บทที่ 200 ยังต้องการเธอ

เพื่อให้บรรดาหนุ่ม ๆ ได้ดูดบุหรี่อย่างเต็มที่ เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเลยตั้งใจอยู่ในห้องน้ำนานเป็นพิเศษ โทรหาเอี๋ยนต้าฟา

สองแม่ลูกพึ่งคุณกันไม่กี่ประโยค อูเจินจูก็แย่งโทรศัพไป “เสี่ยวเหนียนหยู งานเลี่ยงราบรื่นไหม? พวกเขาไม่ได้หาเรื่องเธอใช่ไหม? เธอเข้าสังคมของเขาได้หรือเปล่า? จะให้ฉันไปช่วยเธอไหม......”

อูเจินจูถามติดต่อกันหลายคำถาม ทั้งเป็นห่วงทั้งอยากจะซุบซิบเม้าท์มอย

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนหัวเราะ “พวกเขาไม่ได้หาเรื่องฉัน เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น ไม่ใช่คนในครอบครัว ใครจะไปมีเรื่องกับเซียวเซิ่งเพราะเรื่องนี้กันล่ะ?”

“ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับเขาจริง ๆ แหละ” อูเจินจูขมวดคิ้ว และเอ่ยถามด้วยความสงสัย “แต่ทำไมน้ำเสียงของเธอฟังดูแล้วไม่มีความสุขเลยล่ะ?”

นั่นเป็นเราะว่า......เธอนึกถึงสวี่เจียนขึ้นมา

คำพูดมาถึงปากแต่ก็ต้องกลืนลงไปอีกครั้ง ในเมื่อตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกับเซียวเซิ่งแล้ว คำพูดบางอย่างเหมาะที่จะเก็บเอาไว้ในใจมากกว่า ไม่สามารถพูดออกมาได้ แม้ว่าแม้ว่าพูดออกมาแล้วจะสบายใจกว่า แต่ทำยังไงได้ละก็เธอเป็นคนที่ปากเข้มงวดนี่นา

“ไม่มีความสุขตรงไหน? ฉันก็เป็นแบบนี้มาตลอดไม่ใช่เหรอ? ไม่สุขหรือเศร้าจนเกินไป ไม่งั้นฉันจะมีชีวิตมาถึงตอนนี้ได้เหรอ!” อย่างแน่นอนแต่ว่าเธอไม่รู้สึกอะไรกับพี่ฝนจริงๆ เธอฉันเห็นเค้าเป็นแค่เพื่อนกันอย่างไรคิดในชาตินี้คงพวกเราถึงแค่ไม่มีเธอดีใจแต่นอน

“พูดก็ถูก” อูเจินจูเลิกคิ้วขึ้น กลับมามีท่าทางเอ้อระเหยลอยชายเหมือนเดิม “คือว่า ในงานเลี้ยงมีหนุ่มหล่อ ๆ บ้างไหม แนะนำให้ฉันหน่อยสิ เธอเป็นถึงแม่สื่อ แม้แต่เรื่องใหญ่ในชีวิตของฉันยังจัดการไม่ได้เลย มันจะไม่แย่ไปหน่อยเหรอ?”

“หนุ่มหล่อนะมี เป็นเพื่อนของเซียวเซิ่ง เรื่องเกรดไม่แย่อยู่แล้ว แต่ว่าเธอไม่รู้สึกอะไรกับเย่เฟิงจริง ๆ เหรอ?”

“เย่เฟิง? โถ่ ฉันเห็นเขาเป็นแค่เพื่อน!” อูเจินจูยักไหล่ “พรหมลิขิตในชาตินี้ของเราถึงแค่ตรงนี้ ไม่มีทางใกล้กว่านี้ได้อีกแล้ว”

“รู้แล้วน่า เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอดูก็แล้วกัน แค่นี้ก่อนนะ” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนท้องร้องจ๊อก ๆ พลันนึกขึ้นมาได้ว่าตนยังไม่ทันได้ทานอาหารค่ำ เพราะอิ่มจากการดื่มน้ำไปแล้ว

“อืม” อูเจินจูวางโทรศัพท์ลง ทันใดนั้นก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ราวกับก็มีกระบี่อันแหลมคมกำลังพุ่งมาหาตัวเอง หันกลับไปก็เผชิญเข้ากับสายตาของเย่เฟิง เย็นยะเยือกเล็กน้อย

เอี๋ยนต้าฟากะพริบตาปริบ ๆ “น้าเจินจู น้าชอบคุณอาเฟิงของผมไม่ได้เหรอครับ?”

“อย่าขอร้องคนอื่น เรื่องความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้” เย่เฟิงลูบศีรษะของเขา “หนูก็รู้ว่าอาไม่ใช่คนรักเดียวใจเดียว ไม่เหมาะที่จะแต่งงาน หมู่มวลบุปผา สาว ๆ ทั้งหลายถึงเป็นชีวิตของอา หนูเอาโทรศัพท์มาให้อา”

“ครับ” เจ้าก้อนแป้งยื่นโทรศัพท์ให้เขา จากนั้นก็ดึงอูเจินจูไปที่อีกด้าน “เมื่อก่อนอาเฟิงหลายใจ แต่หลังจากรู้จักกับน้าเขาก็กลับตัวกลับใจแล้ว ช่วงที่น้าสลบอยู่ เขามาดูแลน้าทุกอาทิตย์เลยล่ะครับ ถามยังลบแอพหาเพื่อนเพื่อน้าอีกด้วย น้าไม่ตื้นตันใจเหรอครับ?”

ไม่ตื้นตันเป็นเรื่องโกหก ความรู้สึกแปลกประหลาดผุดขึ้นมาในหัวใจของอูเจินจู เธอหันกลับไปมองเย่เฟิงแวบหนึ่ง รู้สึกว่าที่จริงแล้วผู้ชายคนนี้ก็หล่อไม่เบา ผิวถูกแดดเผาจนมีสีแทน คล้ายกู่เทียนเล่อเล็กนิดหน่อย

แต่พอได้ยินสิ่งที่เขาพูดในโทรศัพท์ ความรู้สึกดี ๆ อันเล็กน้อยที่อยู่ในใจก็ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“อืม ในเมื่อคุณคิดถึงผมแบบนี้ ก็มาเยี่ยมผมสิ เหอะ เท้าไม่ค่อยสะดวกไม่เป็นไร ผมไม่ได้ใช้เท้าคุยกับคุณ แต่ใช้......”

ใช้เท้าที่สามใช่ไหมล่ะ?

อเจินจูเบ้ปากอย่างเย้ยหยัน ผู้ชายคนนี้น่าเกลียดจริง ๆ เลย พูดจริงทำจริง! ไม่เหมือนกับเธอที่พูดแต่ปากเท่านั้น โดยทั่วไปแล้วจะไม่ลงมือกระทำการเลย ดังนั้นเธออายุ 22 แล้ว ยังบริสุทธิ์อยู่เลย

เห็นเย่เฟิงเดินสู่เส้นทางเดิมอีกครั้ง เอี๋ยนต้าฟาก็เอามือกุมขมับด้วยความจนใจ ทอดถอนใจไม่สามารถทำอะไรได้อีก

น้าเจินจูคว้าความสุขเอาไว้ไม่ได้ เพลย์บอยหันหลังกลับเพื่อเธอ เธอกลับไม่ต้องการ น่าเสียดายจริง ๆ

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมองดูเวลา บุหรี่มวนหนึ่งพวกเขาน่าจะดูเสร็จแล้ว ถึงได้ออกมาจากห้องน้ำ

นอกประตู กลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ลอยมากระทบจมูก เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเป็นชายได้ดังมาเข้าหู ทำให้หัวใจของเธอหวั่นไหว

เป็นเสียงคุยกันระหว่างเซียวเซิ่งกับเพื่อน ๆ ท่าทางมีความรู้ดูปราดเปรื่อง

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนหลุดฝีเท้าลง วินาทีที่เงยหน้า สายตาราวกับได้ทุกควบคุมเอาไว้ ไม่สามารถเลื่อนไปที่ไหนได้อีก

เซียวเซิ่งนั่งอยู่ที่นั่งหลัก ข้อศอกขวาวางอยู่บนที่วางแขน นิ้วมือเรียวยาวคีบบุหรี่เอาไว้ แต่ไม่ได้ติดไฟ เทียบกับคนอื่น ๆ ที่ดูดบุหรี่พ่นควันแล้ว เหมือนว่าเขาจะมีเสน่ห์ของผู้ชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่า ผมที่ดกดำถูกหวีไปด้านหลัง ยิ่งดูก็ยิ่งหล่อไร้ที่ติ