บทที่ 135 คุณอาอย่าตายนะ

ซู่...ซู่ซู่...

คลื่นซัดโขดหินอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ปลุกเอี๋ยนต้าฟาตื่นจากการหลับใหล เขาขยี้ตา ความทรงจำเริ่มย้อนกลับ...

คืนนั้นที่เพิ่งมาถึงเกาะร้าง เขาพบว่าโทรศัพท์มีสัญญาณ จึงอยากจะโทรศัพท์หาแดดดี้ กระชับความสัมพันธ์สักหน่อย จึงถอดนาฬิกาโทรศัพท์ออกจากข้อมือ วิดีโอคอลกับแดดดี้

ภายหลังเซียวเซิ่งมีแขก ลุกขึ้นยืนไปรินน้ำชา เขาคิดว่าควรจะวางสายแล้ว ในตอนนี้เอง คลื่นลูกใหญ่ก็ปกคลุมทั่วทั้งเกาะ เขาก็หายสาบสูญไปในฟองสีขาว...

โชคดีที่เขาฉลาดและใจเย็น เขาปิดปากแน่น กลั้นหายใจไม่ให้สำลักน้ำ แถมยังจินตนาการว่าตัวเองเป็นใบไม้ที่ไหลตามกระแสน้ำ ไม่ดิ้นรนไม่หวาดกลัว พยายามลดความบาดเจ็บให้น้อยที่สุด

เย่เฟิงไม่ได้โชคดีเหมือนเขา เนื่องจากน้ำหนักและส่วนสูง ผู้ใหญ่มักจะบาดเจ็บหนักกว่าเด็ก เย่เฟิงถูกคลื่นกระแทกอย่างแรงบนก้อนหิน แรงกระแทกที่รุนแรงทำให้กระดูกขาของเขาหักเป็นสองท่อนเมื่อใดก็ได้

แต่ต่อให้สถานการณ์เป็นแบบนี้ เขายังคงตามติดเอี๋ยนต้าฟา พยายามที่จะถูกม้วนอยู่ในคลื่นลูกเดียวกับเด็กน้อย โชคดีที่เป็นแค่คลื่นใหญ่ ถ้าหากเป็นพายุทอร์นาโดธรรมดา ความสูงระดับเขาคงถูกบิดเป็นผ้าขี้ริ้ว

มนุษย์เมื่ออยู่ต่อหน้าธรรมชาติ ก็อ่อนแอและไร้ที่พึ่งแบบนั้น

เอี๋ยนต้าฟากลิ้งอยู่ในทะเลตลอดทั้งคืน วันรุ่งขึ้นเขาตื่นขึ้นมาอย่างมึนงงอยู่บนเกาะร้างแห่งหนึ่ง ตะโกนเรียก “อาเฟิง” อยู่หลายครั้งก็ไม่มีคนตอบรับ ถึงได้รู้ว่าตัวเองพลัดจากเย่เฟิงแล้ว

เกาะร้างที่แห้งแล้งแห่งนี้ ยิ่งไม่มีร่มเงาต้นไม้ นอกจากทรายและหิน ก็ไม่เห็นร่องรอยของสิ่งมีชีวิตสักนิด

เอี๋ยนต้าฟาสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด เห็นพระอาทิตย์เหมือนกับอยู่ใกล้เกาะมากๆ เขาคาดเดาได้ทันทีว่าตัวเองอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตร อยู่ห่างจากจงโจวหนึ่งแสนแปดพันไมล์แล้ว ดูท่า “เจียงหลิงที่อยู่ไกลพันไมล์ไปถึงได้ในคืนเดียว” ไม่ใช่ประโยคที่เกินความจริง

ชั่วขณะเอี๋ยนต้าฟาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี เขาถอนหายใจนอนหมอบอยู่บนทราย ในตอนที่หมดหนทางก็คิดถึงพ่อ “ไม่รู้เหมือนกันว่าแดดดี้จะหาที่นี่เจอไหม อาเฟิงยังมีชีวิตอยู่ไหม?”

เขาไม่ได้กินอะไรนานมากแล้ว หิวจนท้องร้องจ๊อก เดินเท้าเปล่าตามหาครึ่งเกาะ หาสิ่งที่กินได้ไม่เจอเลยสักนิด เขาคิดว่าตัวเองคงต้องตายอยู่ที่นี่

เอี๋ยนต้าฟานั่งหมดหนทางอยู่บนหาดทราย จับเท้าเล็กๆ ที่ขาวนวลอยู่เป็นเวลานาน จึงตัดสินใจที่จะลิ้มรสนิ้วเท้าของตัวเอง ทันใดนั้นเกิดคลื่นลูกใหญ่ขึ้น ซัดสาหร่ายพวงใหญ่ขึ้นมา สวยงามราวกับกองหญ้า

เอี๋ยนต้าฟาดีใจมาก เตรียมจะหาดูว่ามีปลามีกุ้งไหม เพิ่งเปิดดูสาหร่ายทะเลที่อวบใหญ่ จู่ๆ ก็เห็นหัวคน เมื่อเปิดอีกใช่ ร่างกายของเย่เฟิงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“อาเฟิง!” เอี๋ยนต้าฟาทั้งตกตะลึงทั้งดีใจ ดีใจจนเต้นแร้งเต้นกา แถมยังหอมหน้าผากของเย่เฟิง เหมือนกับหมาน้อยที่เป็นมิตร

เย่เฟิงท่าทางแย่มาก หมดสติ หน้าซีด ขาข้างหนึ่งเหมือนหุ่นเชิดที่เชือกขาด แต่ต่อให้เป็น อาเฟิงที่หมดสติ เอี๋ยนต้าฟาก็เห็นคุณค่ามาก

เขากลัวว่าคนใกล้ชิดเพียงคนเดียวจะถูกคลื่นซัดไปอีก จึงใช้สาหร่ายเส้นหนึ่งรัดคอเขา ปลายอีกด้านหนึ่งรัดเอวตัวเอง เหมือนกับคนลากเรือ ดึงขึ้นอย่างสุดชีวิต

เย่เฟิงถูกรัดจนเกือบขาดอากาศ เขาฟื้นขึ้นมา แสงแดดแสบตาเกินไป เขาเห็นเพียงจุดสีดำ “ต้าฟาหรือเปล่า?”

“อาเฟิง ฟื้นแล้วเหรอครับ?” เอี๋ยนต้าฟาคุกเข่าลง ใช้มือเล็กๆ ช่วยเขาบังแดด จากนั้นก็กัดสาหร่าย ยื่นไปข้างปากเจ่อผิง “อาเฟิงหิวแล้วสินะครับ กินสาหร่ายลองท้องก่อน”

เย่เฟิงส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง เขาหิวแล้วจริงๆ แต่ไม่อยากกินสาหร่างเค็มๆ “มีน้ำไหม?” เขากระหาย อยากดื่มน้ำจืด

เอี๋ยนต้าฟาส่ายหน้าอย่างรู้สึกผิด “ผมไปหาแล้ว นี่เป็นสถานที่แห้งแล้งแบบนี้ ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร บางทีพวกเราอาจจะกระหายตายอดตายอยู่ที่นี่”