บทที่ 161 ในที่สุดเธอก็รู้ว่าเขาดีแค่ไหน

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่ได้ดูล้อเล่น คนในบ้านล้วนรีบร้อนกันเกินไป

ใบหน้าเย่เฟิงยิ่งเปลี่ยนไปมาก เกือบจะตกลงมา ยังดีที่อูเจินจูประคองเขาไว้

ผู้อำนวยการกลับมาพบว่าผู้หญิงและเด็กไม่อยู่แล้ว แล้วโลกก็จะวุ่นวายได้ยังไง？

ฉู่หยู้ซีรีบวิ่งสองก้าวมาอย่างรวดเร็ว พุ่งมาจากประตูหลัง ขวางทางเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไว้ ใบหน้าหล่อมีเสน่ห์เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส “

อย่าใจร้อนสิเสี่ยวเนี่ยน ผมทนไม่ได้หากคุณจะไป”

“อาซี ฉันประทับใจในตัวคุณอย่างดีเสมอมา คุณอย่าขวางทางฉันเลย”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมองไปที่ฉู่หยู้ซีด้วยน้ำตาที่พรั่งพรู ใบหน้าดอกลูกแพร์พร้อมสายฝนช่างน่าสงสาร ทำให้ฉู่หยู้ซีรู้สึกผิดแทบตาย ยื่นมือจะ

ไปเช้ดน้ำตาให้เธอ

ใครจะคิดว่าเอี๋ยนต้าฟาจะเร็วกว่าไปก้าวหนึ่ง ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่พรั่งพรูของมารดา จูบหน้าของมามี้ด้วยความปวดใจ “อย่าร้อง

อย่าร้องเลยนะ……”

ฉู่หยู้ซีเก็บมือกลับ มุมปากหยักแย้มยิ้มเบาเบา “เซียวเซิ่งดีต่อคุณไหม ในใจคุณก็น่าจะรู้ เขาแยกพวกเธอสองคนเพราะเขาขาด

คุณธรรมมาก แต่ผมเชื่อว่าเขาจะต้องมีความลำบากใจแน่นอน”

“คุณเป็นใบ้แล้วหรือ？” เฟิงจื่อรีบผลักอูเจินจูสักหน่อย

“ใช่ มีความลำบากใจ！เหตุการณ์ภายในฉันรู้”

ถึงแม้อูเจินจูจะคุ้นเคยกับการพูดแบบตะกุกตะกัด แต่ช่วงเวลาที่ต้องใช้มันสมองกลับตื่นตัวที่สุด “วันนั้นฉันพาน้องฟาไปที่บ้านของ

เซียวเซิ่งเพื่อตามหาเธอ ท้ายที่สุดถูกรถกระบะชนศีรษะ จนสมองไหลออกมา เซียวเซิ่ง อนาถมาก！เซียวเซิ่งกลัวว่าเธอจะรู้เรื่องนี้ ถึงได้

ปิดบังเธอ！”

มองไปที่เอี๋ยนต้าฟา เธอก็พูดต่อ “น้องฟาเพิ่งจะเป็นพยานให้เหตุการณ์รถชนกัน และยังมีปัจจัยอื่น ๆ อีก เขาเลยไม่อยากให้เธอพบ

ลูกชาย นี่ล้วนเป็นเรื่องรีบร้อน……ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเธอแม่ลูกได้พบกันแล้วไม่ใช่เหรอ？”

นี่เป็นข้อมูลที่มากเกินไป เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่ค่อยกล้าที่จะเชื่อ ใช้เวลาสักครู่เพื่อค้นหาเสียงของตัวเอง “เจินจู เธอประสบอุบัติเหตุทาง

รถยนต์จริงเหรอ？”

“ฉันจะเอาเรื่องนี้มาหลอกเธอเหรอ？” อูเจินจูถอนหายใจ “เวลานั้นฉันเหมือนคนกำลังจะตาย พินัยกรรมก็เขียนไว้แล้ว รถ

ของฉันBYDก็ยกให้น้องฟาสืบทอด”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมองไปทางลูกชาย เอี๋ยนต้าฟาพยักหน้าด้วยความหวาดผวา “เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ตอนนั้นป้าให้ผมรับมรดก รถมือ

สองคันหนึ่ง และอะไรต่าง ๆ อีกมากมาย”

“เธอดูว่าแผลเป็นลึกแค่ไหน！” อูเจินจูก้มศีรษะ ปัดผมออกให้เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนดู “ด้วยอาการบาดเจ็บและการเงินของฉันใน

ตอนนั้น แม้ว่าจะสามารถช่วยชีวิตให้รอดได้ร่างกายก็พิการตลอดชีวิต แต่เซียวเซิ่งยืนยันที่จะใช้เงินหลายสิบล้านเพื่อรักษาฉัน จ้างผู้

เชี่ยวชาญจากทั่วโลกมารักษาฉันให้หาย สามารถกินได้ดื่มได้นอนกับผู้ชายได้！เขาช่วยชีวิตฉันไว้ เธอจะมาขอบคุณก็สายเกินไป ยัง

จะโวยวายอะไรอีก？”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนลูบแผลของอูเจินจู กลัวแทบตายจนมือสั่น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันเกือบเสียเพื่อนรักเพียงคนเดียวไป

“สิ่งที่เขาทำเป็นเรื่องที่ดี ทำไมถึงไม่บอกฉันล่ะ？” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนถามชวนหดหู่ ถ้าเซียวเซิ่งพูดก่อนหน้านี้ เธอก็จะได้ไม่เกลียด

เขา

“แสดงว่าเซียวเซิ่งเป็นลูกผู้ชายตัวจริง ไม่ต้องการบังคับเธอด้วยสิ่งนี้！”

อูเจินจูดันเธอกลับไปที่โซฟาแล้วนั่งลง “ถ้าหากเขาพูดว่า ‘หากคุณไม่เชื่อฟังผม ผมก็จะไม่รักษาให้อูเจินจู’ เธอเองก็ไม่ต้องทน

ทุกข์ด้วยเหรอ？แต่เขาไม่เคยทำแบบนี้ เพียงฉันคนเดียวก็ยอมรับแล้ว”

“เขา……” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนพูดแล้วก็หยุด ความต้านทานเซียวเซิ่งในใจของก็หายไป ยังไม่ชินกับมัน “แค่คืนเงินให้เขาก็ได้

แล้วไหม？”

“ฉันไม่มีเงินจะคืน” อูเจินจูนั่งลงบนโซฟา “เงินมากมายมหาศาลสองชาติฉันก็หามาคืนไม่ได้ เธอก็ไม่มีใช่ไหม？ไม่ก็เธอโทร

หาสวี่เจียน ดูว่าเขาพอจะไหวไหม？”

“ช่างเถอะ” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนกุมศีรษะไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง อาการปวดหัวของตนเอง ปวดจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ “พี่ชายของฉันได้