บทที่ 212 ใช้ลูกน้อยเอาชนะแม่สามี

นี่ นี่ นี่...เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมีเส้นสีดำเต็มหัว ในอากาศอีกาบินผ่าน

จริง ๆ แล้วนี่เป็นประโยคของเธอไม่ผิดแน่ ผู้ชายทั่วไปฟังก็คงไม่โกรธอะไร แต่ เซียวเซิ่งโกรธ

ถึงแม้เขามีเงิน เป็นหนุ่ม รูปหล่อ แต่ความรักความผูกพันนั้นบริสุทธิ์มากจริง ๆ เทียบกับรักแรกอานเสี่ยวถังยังบริสุทธิ์กว่า บวกกับผลกระทบทฤษฎีปลิงดูดเลือด ในตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองโดนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนหลอก

เธอคงคะหัวแตก เลือดออก ชะตาขาด แต่ยังไงก็จะไม่แยกจากเซียวเซิ่งถึงจะถูก !

“เอี๋ยน ! เสี่ยว ! เนี่ยน !” แต่ละคำเค้าออกมาจากทรวงอก แผงไว้ด้วยการกัดฟันกรอด อยากจะกลืนเธอทั้งเป็น

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนขาอ่อนแรง อีกนิดก็จะลงไปคุกเข่าแล้ว

อึก...การพลิกกลับของโครงเรื่องละครเร็วเกินไปไหม ?

แม่ลูกตระกูลเซียวเกินไปจริง ๆ ตัวเองหวังดีไกล่เกลี่ยให้พวกเขา แต่พวกเขากลับใช้เธอเป็นเป้าลูกกระสุนปืนใหญ่ แล้วนี่จะทำยังไงล่ะ !

เซียวเซิ่งไม่ชอบฟังคำอธิบาย สำหรับเขาแล้วการอธิบายก็คือการเถียง ก่อนหน้านี้ไปทำอะไร เกิดเรื่องแล้วค่อยมาอธิบาย ?

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเงียบ ๆ อยากจะแอบดูอารมณ์ของเซียวเซิ่ง ดูว่าปล่อยความน่ารักอะไรนี่ยังใช้ได้ผลไหม ?

ไม่ได้ป้องกันก็ปะทะเข้ากับสายตาของเซียวเซิ่ง ถูกจับตรงหน้า ตกใจจนสีหน้าเธอเปลี่ยน ก้มหน้าลงอย่างเศร้าซึม กัดริมฝีปากครึ่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

สายตาของที่รักเต็มไปด้วยความดุร้ายและความร้อน เหมือนหมาป่าที่หิวโหย ดุร้ายและป่าเถื่อน พร้อมจะฉีกเหยื่อได้เป็นชิ้น ๆ ได้ทุกเมื่อ

ถ้าอยากมีชีวิตก็หนีเถอะ หนีไปที่คนเยอะ ๆ ต่อหน้าพนักงานเขาไม่กล้าทำอะไร...

คิดแบบนี้ เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนค่อย ๆ ขยับที่ละนิ้ว ๆ ไปข้างนอกอย่างระวัง อยากจะเดินไปที่ประตูลิฟต์อย่างเงียบ ๆ จากนั้นกดปุ่มเปิดประตู ก็จะรอดพ้นจากอันตรายแล้ว

เซียวเซิ่งมองเธออย่างสบาย ๆ เหมือนกับเฝ้าดูแกะน้อยน่ารักที่ใกล้ตายกำลังดิ้นรน

ไม่ว่าเธอจะอยู่ในอ้อมอกเขา หรือว่าอยู่ที่ประตูลิฟต์ ก็อยู่ในระยะการล่าของเขาทั้งหมด ไม่มีความหวังใดที่จะหนีพ้น

เรื่องที่แม่ต้องการให้เลิกเมียแล้วแต่งใหม่เอาไว้ก่อน ภารกิจก่อนหน้าคือต้องสั่งสอนที่รักให้ดี ให้เธอได้รู้ว่าอะไรคือจงรักภักดี จากต้นจนจบ นอนแค่กับเขาผู้ชายคนเดียว...

ความเงียบงันในอากาศ ทำให้เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนรู้สึกหลอกลวง หนังศีรษะของเธอชาหัวใจบีบรัดอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะถาม “คุณคะ คุณไม่ขวางฉัน ?”

“อืม”

เซียวเซิ่งยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง วางนิ้วเรียวยาวสะอาดไว้บนปมเนกไท เลื่อนลงมาอย่างเบามือ ดึงเนกไทและโยนทิ้งอย่างสะดวกมือ จากนั้นปลดกระดุมแขนเสื้อ

นี่เป็นสัญญาณของผู้อำนวยการใหญ่เซียวที่จะกินเนื้อ

ถึงแม้ไม่ได้เปลือยเปล่า แต่ก็ปลดการผูกมัดบางอย่าง ไม่อย่างนั้นจะกระทบต่อประสิทธิภาพการกระทำ ทำให้ระดับพละกำลังของเขาลดลง

“อ๊ะ---”

เมื่อเนกไทเส้นนั้นที่เปล่งประกายมันวาวฟุ้งเฟ้อ ตกอยู่บนไหล่ของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน เธอร้องเสียงหวาดกลัว ส่งเสียงแตรสัญญาณแห่งการล่า !

เซียวเซิ่งราวกับเสือซีตาห์ที่งดงามมีสง่า รวดเร็วราวสายฟ้า โถมผู้หญิงเมื่อครู่ที่กำลังจะหนีออกลิฟต์ไปยังผนังกั้น เอามือทั้งสองข้างรองข้อพับขาเธอไว้ อุ้มขึ้นมาจะความสูงที่พอเหมาะ...

นี่เป็นท่วงท่าที่เธอชอบที่สุด

“อึก...” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสั่นระริก หัวใจเต้นรัว “ที่รัก คุณฟังฉันอธิบาย ฉันทำเพราะรับมือกับแม่ ถึงพูดแบบนั้น...อื้อ !”

ริมฝีปากบางที่ชุ่มชื้นประทับริมฝีปากเธออย่างรุนแรงและเล้าร้อน จูบดูด.ดื่มที่มีทักษะกลืนกินเสียงของเธอไปอย่างรวดเร็ว

อ๊ะ...หวานจัง

เดิมคิดว่าเป็นการลงโทษ แต่จูบของเขามันหวานจริง ๆ ...

ปลายจมูกเต็มไปด้วยฮอร์โมนลมหายใจที่เข้มแข็งหนาวเย็นของที่รัก เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงหัวใจเต้นรัว ลุกลี้ลุกลน เขินอายและหวานชื่น ทั้งร่างกายคลอเคลียอยู่ในอ้อมอกเขา ร่างกายไม่หยุดสั่นระริก

อุณหภูมิของที่รักร้อนมาก เสื้อเชิ้ตกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง เธอเหมือนกับเห็นเลือดทั่วทั้งตัวของเขาราวกับหินหนืดภูเขาไฟ ไม่หยุดพัก ถ้าไม่ปล่อยออกมา ก็จะระเบิดจริง ๆ