บทที่ 133 มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ตอนที่พวกเขาแต่งงาน

เซี่ยจิ่งได้ยินแบบนี้ จึงค่อยๆ เคลื่อนสายตามองไปทางเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ทุกคนก็มองตามไปทางเธอ

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เหมือนกับกระต่ายที่วิ่งเข้ารังหมาป่า อดกลั้นกับสายตาดูถูกเหยียดหยาม และเธอก็ไม่อยากอธิบายแล้ว

“ฉันบอกคุณให้นะคะ ลูกสาวคนนี้ของเธอคือขยะสังคม”

เห็นเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่พูดไม่จา ป้าคนหนึ่งบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับเซี่ยจิ่นอย่างเป็นมิตร “แม่ของเธอเสียเลือดเพื่อช่วยเธอ เธอไม่เพียงไม่ยอมเปลี่ยนกางเกงให้แม่ แถมยังถอนเอาเงินออมของแม่ไป เงินซื้อโรงศพก็ไม่เหลือให้ เฮ้อ!”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนแทบจะกระอักเลือด นี่มันสังคมมืดอะไร ใส่ร้ายคนกันต่อหน้า

หวงฟางยิ้มอย่างเก้กัง แอบเสียใจ “ขอโทษค่ะคุณนาย ทำให้คุณต้องรู้สึกน่าขัน ลูกสาวของฉันยังเด็ก ไม่รู้ความ”

เซี่ยจิ่นรู้แล้วว่าทำไมทุกคนถึงโจมตีเด็กหญิงคนนี้ เธอดึงสายตากลับอย่างเรียบเฉย แล้วเดินออกไป

“คุณนายคะ ที่แท้คุณนายน้อยมีน้องสาวด้วย ได้ยินพวกเธอคุยกันเหมือนว่าจะเป็นลูกเลี้ยง” ผู้ช่วยสาวพูดเสียงเบา

“อืม” เซี่ยจิ่นตอบรับเบาๆ เธอไม่ชอบเสี่ยวเนี่ยนอยู่แล้ว หน้าตาของเด็กคนนี้สวยกว่าเอียนหยู่โรล แต่ผมสั้นขนาดนั้น ท่าทางของเด็กใจแตกชัดๆ ไม่เป็นที่น่าชื่นชอบ

ความสนใจของทุกคนถูกความล้ำเลิศของเซี่ยจิ่นดึงดูด พากันไถ่ถามคุณผู้หญิงที่ฐานะสูงส่งคนนี้จากหวงฟาง จึงไม่มีใครสนใจเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอีก

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม ถือโอกาสเดินออกไป เมื่อเงยหน้าเห็นคุณพ่อ และอานฉุนซี เธอรู้สึกอัดอั้น ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

“เสี่ยวเนี่ยน ทำไมตาแดงๆ ร้องไห้เหรอ?” เอี๋ยนจื้อโก๋วถามอย่างตกตะลึง แล้วมองไปทางหวงฟางที่อยู่ไม่ไกล เขาโมโหทันที “เธอรังแกลูกอีกแล้วเหรอ?”

“ช่างเถอะค่ะ” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนปรับอารมณ์ “พ่อมาได้ยังไงคะ พี่ซีโทรหาพ่อเหรอคะ?”

“ไม่ใช่หรอกลูก พ่อเป็นลมที่ใต้ตึกอูเจินจู โชคดีที่อานฉุนซีช่วยพ่อไว้”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมองไปทางอานฉุนซีอย่างตกตะลึง เธอเข้าใจทันที เมื่อครู่เขาจ่ายเงินให้คุณพ่อ ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา เธอกลั้นน้ำตาต่อไปไม่ไหว

“เป็นอะไรกันแน่ สาวน้อย?” อานฉุนซีรู้สึกสงสารมากๆ ดึงเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเข้ามาในอ้อมกอด วางคางอยู่บนหัวของเธอ “อย่าร้องไห้ ห้ามร้อง...เสี่ยวเนี่ยน หมวกของเธอล่ะ?”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่ตอบ ได้แต่ร้องไห้อยู่เงียบๆ อานฉุนซีก้มหน้าหอมหน้าผากของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง แม้แต่ลมหายใจก็ยังแฝงไปด้วยความรักใคร่

“คุณนายคะ นั่นคือน้องชายของ อานเสี่ยวถังค่ะ” ผู้ช่วยสาวเหลือบมอง อานฉุนซี แล้วรายงานกับเจ้านาย

เซี่ยจิ่นตกตะลึง หันกลับไปมอง เห็นเพียงชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงกอดเด็กผู้หญิงผมสั้นคนนั้น ปกป้องดูแล ความรู้สึกลึกซึ้งพรั่งพรูออกมา ดูท่าเป็นคนรักกัน จึงกำชับผู้ช่วย “รอให้พวกเขาแต่งงาน มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ชิ้นหนึ่ง”

“ค่ะ”

เอี๋ยนจื้อโก๋วอุ้มหวงฟางเข้าไปเปลี่ยนกางเกงที่ห้องว่างข้างๆ เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนก็ปรับอารมณ์ แสดงความขอบคุณต่อ อานฉุนซี แล้วเตรียมจะกลับไป จัดการเรื่องของตัวเอง

“เสี่ยวเนี่ยน พี่ซีช่วยพ่อไว้เยอะขนาดนี้ เดิมทีพ่อควรจะเลี้ยงข้าวแสดงความขอบคุณเขาด้วยตัวเอง แต่พ่อต้องดูแลแม่ของลูก ไปไหนไม่ได้ ลูกไปเลี้ยงข้าว พี่ซีแทนพ่อหน่อย”

เอี๋ยนจื้อโก๋วชอบพอ อานฉุนซีลูกเขยแสนดีที่อ่อนโยนสง่างามคนนี้ แน่นอนว่าต้องช่วยเขาหาโอกาสอยู่กันตามลำพังกับลูกสาว

“อาจารย์เกรงใจเกินไปแล้วครับ” อานฉุนซียิ้มเล็กน้อย แล้วพูดอย่างภูมิฐาน “ผมพารุ่นน้องไปทานข้าวก่อน ทางด้านอาจารย์กับอาจารย์หญิง ผมจะให้คนนำอาหารมาส่งครับ”