บทที่ 237 ความขัดแย้งที่ไม่มีทางไกล่เกลี่ย

ในห้องประชุมชั้นบนของเอ็นซี อบอวลไปด้วยความหดหู่ที่ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว เซียวเซิ่งนั่งที่ตำแหน่งประธานด้วยสีหน้าอันซีดเซียว ทางหนึ่งฟังรายงาน ทางหนึ่งพลิกเอกสาร ในบางครั้งออกแรงมากเกินไปจนก่อให้เกิดเสียงกระดาษฉีก เมื่อเห็นว่าสีหน้าของประธานไม่พอใจ เหล่าคนสำคัญของเอ็นซีต่างก็สั่นเทาด้วยความกลัว หากว่าพูดอะไรผิดไปก็จะโดนตะคอกได้ อย่างไรเสียพวกเขาไม่เหมือนถังเหวยที่มีไทเฮาคุ้มครองอยู่

ยิ่งเป็นเช่นนี้ เซียวเซิ่งยิ่งโมโห ความโกรธที่ไร้คำพูดลอยละล่องไปมาอยู่ในใจ ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆจนถึงระดับหนึ่ง ในที่สุดก็ระเบิดออกมา เขาโยนเอกสารทิ้ง ทุบคอมพิวเตอร์ จ้องมองอย่างกราดเกรี้ยว

“เอ็นซีจ่ายหนักเชิญพวกคุณมา ไม่ใช่ให้มาทำตัวไร้ประโยชน์และน่าสังเวชนะ เอาไอเดียที่มันน่าดึงดูดของพวกคุณมาพิชิตผมสิ ไม่งั้นก็ไสหัวไปไกลๆเลย! ที่เอ็นซีไม่มีอะไรหน้าไหนที่จะอ้างได้ ต่อให้เป็นผู้หญิงของผมเซียวเซิ่ง หากไม่มีความสามารถก็ไปกวาดพื้น!” พูดจบก็เตะเก้าอี้ลอยไป เดินก้าวใหญ่ออกจากห้องประชุมไป....ไม่มีใครรู้ว่าเขาออกไปทำอะไร

“เมื่อครู่เราพูดถึงเรื่องการพัฒนาเกม งั้นเชิญรองประธานหลี่แสดงความเห็นสักนิดครับ......” โอเล่ย์ดำเนินการประชุมต่อด้วยใบหน้าที่สงบ อันที่จริงแล้วใจเขาก็เป็นห่วงเสี่ยวเนี่ยนด้วยเช่นกัน ที่สงบนั้นคือแกล้งทำ

เวลานี้ เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองที่ฝ่ายกิจการทั่วไป ดื่มน้ำแก้วแล้วแก้วเล่า เริ่มจากวันนี้กลางวัน เธอรู้สึกอยากกินน้ำเป็นพิเศษ น่าจะเพราะอารมณ์ตื่นเต้นจนเกินไป และยังร้องไห้อีก จึงหิวน้ำเช่นนี้ แต่การดื่มน้ำก็มีประโยชน์ที่ช่วยปลอบประโลมกระเพาะอาหาร เดิมทีตนนั้นอยากอาเจียนเป็นอย่างมาก ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว

เรื่องของกงเจี๋ยหรู เธอไม่ได้ไปถามเซียวเซิ่ง ไม่ต้องคิดก็รู้ ว่าคู่หมั้นนั่นคงจะเป็นแม่สามีจัดการ เซี่ยจิ่นช่างโหดเหี้ยมนัก เพื่อที่จะแยกเธอกับเซียวเซิ่ง กลวิธีอะไรก็สามารถคิดออกมาได้ เพียงแต่.....ท่าทีของเซียวเซิ่งที่มีต่อผู้หญิงคนนั้น ทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เหมือนว่าหึง ไม่เช่นนั้นเธอก็จะไม่คุยกับเซียวเซิ่งด้วยเสียงประหลาดแบบนั้น ทำให้เขาโมโหจนไปตีคน

การที่ผู้ช่วยเย่โดนตีครั้งนี้ ได้ผลักให้เธอไปอยู่ที่จุดที่การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ความขัดแย้งที่มีกับเซี่ยจิ่นไม่มีทางที่จะไกล่เกลี่ยอีกแล้ว

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนถอนหายใจ หยิบถังน้ำของตนขึ้นมา รองน้ำแล้วไปทำงาน ความรับผิดชอบหลักของเธอคือความสะอาดของทั้งห้องโถง เช็ดโต๊ะ เช็ดประตู ถูพื้น ขัดพื้นให้เงา......

เพิ่งมาถึงห้องโถง เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนก็เห็นเซี่ยจิ่นเดินเข้ามาอย่างกระฉับกระเฉง ด้านหลังตามมาด้วยผู้ช่วยเย่และถังเหวยที่มีบาดแผลเต็มหน้า คาดว่าคงจะมาหาเซียวเซิ่งเพื่อสอบถามเอาความ เซี่ยจิ่นก็เห็นเธอเช่นกัน ดวงตาที่สวยงามหรี่ลงอย่างมาดร้าย ใบหน้าบังเกิดความขยะแขยงขึ้นมา

จริงๆแล้วเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนก็ไม่ได้หวังว่าเซี่ยจิ่นจะแสดงสีหน้าดีๆเมื่อเจอเธอ และก็ไม่ได้เตรียมที่จะฉอเลาะเธออีก เพียงแค่ก้มศีรษะลงอย่างมีมารยาทแล้วเดินผ่านไป

“หยุดก่อน” เซี่ยจิ่นออกจะโมโหอยู่บ้าง พนักงานทำความสะอาดที่ต่ำต้อยคนนี้ถึงกับกล้าที่ไม่เห็นเธออยู่ในสายตา เฉยเมยต่อเธอ?

“คุณนายคะ คุณเรียกฉันหรือคะ?” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนถือถังน้ำหันหลังกลับมา มองไปที่เซี่ยจิ่นด้วยสีหน้าสุภาพ นัยน์ตาแจ่มชัดไม่มีอารมณ์ที่มากจนเกินไป แต่ในสายตาของเซี่ยจิ่น เธอแสดงท่าทีที่ยั่วยุแล้ว “ทำหน้าอย่างกับคนตายให้ใครดูหรือ? ถังเหวย ไปตีสินค้าราคาถูกที่หน้าไม่อายนี้ให้ฉันที ลากไปที่ห้องทำงานของฉัน ตีให้มันตาย”

“ค่ะ หัวหน้า” ถังเหวยในใจพลันรู้สึกยินดี ง้างมือไปลากเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน เฮอะ หากเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนแท้งเพราะเรื่องนี้ จะมาโทษเธอถังเหวยไม่ได้นะ คงได้แต่โทษคุณย่าของเด็กเอง

“เธออย่ามาโดนตัวฉัน!” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนจ้องเธออย่างโกรธเคือง เซไปก้าวหนึ่งเพื่อเลี่ยงจากการลากดึงของเธอ “โดนเธอแล้วยังไง?” ถังเหวยหัวเราะอย่างยั่วยุ เดินเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ