บทที่ 143 จูบเธอ

“ท่านประธาน พวกเราจะให้คุณไปเสี่ยงคนเดียวได้ยังไงครับ!”

หลังจากฟังการตัดสินใจของเซียวเซิ่ง คนที่ติดตามมาด้วยปฏิเสธอย่างแข็งขัน “เอาเงินเดือนจากผู้อื่น ก็ต้องทำงานให้ผู้อื่น! ปกติเป็นเพราะการดูแลจากเจ้านาย พวกเรากินดีอยู่ดี ภรรยาลูกสาวลูกชายได้อาศัยบารมีไปด้วย! ช่วงเวลาสำคัญ ถ้าหากคิดว่าชีวิตของตัวเองมีค่า งั้นก็น่าขำมาก!”

“ไม่ผิดครับ ทุกคนฝ่าเข้าไปด้วยกัน พวกเราไม่กลัวตาย!” สามคนที่มาด้วยกันอารมณ์ฮึกเหิม ความรู้สึกภาคภูมิใจในการปกป้องครอบครัวและเจ้านายถูกกระตุ้น แต่ละคนกระตือรือร้น คันไม้คันมือ

คนพวกนี้เป็นทหารผ่านศึก ซื่อสัตย์เป็นอย่างมาก ปกติก็ได้บุญคุณมาจากเซียวเซิ่งมากมาย

เซียวเซิ่งถึงแม้จะเลือดเย็น ไร้รอยยิ้ม แต่ไม่ดูถูกคนอื่น และไม่วางท่าต่อหน้าพวกเขา พูดว่าเป็นสถานะนายจ้างลูกน้อง แต่อันที่จริงก็เหมือนกับพี่น้อง ดังนั้นจึงเป็นที่รักใคร่ของผู้อื่น

ช่วงเวลาสำคัญ มีคนยอมตายเพื่อเขา นี่คือเสน่ห์เกียรติคุณของเซียวเซิ่งที่มีอยู่

“พวกนายเฝ้าไว้ตรงนี้ ไม่แน่อาจจะจับกระต่ายได้” เซียวเซิ่งมองไปรอบด้านอย่างเย็นชา เขาแอบรู้สึกว่ารอบด้านมีคนแปลกหน้าอยู่ ดวงตาร้ายกาจสีดำหรี่ลง

“กระต่าย? ท่านประธาน คุณหมายความว่า...”

เซียวเซิ่งยิ้มเยาะ “ถ้าหากคนที่อยู่บนเกาะร้างไม่ใช่เย่เฟิงก็โชคดี แต่เมื่อเป็นเย่เฟิงเอี๋ยนต้าฟา เรื่องก็ใหญ่แน่”

“ท่านประธาน ถ้าหากเป็นพวกเขา พวกเราควรจะดีใจสิ!” ทุกคนไม่เข้าใจ

เซียวเซิ่งดวงตาเคร่งขรึม ยกมือชี้ไปทางทิศเหนือ “ระยะทางตรงนี้จากเกาะร้างที่ หุบเขารอยเลื่อนจงโจว อย่างน้อยหลายสิบล้านไมล์ทะเล พวกนายเชื่อว่าพวกเขาถูกลมพัดมาที่นี่เหรอ? ถูกพัดมาที่นี่ยังจะมีวิตรอดเหรอ?”

ทุกคนตกตะลึง มองตากันและกัน พวกเขารู้สึกเสียงสันหลังในทันที “ท่านประธาน คุณหมายความว่า...มคนใช้เฮลิคอปเตอร์พาพวกเขามาที่นี่?”

“เบื้องแรกเดาว่าเป็นแบบนี้ มีคนอยากจะเล่นกับฉัน” เซียวเซิ่งบอกไม่ถูกว่าทำไมตัวเองถึงมีความรู้สึกอะไรแบบนี้ แต่ความรู้สึกนี้ยิ่งอยู่ยิ่งรุนแรง

ครั้งก่อนที่เอี๋ยนต้าฟาตกน้ำที่โรงเรียนอนุบาล จนถึงตอนนี้คนร้ายตัวจริงยังสืบหาไม่พบ เขาคิดมาตลอดว่าไม่ธรรมดา ครั้งนี้เล่นหายสาบสูญ

เกินความคาดหมายมนุษย์ เหมือนว่ามีมือใหญ่ที่มองไม่เห็นเล่นกับโชคชะตา...แต่ความเป็นจริง เป็นฝีมือของคน รู้ว่าเขาให้ความสำคัญกับเด็กคนนี้ ก็จัดการเด็กคนนี้ให้เขาร้อนใจ

เหมือนกับเอาเชือดรัดคอเขาไว้ ผ่านไปช่วงหนึ่งก็จะรัดเชือกแน่น รอให้เขาหายใจไม่ออก ก็ปล่อยเชือก...ทำแบบนี้ซ้ำไปมา

“เป็นไอบ้าที่ไหนที่ระยำขนาดนี้ เล่นลับหลัง?” ทุกคนขุ่นเคือง

“ไม่ต้องไปสนเขาก่อน เดี๋ยวฉันจะขับเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งเข้าไป ถ้าหากเห็นสถานการณ์ไม่ดี พวกนายถอยไปก่อน” เซียวเซิ่งตรวจสอบปืนตรงบริเวณเอว แล้วหยิบมีดพกขึ้น “รีบหยิบอาวุธขึ้น ป้องกันมีคนโจมตี!”

ปัง ปัง!

ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว จู่ๆ เฮลิคอปเตอร์ถูกกระสุนยิง หางเริ่มติดไฟ อาจจะระเบิดได้ตลอดเวลา

ทุกคนรีบหมอบลง มองหาคนที่ยิ่ง แต่ระหว่างท้องฟ้ากับพื้นบกว่างเปล่า ไม่มีสักคนเดียว

เซียวเซิ่งไม่คิดอะไรทั้งนั้น เขากระโดดขึ้นเฮลิคอปเตอร์แล้วบินออกไป ขึ้นสู่ความสูงระดับหนึ่ง แล้วตรงไปที่เกาะร้าง ขณะเดียวกันก็กดกลไกเปิดใช้งานการดีดที่นั่งออกพร้อมกัน...

ตูม!

เฮลิคอปเตอร์ปีกหมุนก่อนแล้วถูกระเบิด จากนั้นกระจกบังก็บินออกไป เซียวเซิ่งถูกเด้งออก วินาทีต่อมาเฮลิคอปเตอร์ก็ระเบิดกลางอากาศ แตกสลาย...

“กรี๊ด...เซียวเซิ่ง!”

ที่จงโจวเป็นเวลากลางดึก เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอนหลับไม่สนิท จู่ ๆ กรีดร้องแล้วลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

มึนงงอยู่พักหนึ่ง ถึงได้คิดได้ว่าตัวเองฝันร้าย ฝันว่าเซียวเซิ่งตายแล้ว ผู้ชายที่เคยนอนข้างกายเธอ คนที่ตามตื๊อให้เธออาบน้ำให้ ถูกระเบิดแหลกเป็นเสี่ยงๆ...

หัวใจเหมือนถูกมีดแทง เจ็บเป็นอย่างมาก เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนรีบหาโทรศัพท์ อยากจะโทรหาเซียวเซิ่ง ถึงได้พบว่าตัวเองไม่รู้เบอร์ของเขา

เธอบันทึกเบอร์ของทุกคน เว้นเพียงแต่เซียวเซิ่ง เหมือนกับว่าแบบนี้ก็สามารถมองข้ามความมีอยู่ของเขาได้...