บทที่ 240 เสียใจจนเลอะเลือน

เซียวซาสมองมึนงงไปชั่วขณะ บังเกิดความว่างเปล่าชั่วครู่ น้ำตาบดบังสองตา ลูก เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับสวี่เจียน ไม่มีแล้ว! “เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน เป็นแกที่ทำร้ายฉันจนต้องสูญเสียเลือดเนื้อเชื้อไข!” เซียวซาต้องเสียใจจนเลอะเลือนไปแล้วแน่ๆ ความจำเกิดรอยแตก จึงจำว่าเป็นเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนชนเธอจนตกบันได! “ไม่ใช่นะ ฉัน--” “เป็นแกนั่นแหละ!” เซียวซาจ้องเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ดวงตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล แผดเสียงอย่างเกลียดชังว่า “เป็นแกที่ทำร้ายจนลูกของฉันไม่มีแล้ว แกชดใช้ลูกฉันมานะ ชดใช้ลูกฉันมา! อา....” “ไม่ใช่ฉันจริงๆนะ เมื่อครู่เธอวิ่งเอง--”

เพี๊ยะ! ไม่ยอมให้เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอธิบาย เซียวซาตบเข้าไปที่หน้าของเธอ พูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “ดาวร้ายไปถึงไหน ก็โชคร้ายถึงนั่น! แกเป็นคนที่นำโชคร้ายมา อา—เจ็บจนจะตายอยู่แล้ว!” สูญเสียลูกไปปวดใจเจียนตาย! เซียวซาทุบอกตัวเองอย่างรุนแรง รู้สึกโศกเศร้าอย่างไม่อาจบรรเทาได้

“มีหมอไหมคะ? รีบมาช่วยคนด้วยค่ะ!” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนร้อนใจจนเหงื่อท่วมตัว และก็ไม่ถือสากับกิริยาของเธอ กอดเธอไว้กับอก “ร่างกายสำคัญ คุณอย่าเพิ่งขยับ บางทีอาจยังรักษาไว้ได้นะ?” “ไสหัวไปเสีย ยายโง่!” เซียวซาผลักเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนออกไป เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสุขภาพร่างกายอ่อนแอมาก ถูกเขาผลักจนหงายไปที่พื้น “ฉันเกลียดแก เกลียดแกจะตายแล้ว!” เซียวซาก็ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดมาจากไหน เธอตบไปที่หน้าของพี่สะใภ้ตนเอง กระชากผมของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน หยิกที่หลังของเธอ เมื่อตบตีจนเหนื่อยแล้ว ก็ยกรองเท้าส้นสูงที่อยู่ด้านข้าง ทุบไปบนตัวของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน....เหมือนกับบ้าไปแล้ว!

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเห็นเธอเสียจริตไปมาก ก็เข้าใจว่าเด็กคนนี้มีความสำคัญต่อเธอ ดังนั้นจึงไม่ได้ตอบโต้กลับ เพียงแค่ป้องกันตัวเอง เพื่อให้เซียวซาปลดปล่อย ด้วยหวังจะลดทอนความเจ็บปวดของเธอ ตนเองก็เป็นคนที่มีลูก แม่รักลูกขนาดไหน เธอเข้าใจดี แม้ว่าเมื่อสี่ปีที่แล้วเอี๋ยนต้าฟาที่มาไม่แน่ชัด แต่เธอก็ตัดใจทำแท้งไม่ได้....ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา เซียวซาก็เช่นกัน

จนเมื่อเซียวซาจะเอารองเท้าส้นสูงมาตีใบหน้าของเธอ เธอจึงคว้าข้อมือของเซียวซา “หากหน้าของฉันบาดเจ็บ พี่ชายของคุณจะต้องโกรธมากแน่ๆ หากคุณยังไม่หายโกรธ ก็ตีฉันที่อื่นเถอะ” “เฮอะ! ต่อหน้าพูดจาภาษาคน ลับหลังทำแผนชั่วอะไร ใครจะไปรู้!”เซียวซาหอบหายใจเฮือกใหญ่ เตือนเธออย่างดุร้ายว่า “เรื่องที่ฉันแท้งลูก ห้ามเล่าให้พี่ชายฉันฟังเด็ดขาด แกได้ยินแล้วใช่ไหม!” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเงียบไปชั่วครู่ ก่อนกล่าวขอโทษว่า “ขอโทษด้วยนะ เรื่องนี้คงต้องให้เขารับรู้” “ฉันจะสู้ตายกับแก!” พริบตาเดียวเซียวซาทรมานและกังวลใจ จึงหมายจะทุบหน้าผากของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนด้วยรองเท้า “แกนี่มันหน้าซื่อใจคด นังผู้หญิงเจ้าแผนการ! นังขี้ยาที่เกิดมาจากถังขยะ!”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนหลบรองเท้าข้างนั้น กำลังจะอธิบายเหตุผลที่ตนจำต้องบอกเรื่องนี้แก่เซียวเซิ่ง ใครจะรู้ว่าเซียวซาจะห้ามอย่างเอาเป็นเอาตาย ประจวบกับนางพยาบาลยกเปลมาพอดี จึงรีบแบกเซียวซาไป เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนก้มเก็บรองเท้าและกระเป๋าของเขาแล้วจึงวิ่งตามไป “เขาต้องผ่าตัดทำความสะอาดมดลูก คุณเซ็นต์ชื่อตรงนี้นะครับ” คุณหมอนำเอกสารมอบให้เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนที่กำลังเสียใจนั้นไม่ต้องกล่าวถึง เธอหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นต์ชื่ออย่างสั่นเทิ้ม

เรื่องทั้งหลายในโลกนี้มักจะเกิดโดยบังเอิญเสมอ หากเธอไม่มาที่โรงพยาบาล ก็จะไม่เจอเซียวซา แล้วเรื่องเศร้าหลังจากนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น เก้าเดือนต่อมาเซียวซาก็จะได้เบบี้….. แม้เธอจะไม่ได้ผลักเซียวซาโดยตรง แต่เซียวซาทำเพื่อหลบเธอ เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนรู้สึกผิดจนแทบจะบ้า โทษฐานที่ทำให้เด็กในท้องตาย เกรงว่าทั้งชาติคงจะล้างไม่หมดแล้ว!

ณ ห้องทำงานฝ่ายควบคุมและตรวจสอบ เอ็นซีข้ามชาติกรุ๊ป