมูลของชาลี

พนักงานต้อนรับตรวจสอบคอมพิวเตอร์และบอกคัลลินว่า "คุณคะ คุณซาบินสกี้เข้าพักที่นี่โดยได้รับเครดิต"

คัลลินถอนหายใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้และสงสัยว่าสิ่งที่เธอพูดเมื่อวานนี้รุนแรงเกินไปหรือไม่ และมันกระตุ้นเขาหรือไม่

เมื่อคิดได้เช่นนี้ คัลลินก็หยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาและพูดว่า "โอนเงิน 4,500 ดอลลาร์... ไม่ โอน 7,500 ดอลลาร์ไปยังเครดิตของคุณซาบินสกี้ ที"

หลังจากจ่ายเงินแล้ว คัลลินก็จากไปอย่างเงียบ ๆ

พนักงานต้อนรับประหลาดใจและสงสัยว่า "ทำไมมีคนมาจ่ายเงินให้คุณซาบินสกี้เมื่อเขาใช้เงินในโรงแรมของครอบครัวตัวเอง"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ชาลีเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่และมาที่ล็อบบี้โรงแรม คาร์ลอสเคยสั่งให้คนซื้อเสื้อผ้าให้ชาลี ซึ่งล้วนแต่เป็นแบรนด์ชั้นหนึ่ง เนื่องจากชาลีไม่ใช่คนเสแสร้ง เขาย่อมไม่ปฏิเสธพวกเขา

เมื่อไปถึงพนักงานต้อนรับ ชาลีบอกเธอว่า "ฉันกำลังจ่ายเงินออกจากบัญชีของฉัน"

"คุณซาบินสกี้ คุณเควสเนลได้จ่ายเงินให้คุณ 7,500 ดอลลาร์"

"คุณเควสเนล? คัลลิน เควสเนล?" ชาลีหน้ามืดลง เขากระแทกโต๊ะอย่างแรงทำให้พนักงานต้อนรับตกใจ

ชาลีมีสีหน้าเศร้าหมองในขณะที่เขาคิดว่า "คัลลิน คุณคิดว่าคุณจะชดเชยผมได้ด้วยการทำเช่นนี้เหรอ? คุณคิดว่าผมต้องการให้ทานจากคุณเหรอ? ไม่! ผมไม่ต้องการมัน!"

ชาลีคำรามจากที่ไหนก็ไม่รู้ "คืนเงินให้ผู้หญิงคนนั้น!"