คนขับรถ - แค่นวด

'คุณนายเธอเป็นเมียคนล่าสุดของเจ้าสัวจ้ะพี่ แต่งงานได้ไม่ถึงเดือนเจ้าสัวก็เส้นเลือดในสมองแตกกลายเป็นผัก รักษาอยู่ปีครึ่งก็จากไปอย่างสงบ นับจากวันนั้นก็ห้าปีได้แล้วมั้ง'

'แล้วคุณนายเธอไม่มีลูกกับเจ้าสัวหรือ'

'ไม่มีหรอกจ้ะ อย่างที่บอก ตอนที่แต่งงานกันเจ้าสัวก็สภาพร่างกายไม่ค่อยดี ตอนนั้นคุณนายอายุยี่สิบแปดเอง ส่วนเจ้าสัวห้าสิบกว่าเข้าไปแล้ว แต่งได้เดี๋ยวเดียวก็ล้มหมอนนอนเสื่อ'

'น่าสงสาร'

'ชีวิตคุณนายเธอน่าสงสารมากจ้ะพี่เบิ้ม เธอรักเจ้าสัวด้วยใจจริง ยอมแต่งงานไม่สนคำครหาว่าจับผัวรวย ตอนที่เจ้าสัวล้มป่วยคุณนายก็ดูแลอย่างดีเป็นปีๆ พอเจ้าสัวจากไปเธอก็จัดแจงแบ่งสมบัติให้ลูกๆ เจ้าสัวอย่างเท่าเทียม ส่วนตัวเองก็เก็บไว้แค่บ้านหลังที่เป็นเรือนหอ กับเงินที่เจ้าสัวให้ไว้ แถมยังเข้าไปดูแลธุรกิจของเจ้าสัวที่ลูกๆ ไม่เอาอีก ดีแสนดี แต่ก็อาภัพนัก'

'อืม'

'พี่ต้องทำตัวดีๆ นะ ทำงานกับคุณนายสบายจะตาย เงินเดือนเยอะ สวัสดิการดีเยี่ยม เดือนๆ หนึ่งแทบไม่ได้ใช้เงินสักแดง พี่จะได้มีเงินส่งให้เจ้าบัวมัน'

'พี่รู้แล้ว'

'เมียเก่าพี่ก็กะไร ใจดำ แต่งกับผัวรวยแต่ไม่ส่งเสียลูกสาวตัวเองสักแดง'

'อย่าพูดถึงเขาเลย พี่ไปขับรถให้คุณนายก่อนนะบิว'

'จ้ะ โชคดีพี่'

.

.

'คุณนายเธอน่าสงสาร ทุกวันนี้ต้องดูแลอะไรหลายๆ อย่างจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ลูกๆ ของเจ้าสัวไม่เอาไหนเลยซักคน สักจะเอาแต่เงินแต่ทองไม่ยอมทำงาน'

คำพูดของน้องสาวดังขึ้นในหัว เบิ้มมองผ่านกระจกมองหลัง เห็นร่างอรชรเอนหลับสนิทก็นึกเห็นใจ ผู้หญิงสวยๆ ที่อายุเพียงสามสิบห้าปีกลับต้องแบกภาระไว้มากมาย ไหล่เล็กๆ นั่นจะรับได้แค่ไหนเชียว

'คุณนายยังสวยยังสาว เธอไม่คิดมีผัวใหม่หรือ'

'ไม่รู้สิพี่ แต่ใครเข้ามาจีบคุณนายเธอก็ไม่เล่นด้วยเลย เอาแต่ทำงานงกๆ'

หลังจากทำงานมาได้ร่วมเดือน เบิ้มก็มั่นใจว่าสิ่งที่น้องสาวพูดไม่ผิดนัก

เพราะเขาต้องขับรถรับส่งเจ้านายสาว เลยได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างที่หลายคนไม่มีทางรู้ และสิ่งหนึ่งที่ต้องได้เห็นเป็นประจำทุกวัน คือภาพของคุณนายสวยสง่าที่นอนหลับอุตุอยู่ด้านหลังเขา

ภาพที่คนอื่นเห็น กับภาพที่เบิ้มเห็นมันต่างกัน

"คุณนายขอรับ"

เบิ้มร้องเรียกเสียงนุ่มสุภาพ ร่างอรชรในชุดราตรียาวขยับเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมลืมตาขึ้น ปกติคุณนายเป็นคนตื่นง่าย บางครั้งแค่จอดรถเธอก็ตื่นขึ้นมาโดยไม่ต้องเรียกด้วยซ้ำ

"คุณนายขอรับ ถึงบ้านแล้วนะขอรับ"

เบิ้มลองเรียกอีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็เหมือนเดิม คุณนายคนสวยขยับตัวเหมือนรำคาญแต่ไม่ยอมตื่น

"เอาไงดีล่ะคราวนี้"

เบิ้มคิดไม่ตก ตอนนี้ตีหนึ่งกว่าแล้ว บ้านทั้งหลังเงียบสนิท คนงานคนอื่นคงนอนกันหมดแล้ว จะให้เรียกก็ไม่ได้ เพราะทุกคนต้องตื่นแต่เช้าต่างจากเขาที่ตื่นสายได้ถ้าวันไหนคุณนายออกงานเย็นค่ำแบบวันนี้

นั่งคิดอยู่สักพักหนุ่มผิวแทนตัวใหญ่ก็ตัดสินใจ เบิ้มลงจากที่ของตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูด้านหลังออกแล้วช้อนเจ้านายสาวขึ้นด้วยอ้อมแขนแกร่งที่ผ่านการทำงานหนักมาทั้งชีวิต

"อื้อ..."

"คุณนายขอรับ"

ไม่มีเสียงตอบรับ ร่างระหงทำเพียงแค่เบียดกายเข้าหาไออุ่น แล้วซุกหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งก่อนจะหลับใหลอีกครั้ง

กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ทำให้เบิ้มรู้ว่าสิ่งที่ทำให้คุณนายหลับลึกคืออะไร ชายหนุ่มใช้หลังดันปิดประตูรถ ก่อนจะก้าวอาดๆ เข้าไปในตัวบ้านที่เงียบสนิท....

.

.

"อื้อออ"

เบิ้มวางคุณนายลงบนเตียงนอน คุณนายรีบซุกกายเข้าหาผ้าห่มผืนใหญ่ ขาเรียวยกขึ้นกอดก่ายเหมือนคนขี้เหงา เธอหลับสนิท ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมา แม้แต่รองเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่ก็ไม่คิดจะถอดออก

เห็นแบบนั้นเบิ้มก็ใจร้ายทิ้งให้เจ้านายนอนหลับไม่สบายไม่ลง ร่างใหญ่คุกเข่าลงข้างเตียง มือหยาบค่อยๆ จับข้อเท้าขาวไว้ แล้วลงมือแกะสายรัดรองเท้าที่ค่อนข้างซับซ้อนอย่างใจเย็น

"อื้อ"

เสียงของคนเมายังคงดังเป็นระยะ เบิ้มถอดรองเท้าข้างหนึ่งได้สำเร็จแล้ว แต่พอเขาจับข้อเท้าอีกข้างขึ้นมา...