บทที่ 120 ขายนาขายที่ขายเลือดมาเลี้ยง

“คุณ- -” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมองเซียวเซิ่งอย่างไม่พอใจ ปะทะเข้ากับดวงตาที่ลึกซึ้งที่น่าหวาดเกรงเข้าพอดี ห้องหัวใจสั่นเทาขึ้นมา แก้มขาวเนียนก็แดงระเรื่อขึ้นด้วยเช่นกัน

“ผมอะไร หืม?” มุมปากของเซียวเซิ่งปรากฏรอยยิ้มบางๆขึ้น จับเอวบางเธอเอาไว้ น้ำเสียงที่ทุ้มแหบอ่อนโยนน่าหลงใหลเป็นอย่างมาก “มองผมสิ”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนใจอ่อนขึ้นมาอีกครั้ง จับแขนของเขาเอาไว้แน่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ แล้วเงยขึ้นมองเขา.....

สบตามองกัน เซียวเซิ่งไม่ได้เห็นความเกลียดชังในดวงตาของเธอ แล้วก้มลงปิดริมฝีปากอันอ่อนหวานของเธอเอาไว้ด้วยใจที่อบอุ่นนุ่มนวล

“ดูแล้ว ‘ความรัก’ล้วนจะต้องทำออกมาสินะ เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน บอกมาว่าคุณชอบถูกผม.....” คำพูดข้างหลังไม่อาจทนฟังได้

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนคิดไม่ถึงว่าผู้ชายที่สูงส่งเยือกเย็น คำพูดแบบไหนก็จะพูดออกมาได้หมดแบบนี้!

เธอกัดริมฝีปากไม่ยอมส่งเสียงออกมา เพียงแค่รองรับเขาเอาไว้เงียบๆเท่านั้น

ความหน้าไม่อายของเขา ทำให้เธออับอายที่จะไปพบเจอผู้คนตลอดชีวิต

ราวกับมองทะลุเห็นได้อย่างชัดเจนถึงความกระดากอายของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน เซียวเซิ่งจึงอุ้มเธอมาตรงหน้ากระจก “เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ดูสิว่าพวกเราเหมาะสมกันมากเลยใช่ไหม?”

อา....ผู้ชายคนนี้โรคจิตชะมัด!

เธอคิดไม่ถึงจริงๆว่าเซียวเซิ่งจะไม่มีขอบเขตเลยแบบนี้ รู้สึกอับอายขายหน้าขึ้นมาแล้ว สองมือก็ผลักเขาออก “เซียวเซิ่ง คุณควร.....” ไปขายบริการ

ถ้าหากเขาทำ เธอก็จะเลี้ยงเลย ต่อให้ต้องขายนา ขายที่ ขายเลือด ก็จะเชิญคุณยายอายุแปดสิบขึ้นไปมาดูแลกิจการของเขา เปลี่ยนเขาบ้าง

“ผมควรจะยังไง ไม่ต้องให้คุณมาสอน” รู้ว่าเธอไม่ได้จะพูดดีๆอยู่แล้ว เซียวเซิ่งจึงตัดบทเธอไปเลย ก้มต่ำลงซบลงบนหัวไหล่ของเธอ ลูบไล้เบาๆ

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสันหลังชาวูบ ความร้อนไหลมาจากทางด้านหลังมาจนถึงปลายนิ้ว ผิวอมชมพูนั้นทำให้ดูพิเศษกว่าคนอื่น

เซียวเซิ่งเห็นแล้วก็เกิดอารมณ์ตื่นขึ้นมา ปากก็พึมพำ “เนี่ยนเอ๋อร์ อยู่กับผมนะ ไม่ต้องไป อย่าไป....หืม?”

“คุณเคยบอกว่าจะปล่อยฉันไป” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนพิงอยู่ตรงคอของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง พ่นลมหายใจออกมาทางปาก ลมหายใจอ่อนแรงเหมือนกับปลาที่จะขาดอากาศหายใจอย่างไรอย่างนั้น

เขาเคยบอกเอาไว้ ขนตาหนาตกลงมาเบาๆ ปิดกั้นความเศร้าในดวงตาอันเยือกเย็นของเขา แล้วจู่ๆก็เอาเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนยันขึ้นมาแล้วกดไว้ที่กำแพง เหมือนกับปิศาจร้ายที่บ้าคลั่ง

“อ๊ะ.....เซียวเซิ่งหยุดได้แล้ว ฉัน.....” เสียงที่แหบพร่าสั่นเทาอยู่ในอากาศ เหมือนกับทั้งร้องไห้ทั้งบอกให้รู้

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมาถึงจุดที่จะพังทลายแล้ว แต่เขาดูไม่เหมือนว่าจะหยุดเลยซักนิดเดียว

จนกระทั่งเธอสลบไป เขาก็ไม่หยุดด้วยเช่นกัน แต่อุ้มกลับมาที่เตียงทำให้เธอตื่น แล้วก็ทำต่อ....วนอยู่แบบนี้

คืนนี้ ไม่รู้ว่าเธอตะโกนเรียกชื่อเขาตั้งกี่ครั้ง คาดว่าหลังจากนี้ไปชื่อของเขาจะสลักอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำเธอ และไม่สามารถลบได้อีกแล้วเช่นกัน.....

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว เซียวเซิ่งก็หยิบเสื้อคลุมที่อยู่บนพนักพิงเก้าอี้ขึ้นมาพาดไว้ที่แขน และไม่ได้มองเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน “หลังจากที่ฟ้าสว่างแล้ว คุณก็ไปได้แล้ว”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนพยักหน้าลง แล้วเอ่ยขอบคุณเขาพอเป็นมารยาท

เซียวเซิ่งเม้มริมฝีปากบาง อยากจะพูดอะไร แต่กลับพูดไม่ออกเช่นกัน ยกเท้าเดินไป เบื้องหลังที่สูงตรงหายไปในกลิ่นหอมของดอกไม้ที่มีหมอกรางๆในยามรุ่งสาง.....

ตอนที่ผ่านทุ่งไฮอะซินท์ที่หอมหวนนั้น เซียวเซิ่งก็ชะงักฝีเท้าลง ไฮอะซินท์ที่ปลูกเพื่อเธอได้เบ่งบานเป็นผืนแผ่นที่กว้างใหญ่แล้ว แต่กลับรั้งเธอเอาไว้ไม่ได้.....

ทั้งร่างกายของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนนั้นไม่มีแรงและทั้งรู้สึกเหนื่อย แล้วสะลึมสะลือหลับไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาแปดโมงกว่าแล้ว

มองดูลายแกะสลักอันประณีตงดงามบนเพดาน หลังจากที่เธองุนงงอยู่พักหนึ่งก็ลุกขึ้นมานั่งทันที แล้วมองไปยังรอบๆ

ภายในห้องระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ อากาศด้านในก็ล้วนแต่เป็นความมึนเมาของกลิ่นเลือดที่เข้มข้น รอยจูบที่อยู่เต็มร่างกายนั้นกำลังเตือนเธอว่าเมื่อคืนนี้เป็นความบ้าคลั่งขนาดไหน.....

เซียวเซิ่งทิ้งความอัปยศอดสูครั้งใหญ่ที่สุดเอาไว้ให้เธอ บีบบังคับเธอให้พูดคำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างยากลำบากเหล่านั้น ไม่กล้าจะนึกถึงเลยจริงๆ วิธีการและเทคนิคเหล่านั้นของเขาทำให้เธอพังทลาย ชีวิตนี้เธอไม่กล้าจะเข้าหาผู้ชายอีกแล้ว