นางเอกหนังผู้ใหญ่ - กับช่างภาพหน้าตี๋ 1

แช๊ะ!

"หันซ้ายหน่อยครับ"

"น้องมีนาหันซ้ายนิดนึงค่ะ"

แช๊ะ!

"ดีครับ ต่อไปคุกเข่า แล้วปล่อยสายบราให้ตกมาข้างหนึ่ง..."

"เดี๋ยวค่ะ"

มินาริเอ่ยขัดเป็นภาษาญี่ปุ่นก่อนช่างภาพหนุ่มพูดจบ นางเอกสาวส่งสายตาให้ล่ามเดินเข้าไปหา

"บอกให้ทุกคนออกไปก่อนได้ไหมคะ"

"เอ๋?? ทำไมล่ะคะ"

"มีนาทำงานไม่สะดวก ไม่ชอบสายตาที่มองมา"

ล่ามวัยกลางคนทำสีหน้าลำบากใจ ในใจนึกค่อนขอดว่ามินาริมานึกอายอะไรตอนนี้ เล่นหนังมาเป็นสิบ ๆ เรื่องแล้วแท้ ๆ

"ถ้าไม่ออกก็พอแค่นี้ค่ะ ที่จริงก็ถ่ายไปเยอะแล้วนี่"

"เอ่อ...เดี๋ยวพี่จัดการให้ค่ะ"

ล่ามรีบวิ่งไปจัดการตามคำขอของมินาริ เพียงไม่นานห้องทั้งห้องก็ไร้ผู้คน

เหลือเพียงแค่นางแบบรูปร่างอรชร กับช่างภาพหนุ่มผิวขาวหน้าตี๋แต่กล้ามแน่น

"ล่ามก็ไปด้วย แล้วกูจะสื่อสารยังไงวะ"

ช่างภาพเกาหัวแกรก เรียกเสียงหัวเราะคิกจากนางเอกสาวเบา ๆ

"คิก~ ฉันพูดและฟังไทยได้ค่ะ"

"ห๋า!!...เอ่อ...ครับ"

มินาริหัวเราะเสียงใส เธอช้อนตามองช่างภาพอย่างมีจริต ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายบราลงจนอกอวบใหญ่สีน้ำนมล้นทะลัก

"ถ่ายต่อสิคะ"

ช่างภาพหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ มือไม้สั่นจนน่ารำคาญ ตอนที่มีคนอยู่เยอะ ๆ เขาไม่รู้สึกอะไรกับนางเอกคนนี้เลย

แต่พอต้องอยู่สองต่อสอง ร่างกายของเขาก็ร้อนเป็นไฟ สมาธิทำงานแทบแตกกระเจิง

"เอ่อ...ช่วยทำหน้าเหมือนกำลัง..."

"เอ๋? กำลังอะไรเหรอคะ"

มินาริเอียงคอถามราวกับสาวไร้เดียงสา ภาพลักษณ์ใส ๆ ของเธอตกแฟนคลับได้เสมอ ความน่าถนอมพร้อม ๆ กับน่าย่ำยีเป็นสิ่งที่ผู้ชายชอบ

ช่างภาพหนุ่มเหงื่อตก เขาอ่านบรีพอีกครั้งแล้วหลับหูหลับตาตอบ

"ทำหน้าเหมือนกำลังเสียว..."

"อ่า ยากจังค่ะ ตอนนี้ไม่ได้ถูกทำอย่างว่าเสียด้วยสิ"

มินาริทำสีหน้าลำบากใจ เธอคอตก หางตาตกอย่างน่าสงสาร ใบหน้าที่อ่อนกว่าวัยยิ่งทำให้เธอดูน่าถนอมกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า

"ทำหน้ามีอารมณ์ทั้ง ๆ ที่ไม่มี มันยากมากเลยนะคะ"

เธอพูดพลางก้มตัวลงจนเห็นหัวนมสีชมพูรำไร

ช่างภาพหน้าตี๋อ้าปากค้าง มือที่ถือกล้องสั่นจนต้องรีบวางลงก่อนข้าวของบริษัทจะเสียหาย เขาพยายามสูดหายใจลึกเพื่อรวบรวมสติ แต่มินาริกลับพรากลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขาไป

"คุณช่างภาพ...ช่วยมีนาได้ไหมคะ"

"ช่วย...ช่วยอะไรครับ"

"ช่วยทำให้มีนามีอารมณ์หน่อย...ได้ไหมคะ?"

.

.

บนเตียงที่ถูกเซ็ทเป็นฉากสำหรับการถ่ายทำมีร่างอรชรนั่งอยู่ ดวงตาโตช้อนขึ้นออดอ้อนร่างสูงใหญ่ที่ยอมขยับเข้ามาใกล้ แต่ยังไม่ยอมลงมือทำอะไรเสียที

"มันจะดีเหรอครับ"

"ดีสิคะ งานของเราจะได้เสร็จเร็ว ๆ ไง"

"แต่..."

"คุณช่างภาพรังเกียจร่างกายของมีนาเหรอคะ"

มินาริตีหน้าเศร้า แสร้งยกแขนขึ้นปิดบังอกอวบจนมิด

"มีนาขอโทษค่ะ"

"ไม่ใช่นะครับ!"