บทที่ 23 หวาดกลัว

ข้างบนตัวของเธอ เขาเทน้ำหนักลงไปอย่างอ่อนโยน

ทั้งลึกและตื้น ขึ้นและลง หนักและเบา เธอมอบตัวเองให้กับแขนแกร่งของเขา หน้าอกหนาที่ร้อนรุ่ม

ตั้งแต่ห้องนอนจนถึงห้องน้ำ มีแต่ความสุขสมล่องลอยเต็มไปทั้งทาง สายน้ำอุ่นไหลรินบนตัวของชายหญิงที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม สายน้ำกระจายไปทั่ว

โรคกลัวน้ำ?

อ๋อ บางที่คงรักษาหายแล้ว เธอเซนต์ซิทีฟอย่างมาก เพียงแค่โดนเบาๆ ก็ลดความเย็นได้แล้ว

เซียวเวิ่งโน้มตัวไปจูบริมฝีปากหวานนุ่ม อีกมือโอบเอวนุ่มบาง ค่อยกดเธอลงบนกำแพง

ความเร็วรุนแรงของขาที่ร้อนแรง ทำให้เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไปถึงจุดสุดยอดในที่สุด “อ๊าาา…..สวี่เจียน”

สลบ!

เหมือนดั่งน้ำที่ไหลตกลงมาจากต้นแม่น้ำ ทำให้หัวใจเจ็บปวดอย่างมาก เซียวเวิ่งบีบคางของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน มองเธออย่างดุร้าย “เธอครางชื่อใคร?”

สวี่เจียน

ดังนั้นเขาเป็น “ปืน” ของสวี่เจียน? ทำหน้าที่แทนสวี่เจียน?

ศักดิ์ศรีความเป็นชายของเขาต้องถูกเหยียบย่ำไร้เมตตาแบบนี้ เซียวเวิ่งพ่นลมหายใจอึดอัด หายใจหอบและกัดฟันคิดอยากจะฆ่าเธอ “เธอมองให้ชัด คนที่ทำให้เธอมีความสุขคือฉัน! เซียวเวิ่ง!”

“โอ๊ย เจ็บแล้ว…..” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนร้องเจ็บเสียงเบา ดวงตาชื้นมองไปที่เขาอย่างน่าสงสาร ยายังไม่หมดฤทธิ์ เธอยังคงสะลึมสะลือ ถึงได้เรียกชื่อสวี่เจียนออกมาโดยไม่ตั้งใจ แต่ว่าแบบนี้ยิ่งทำให้เขาโกรธกว่าเดิม!

สวี่เจียนสมควรตาย เอาเธอบ่อยขนาดไหนถึงทำให้เธอครางชื่อเขาอย่างเคยชิน?

แต่ว่าร่างกายเธอแน่นจนเหมือนยังไม่เคยมีใครได้เข้ามาในตัวเธอ เซนต์ซิทีฟอย่างมาก หรือว่าเอี๋ยนต้าฟาจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของเธอ เธอยังซิง?

ข้อสำคัญ คือไม่มีเลือด

“ให้โอกาสเธออีกครั้ง ครางชื่อเซียวเวิ่ง ฮืม?” อุ้มร่างขาวใสของหญิงสาว กดเอวตัวเองลงหนักๆเพื่อลงโทษเธอ

พระเจ้า!

เซียวเวิ่งร้องดังอย่างสุขใจ พระเจ้าต้องส่งผู้หญิงคนนี้มาฆ่าเขาเป็นแน่!!

ท้ายที่สุดเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนถูกรังแกจนร้องไห้ เธอไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่ดูแลเธออย่างอัญมณีล้ำค่า ทำไมอยู่ดีๆถึงได้ดูดุร้ายและรุนแรงได้ขนาดนี้ ช่างน่ากลัว…..

เอียนหยู่โรวกำลังได้รับการช่วยชีวิต เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นเรื่องจริง คนแกล้งสลบจะรักษายากกว่าคนที่สลบจริงอย่างมาก

เข็มฉีดยา ลมหายใจของพนักงาน การปั๊มหัวใจ…..

“เฮือก…..” เอียนหยู่โรวที่เพิ่งถูก “ช่วย” มีสติขึ้นมาก็ร้องไห้ “ลูกชายลูกตายแล้ว ฉันควรทำยังไงดี?”

“คุณน้า คุณน้าเคยสูญเสียลูกไป?” เสียงใสของเด็กน้อยดังขึ้น เสียงเพราะเหมือนเสียงสวรรค์

“ใคร?” เอียนหยู่โรวลืมตาขึ้นเพียงครึ่ง สายตาตื่นกลัวมองไปยังใบหน้าเล็กที่หล่อเหลา หัวใจเต้นดังตุ้บ

ทำไมเขายังไม่ตาย?

เด็กน้อยมองจ้องและกะพริบตาเป็นประกาย คิ้วอ่อนเหมือนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมีความสงสัย ไม่ได้ดูดุร้ายเพราะเขายังคงเป็นเด็ก รอจนเขาโตค่อยเปลี่ยนร่างให้ดุร้ายดั่งเสือดาว!

เอียนหยู่โรวคิดว่าตัวเองต้องเข้าใจผิดไป

เห็นได้ชัดว่าเขาจับเด็กนั่นจมลงน้ำแล้ว ทำไมเด็กนี้ยังไม่ตาย หรือว่าโลกนี้มีผี? หรือว่าตัวเองเห็นภาพหลอน?

“ลูกน้อย มาให้น้ากอดเร็ว!” เอียนหยู่โรวยื่นมือไปจับเจ้าก้อนแป้ง เพื่อให้รู้ว่าเขาเป็นผีหรือคน