บทที่ 12 เสียดายหนุ่มหล่อ

โอเล่ย์ผลักประตูเข้ามา เห็นประธานเหม่อลอย ก็ประหลาดใจอย่างอดไม่ได้ มองไปที่หน้าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอีกครั้ง ก็ตกตะลึงทันที

ไม่คิดว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนจะสวยมาก ใบหน้าสวยสะอาดสะอ้าน ใบหน้าละเอียดอ่อน กลีบปากสีจางๆ สะอาดบริสุทธิ์เหมือนดอกท้อร่วงหล่น ผ่านการทดสอบแล้ว เป็นลักษณะที่ยิ่งมองแล้วยิ่งสบายใจ

ถ้าประธานทำให้ละครปลอมๆ เป็นเรื่องจริงได้ เป็นคู่รักกับเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนก็ไม่เลว ยังไงแล้วคบกับเอียนหยู่โรวมาสี่ปี ประธานก็ยังโดดเดี่ยว ซึ่งน่าเป็นห่วง

“เจ็บ เจ็บมาก……” ทันใดนั้นเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างอ่อนแอสองครั้ง

“เจ็บมากไหม?”

สีหน้าโอเล่ย์เปลี่ยนไป สงสารจนแทบเสียการควบคุม อยากเข้าไปปลอบเธอ พบสายตาน่ากลัวเย็นชาของประธาน ก็ตื่นตระหนก ก็ถอยออกมาข้างๆ อย่างรู้กาลเทศะ

“นายเป็นคนจัดการเหรอ?”

“ขอโทษครับประธาน ผมจะออกไปก่อน” โอเล่ย์รู้สึกกระอักกระอ่วนมาก เขาไม่ได้เห็นแก่ตัวและคิดไม่ซื่อ แค่เป็นห่วงเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเฉยๆ แต่ประธานหึงก็ดี แสดงว่าใจเต้นแล้วล่ะมั้ง?

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเอามือปกป้องแขน น้ำตาไหลออกไม่หยุดมาจากหางตาที่ปิดสนิท ทำให้ขนตาเปียกชื้น เปล่งประกายแสงสวยงามใต้แสงไฟ

เซียวเวิ่งมองไปที่แขนเธอสองข้าง กระดูกบวมจริงด้วย เหมือนไม้ไผ่ขาวสะอาดไร้ที่ติ ต้องให้น้ำเกลือแก้อักเสบ ไม่งั้นจะพิการได้

เซียวเวิ่งหยิบหลอดน้ำเกลือถุงใหม่ออกมาจากกล่องยา ฉีกบรรจุภัณฑ์ออก ฉีดเข้าไปในถุงน้ำเกลือ จากนั้นก็ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ยกหลังมือข้างหนึ่งของผู้หญิงขึ้นมา หยิบสำลีก้านขึ้นมาฆ่าเชื้ออย่างชำนาญ

“อ๊ะ……เจ็บ!”

แผลที่หลังมือโดนแอลกอฮอล์รู้สึกเจ็บ เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนชักมือกลับโดยอัตโนมัติ แล้วเผลอตบหน้าเซียวเวิ่งโดยไม่รู้ตัว “เพี้ยะ!”

เซียวเวิ่งไม่ได้ป้องกัน เมื่อหน้าถูกตบ สายตาก็นิ่งไปหนึ่งวินาที

แทบไม่ได้ใคร่ครวญ เขาทำกลับด้วยการบีบคอเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนดั่งสายฟ้าแลบ การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วแฝงไปด้วยแรงอาฆาต

เชี่ย! โตถึงป่านนี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดนตบหน้า ถึงจะไม่เจ็บ แต่มันไม่เคารพเกินไป ผู้หญิงคนนี้ควรใช้ม้าห้าตัวลากศพแยกเป็นส่วนๆ!

“อึก……” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนถูกบีบจนหน้าแดงก่ำ ปากเปล่งเสียงสะอื้นต่ำออกมาด้วยความเจ็บปวด มือข้างหนึ่งจับแขนเสื้อเซียวเวิ่งเอาไว้ ตัวสั่นระริกเอนไปด้านหลัง อ่อนแอจนน่าสงสาร

เซียวเวิ่งใจอ่อนบอกไม่ถูก มือที่บีบคออยู่ก็ค่อยๆ คลายลง แล้วเช็ดคราบน้ำตาเธอที่หางตา ให้ความรู้สึกปกป้องเล็กน้อย

เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองมีความขัดแย้งมากแค่ไหน

โอเล่ย์อยู่นอกประตูเห็นฉากประธานพ่ายแพ้ ตกใจจนหัวใจเต้นโครมๆ แต่กลัวประธานจะบีบคอเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนตายจริงๆ จึงรีบเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์

“ประธาน ส่งเธอให้สวี่เจียนดีกว่า ดีกว่าตายแบบนี้ เธอสวยมาก ตายแล้วน่าเสียดาย”

“อยู่ห่างสวี่เจียนก็จะตายเลยเหรอ?”

เซียวเวิ่งล็อกใบหน้าสวยน่าประทับใจของเสี่ยวเนี่ยนอีกครั้ง แววตากลายเป็นลุ่มลึกเกินจะคาดเดา: เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ฉันอยากให้เธอมีชีวิต!

“นั่นสิครับประธาน เธอไม่ยอมรักษา ประคับประคองได้ไม่นาน”

“นายไปนอนเถอะ” พูดมากจริง

“ครับ” โอเล่ย์มองหน้าหล่อของประธาน มีรอยนิ้วมือสามนิ้วอย่างชัดเจน อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น นี่คือปาฏิหาริย์ที่หายากจริงๆ

“มองอะไรอยู่ ไสหัวไปซะ!” เซียวเวิ่งโมโหแล้ว ยกขายาวเตะโอเล่ย์ออกไป แล้วล็อกประตู

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเป็นไข้สูง หนาวขดตัวอยู่ตรงนั้น ตัวสั่นระริก

เซียวเวิ่งถอดรองเท้าโดยไม่ลังเล นอนข้างกายเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน เอาศีรษะเธอย้ายมาที่แขนตนเบาๆ เอามือโอบเอวเธอไว้แล้วดึงทั้งร่างเข้ามาในอ้อมแขน

ความอบอุ่นฉับพลันของชายหนุ่ม มันร้อนผ่าวจนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนตัวสั่นเทา

เธอโน้มตัวเข้าหาอ้อมกอดเซียวเวิ่งด้วยสัญชาตญาณ เอาหน้าซุกในอ้อมอกกว้างหนาของเขาแล้วถูไถ เหมือนแมวเหมียวน่ารัก ให้เขาเป็นแหล่งไฟอันอบอุ่น

“ไม่พยาบาทจริงๆ” เซียวเวิ่งยกยิ้ม ผ่อนคลายริ้วรอยบนหน้าลง หล่อกว่าตอนไร้ความเมตตาอีก