บทที่ 1

เสียงลากกระเป๋าเดินทางดังลั่นคอนโดเก่าตึกนี้กำแพงบางจนได้ยินทุกอย่าง เอกนั่งเล่นมือถืออยู่หน้าห้องตัวเอง ห้อง 1407 ประตูเปิดแง้มไว้ รอพิซซ่าที่สั่งมา แต่แทนที่จะได้กลิ่นพิซซ่า กลับได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมเหงื่อที่คุ้นเคย

“เฮ้ยยย ไอ้เอก!”

เสียงใส ๆ ดังขึ้น เอกเงยหน้าขึ้น มองเห็นมิ้นต์ยืนอยู่หน้าห้องข้าง ๆ ห้อง 1408 ประตูเปิดกว้าง ของกระจุกกระจิกวางระเกะระกะ มิ้นต์ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกางเกงขาสั้น ผมเปียกชุ่มเหงื่อติดหน้าผาก หน้าอกตุง ๆ ติดผ้าเปียกจนเห็นสีบราดำจาง ๆ ใต้เนื้อผ้า

“มึงย้ายมาอยู่ข้างห้องกูเหรอวะ” เอกถาม ยิ้มกว้าง แต่สายตาแอบเหลือบมองเนินอกที่ขึ้นลงตามหายใจแรง ๆ

“อืม เลิกกับไอ้หมอนั่นแล้ว ย้ายมาอยู่ใกล้ ๆ เพื่อนเก่าดีกว่า” มิ้นต์ยิ้ม แต่ตาแดง ๆ เหมือนเพิ่งร้องไห้มา

“ช่วยยกของหน่อยดิ เหงื่อแตกหมดแล้วว”

เอกวางโทรศัพท์ ลุกขึ้นเดินไปช่วย มิ้นต์ยกกล่องหนังสือ เอกยกกระเป๋าเสื้อผ้าเข้าไปในห้องเธอ ห้องเลย์เอาต์เหมือนกันเป๊ะ แต่ของมิ้นต์เยอะกว่า ของผู้หญิงนี่แหละ กลิ่นน้ำหอมลอยคละคลุ้ง เอกแอบสูดหายใจลึก

ตอนยกของเสร็จ มิ้นต์ถอดเสื้อออกอย่างไม่เกรงใจ อยู่แต่บราดำตัวจิ๋ว ผิวขาว ๆ เปียกเหงื่อเป็นหยด ๆ ไหลลงร่องอก เอาแต่ผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตัวตรงหน้าเอกเลย

“ร้อนชิบหายเลยว่ะ วันนี้แดดแรง” มิ้นต์บ่น แล้วหันมามองเอก “มึงมองอะไรนักหนาวะ ไอ้เหี้ย”

“มึงถอดเสื้อต่อหน้าผู้ชายเลยเหรอ” เอกหัวเราะ แต่ดุ้นในกางเกงเริ่มขยับตัวเบา ๆ

“ก็มึงเพื่อนกู จะกลัวอะไรล่ะ” มิ้นต์ยักไหล่ แล้วเดินไปเปิดแอร์ หันหลังให้เอก เห็นก้นกลม ๆ โผล่พ้นขาสั้นนิดเดียว

“มึงนั่งก่อน เดี๋ยวกูอาบน้ำแป๊บ”

เอกนั่งโซฟา มองตามหลังมิ้นต์ที่เดินเข้าห้องน้ำ ประตูปิดไม่สนิท เห็นเงาราง ๆ ถอดบราออก หน้าอกเด้งขึ้นมาเล็กน้อย เอกกลืนน้ำลายดังอึก กดดุ้นเอ็นตัวเองเบา ๆ ผ่านกางเกง

เสียงน้ำไหลดังจากห้องน้ำ มิ้นต์ร้องเพลงเพี้ยน ๆ เอกนั่งฟัง นึกภาพน้ำไหลตามเนินอก ไหลลงเนินโหนกนูนที่โกนเกลี้ยง (เคยเห็นตอนไปทะเลด้วยกันสมัยก่อน) เอ็นแข็งเต็มที่แล้ว

มิ้นต์อาบเสร็จ ออกมาใส่เสื้อยืดตัวบาง ๆ ไม่ใส่บรา หัวนมชัดเจนเป็นจุดนูน ๆ เดินมานั่งข้างเอก หยิบเบียร์จากตู้เย็นที่เพิ่งย้ายมา

“ดื่มด้วยกันมั้ย ฉลองย้ายบ้าน + เลิกแฟน” มิ้นต์ยื่นกระป๋องให้

เอกรับมา เปิด แล้วกระดก “เลิกเพราะอะไร”

มิ้นต์ถอนหายใจ “มันเย็ดไม่เก่งว่ะ ทำไม่ถึงจุด กูเบื่อ”

เอกหัวเราะลั่น “มึงพูดตรงขนาดนี้เลยเหรอ”

“ก็จริงนี่หว่า” มิ้นต์ยักคิ้ว