บทที่ 163 ที่รักเรียกอีกสักครั้ง

“พี่ นี่มันดึกแล้ว พี่ไปนอนเถอะ”

เซียวซาลังเลที่จะให้พี่ชายนอนดึกเพื่อเธอ และก็ไม่โทษว่าพี่ชายของเธอไร้ความรู้สึก

จนกระทั่งบัดนี้ สวี่เจียนไม่ได้มองเธอโดยตรง และไม่รู้จักตัวตนของเธอ ในเวลานั้นเธอแจ้งชื่อสกุลของเธอว่า “เซียวซา”……ดัง

นั้น จะพูดอะไรเกี่ยวกับการแต่งงาน？

“รอเธอหลับก่อนพี่ค่อยไป”

เซียวเซิ่งยกมือขึ้นลูบหัวเซียวซา แล้วดึงเก้าอี้ข้างเตียงมา นั่งลงอย่างสง่างาม “ไม่ต้องคิดมากแล้ว แค่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“อืม” เซียวซาตอบรับ

แต่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร？

ตอนที่สวี่เจียนเข้ามา มันทำร้ายหัวใจและปอดของเธอ มันทำให้วิญญาณของเธอตกใจอีกครั้ง และเธอจะไม่มีวันลืมมันในชีวิตนี้……

จมูกของเซียวซาเจ็บ น้ำตาก็ไหลออกมา กลัวว่าพี่ชายของเธอจะเห็นอะไรบางอย่าง หลับตาลงตอนนี้และปล่อยให้น้ำตาไหลเข้าสู่หัวใจ

หลังจากนั้นไม่นานเซียวซาก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับหายใจสม่ำเสมอ

เซียวเซิ่งยืนขึ้นและช่วยน้องสาวห่มผ้านวม ถอนหายใจอย่างเป็นทุกข์แต่ทำอะไรไม่ได้ ปิดไฟหัวเตียง เดินออกมา ปิดประตูอย่างเบามือ

เขาไม่ได้ออกไปทันที แต่ยืนพิงกำแพง เมื่อค่อย ๆ มองไปที่ประตู ดวงตาสีเข้มและเย็นชาก็ฉายแววครุ่นคิด……

ในห้องฝั่งตรงข้ามประตู เซียวซาก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน น้ำตาร่วงหล่นจากหางตา ความเจ็บปวดแสนลึกล้ำ

หลังจากเงียบไปนาน เธอก็คายยาเม็ดคุมกำเนิดที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นออกมา อีกทั้งจิบน้ำเล็กน้อย แล้วบ้วนทิ้งลงในถังขยะ

ข้างนอกประตู เซียวเซิ่งได้ยินบางอย่างแผ่วเบา แต่เขาไม่ต้องการสืบสาวแล้ว

การพลิกตัวไปมาในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาทำให้เขาเหนื่อยมาก ยกมือขึ้นลูบกลางคิ้ว หลังจากหลับตาลงครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจจากไป

ฝนจะตก ผู้หญิงจะแต่งงาน ไม่มีใครควบคุมได้

น้องสาวโตแล้ว แม้ครั้งนี้จะหยุดได้ แต่ครั้งหน้ากลับมาตั้งท้องลูก ยังไงก็ต้องยอมรับมัน？ล้วนให้เธอรู้สึกตัวเองเถอะ แต่สวี่เจียนอย่าได้

คิดเพ้อเจ้อจะมาเป็นลูกเขยของตระกูลเซียว！

“ขอโทษนะคะ พี่” เซียวซายืนอยู่ที่หน้าต่าง มองดูรถของพี่ชายเธอออกไป มีความมุ่งมั่นและลึกซึ้งในดวงตาที่สวยงาม

ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เธอจะไม่ใช่เด็กผู้หญิงอีกต่อไป แต่เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว

แม้ว่าพ่อและพี่ชายของเธอจะรักเธอมาก แต่พวกเขาก็รักเธอตลอดไปไม่ได้

เธอต้องทำงานหนักเพื่อที่จะได้อยู่กับคนที่รักเธอไปตลอดชีวิต ดังนั้น เธอจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของพ่อแม่อีกต่อไป แต่ไปทำตามใจตัว

เอง……

“สวี่เจียน คุณต้องดีนะ อย่าทำให้ฉันผิดหวังในความรักอันลึกซึ้งของฉันที่มีต่อคุณ！ฉายแสงเสน่ห์ต่อไป ให้ฉันหลงใหลคุณเหมือน

แมลงเม่าโดนไฟ”

อย่างไรก็ตาม หากสุดท้ายสวี่เจียนจะทำให้เธอผิดหวัง กระทั่งเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอปรากฏตัวในชีวิตของเขา……

กู้จ่านหนิงถูกเซียวเซิ่งกดขี่มากจนไม่สามารถทำอะไรได้ ตั้งใจจะโค่นเซียวเซิ่ง แต่ตัวเองก็ยังมีหนทางที่จะตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา...

เฮ้อ！

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ติงจวนจวนภรรยาของกู้จ่านหนิงขับรถไปที่โกลเด้นฟีนิกซ์

ทั้งคู่ย้ายน้องสาวที่หลับใหลไปที่ด้านข้างของสวี่เจียน ยังจะจัดแจงท่าทาง กู้จ่านหนิงก็ร้องไห้ ขอโทษนะน้องสาว

เมื่อพ่อแม่เสียชีวิต กู้ฮ่าวหนิงพี่ชายคนที่สองอายุเพียง 5 ขวบและน้องสาวอายุเพียง 3 เดือน เป็นเพียงก้อนเนื้อ

20 ปีผ่านไป ก้อนเนื้อโตเป็นหญิงสาว เขาคิดที่จะหาผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกมาแต่งงานกับเธอ ใครจะรู้ว่าร้องเพลงนี้อีกครั้ง

“สามี อย่าร้องไห้ สวี่เจียนก็ค่อนข้างดีเช่นกัน” เมื่อภรรยาเห็นชายวัยสี่สิบเศษน้ำตาไหล จึงรู้สึกไม่สบายใจ

“เขาอยู่ในวัยสามสิบแล้ว สามารถเป็นพ่อของซีหนิงของเราได้แล้ว！” กู้จ่านหนิงพูด เขาตบตัวเองสองครั้งอย่างขมขื่น

ช่างเถอะ หากคุณเอาหินขว้างเท้าตัวเอง อย่าโทษคนอื่น！

คืนนั้นดึกมากแล้ว เซียวเซิ่งกำลังขับรถอย่างโดดเดี่ยวบนถนน ไฟทั้งสองด้านกระพริบเข้าและออก ตกลงบนใบหน้าหล่อที่เหนื่อยล้าของ

เขา โครงร่างนั้นลึกและละเอียดอ่อน

โรงพยาบาลกำลังใกล้เข้ามา และจู่ ๆ เขาก็ลดความเร็วของรถลง รู้สึกเหมือนคิดถึง

ไม่รู้ว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนยังยืนยันที่จะรักสวี่เจียนหรือไม่？ได้พาเด็กไปไหม？

เมื่อออกจากโรงพยาบาล เขากำชับไปแล้ว ไม่ว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนทำอะไร ทุกคนก็อย่าขัดขวาง