บทที่ 185 ดูถูกผม

“อาเฟิง ดื่มน้ำสักหน่อยเถอะ”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนรินน้ำแก้วหนึ่งแล้วยกให้เย่เฟิง พูดด้วยความรู้สึกละอายใจ “อีกเดี๋ยวเจินจูกลับมาแล้ว ฉันจะพูดสั่งสอนเธอให้ดีดีสักยก ขอโทษนะ คุณได้รับบาดเจ็บสองครั้งทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับคนของฉัน ไม่รู้ว่าจะชดใช้ให้คุณยังไง”

คนของเธอ?

ยัยเด็กคนนี้ก่อเรื่องเก่งจริงๆ แต่ว่าก็ค่อนข้างน่ารัก

“เฮอะเฮอะ......”เย่เฟิงหัวเราะ ชี้ไปที่เอกสารบนโต๊ะ “ท่านประธานชดใช้ให้เรียบร้อยแล้ว เอ็นซี กรุ๊ปลงทุนโปรเจคใหม่แล้ว ผมเป็นผู้รับผลประโยชน์สูงสุด อีกไม่นานผมก็จะร่ำรวยมั่งคั่งแล้ว ยังไงซะก็ต้องขอบคุณคุณนะ เมื่อขาผมหายดีแล้ว ผมจะเลี้ยงข้าวคุณมื้อใหญ่”

“ได้ ถูกพี่ชายสุดหล่อเลี้ยงข้าวถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนตอบรับอย่างมีความสุข

“คุณไม่กลัวท่านประธานหึงงั้นหรือ?”เย่เฟิงล้อเล่น

“แค่กินข้าวเฉยๆ”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่อนุญาตให้เคยชินกับนิสัยขี้หึงแย่ๆของเซียวเซิ่ง “ฉันมีชีวิตและวงสังคมของตนเอง ไม่มีทางที่จะหมุนรอบตัวเขาได้เพียงแค่คนเดียว ไม่อย่างนั้นละก็เขาอาจจะเบื่อหน่ายฉันในเร็ววัน”

สมควรที่จะให้เขาหึงหวงสักหน่อย สามารถพัฒนาการตระหนักรู้ถึงวิกฤตกาลของเขา

“สุดยอด เป็นหญิงสาวที่มีกลอุบาย”เย่เฟิงชื่นชมประโยคหนึ่ง ในขณะเดียวกันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตนเองถึงเอาใจใส่อูเจินจู เป็นเพราะว่าเธอนั้นไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาตั้งแต่แรก

ผู้ชายใส่ใจกับสิ่งของที่ไม่มีวันได้รับ หรืออาจจะสูญเสียไปได้ตลอดเวลาเป็นพิเศษ

“หม่ามี๊ของผมไม่ได้มีกลอุบายนะ แม่เหมือนแบ่งแยกขาวดำชัดเจนเหมือนกับแพนด้า ความคิดสะอาดบริสุทธิ์”เอี๋ยนต้าฟาแก้ไขให้เย่เฟิงอย่างไม่พอใจ

“ใช่ใช่ใช่ ฮ่าฮ่า......”เย่เฟิงหัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบาน ดึงเจ้าก้อนแป้งเข้ามาในอ้อมอกแล้วหอมไปฟอดหนึ่ง จากนั้นก็มองไปทางเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน “นั่งเถอะเสี่ยวเนี่ยน อย่ากังวล ท่านประธานจะจัดการได้เรียบร้อย”

“ “อืม”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนนั่งลง ถือโอกาสช่วยจัดระเบียบหนังสือและเอกสารที่กระจัดกระจายของเย่เฟิงสักหน่อย

เมื่อเห็นว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสงบแล้ว เซียวเซิ่งถึงถอนสายตากลับคืนมามองไปทางเอี๋ยนจื้อโก๋ว พูดอย่างสง่างามและมีมารยาท “พ่อตา เชิญนั่ง”

พ่อ พ่อตา?

พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกจริงๆแล้ว เอี๋ยนจื้อโก๋วไม่กล้าที่จะเชื่อหูตนเองเล็กน้อย เสือชีต้าที่โหดร้ายมาโดยตลอด อยู่ๆก็กลายเป็นกวางที่มีมารยาทและสุภาพเรียบร้อย นี่ถือเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่ากลัวเรื่องหนึ่ง

อันที่จริงแล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่ขี้ขลาด คนอื่นจะมีหรือไม่มีเงินไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขา ช่วยไม่ได้ที่ลูกสาวคนโตแต่งงานกับคนรวย ฐานะของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันมากจนเกินไป สามีภรรยาก็ไม่ได้รักกันมากมาย ก็จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ดังนั้นเอี๋ยนจื้อโก๋วไม่กล้าแสดงตัวว่าเป็นพ่อตา กล่าวอย่างถ่อมตัวและเคารพยำเกรง “คุณผู้ชายเซียว คุณนั่งก่อน”

เซียวเซิ่งนิ่งเงียบไปเล็กน้อย เมื่อก่อนเอี๋ยนจื้อโก๋วเรียกเขาว่าคุณผู้ชายเซียว เขาก็ไม่เคยแก้ไขให้ถูกต้อง แต่วันนี้กลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่——รักเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอย่างลึกซึ้ง หวังว่าจะได้รับการยอมรับจากบิดามารดาของเธอ แต่ไม่ใช่การเคารพยำเกรง

“พ่อตาเรียกชื่อของผมก็พอ” น้ำเสียงที่เดิมทีเย็นยะเยือกก็ผ่อนคลายลงไปมาก

“ไม่กล้า”ชายชราไม่เห็นด้วย

“......”หรี่ตามองเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนที่อยู่ไม่ไกล เธอบังเอิญหันหน้ามาพอดี

เมื่อเห็นว่าสามียืนตัวตรงแน่ว รูปร่างสูงชะลูด มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างเท่ เหมือนกับคุณชายท่านหนึ่ง เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนขมวดหว่างคิ้วเล็กน้อย ในดวงตาใสแจ๋วมีความตำหนิปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง

เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสามีและบิดาจะนั่งลงแล้วพูดคุยกันเป็นอย่างดี ด้วยจิตใจที่สงบ ยอมรับซึ่งกันและกัน อย่างน้อยที่สุดก็มีญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ยอมรับการแต่งงานของพวกเขา ก็คือกำลังใจและการปลอบโยนแบบหนึ่ง

เซียวเซิ่งวาดริมฝีให้เธอ นำมือซ้ายที่ล้วงอยู่ในกระเป๋าออกมา สิ่งของที่ส่องประกายผ่านตาของเอี๋ยนจื้อโก๋ว

เขามองตามลำแสงนั้นไป มองเห็นชัดเจนว่าแหวนวงที่สวมอยู่บนนิ้วนางของเซียวเซิ่ง เหมือนกับแหวนของเสี่ยวเนี่ยนอย่างกับแกะ!

เหมือนกับฟ้าผ่าลงมาอย่างรุนแรง เอี๋ยนจื้อโก๋วนั่งลงไปบนโซฟาอย่างแรง สีหน้าซีดขาว สั่นเทาเนื่องจากระงับความหวาดกลัวในใจเอาไว้ไม่ได้

เกิดเรื่องอะไรขึ้น ลูกสาวคนเล็กกับลูกเขยคนโตสวมแหวนคู่?

อย่าทำให้คนแก่ตกใจซิ!

ชื่อเสียงของลูกสาวคนเล็กแย่มากมาตั้งแต่เด็ก ข่าวลือต่างๆลอยเข้ามาถึงหูเขา เขาไม่เชื่อมาโดยตลอด แต่ว่าตอนนี้เกิดความสงสัยขึ้นทันที......

ไม่! ครู่ต่อมา เอี๋ยนจื้อโก๋วก็กำจัดความสงสัยทิ้งไป เสี่ยวเนี่ยนคงจะถูกบีบบังคับ เมื่อครู่ดวงตาของเธอแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะร้องไห้

ภายในหัวของเอี๋ยนจื้อโก๋วกำลังวิเคราะห์ ถ้าหากเซียวเซิ่งบีบบังคับลูกสาวคนเล็กที่น่าสงสารของเขาจริงๆ เขาก็จะสู้กับเซียวเซิ่งอย่างสุดชีวิต!