บทที่ 249 ไม่กลับไปกลับเขาแล้ว

“ไม่ใช่ว่าฉันบอกนายแล้วเหรอว่าตลอดชีวิตนี้ฉันจะไม่แต่งงาน?” หวางจูมองเตือนพ่อบ้าน “ทำไมนายยิ่งแก่ก็ยิ่งไม่จริงจังกัน?”

“ผมเพียงแค่รู้สึกว่าในคฤหาสน์มันเงียบเหงาเกินไปน่ะครับ” พ่อบ้านยิ้มออกมาอย่างขอโทษ “ลานบ้านของพวกเราใหญ่ขนาดนั้น ห้องก็มีเยอะ ถ้าหากมีเด็กมาวิ่งเล่นกันข้างใน จะต้องเป็นทัศนียภาพที่งดงามมากขึ้นไปอีก คุณว่าไหมครับ?”

“นี่คือเหตุผล” จินตนาการถึงสภาพที่เด็กหยอกล้อกัน อารมณ์ของหวางจูนั้นก็สดใสขึ้นมา “เซียวอู๋เหินนั่น นายคิดหาวิธีเอาตัวมา ให้เขามาอยู่เป็นเพื่อนฉัน”

“คุณต้องการจะแย่งตัวเด็กมาหรือครับ?” พ่อบ้านรู้สึกงุนงง “คุณท่าน ความหมายของผมก็คือแต่งงานกับนังหนูคนนั้น หลังจากนั้นก็มีคุณหนูตัวน้อยออกมานะครับ เซียวอู๋เหินนั่นต่อให้น่ารักขนาดไหน แต่เขาก็ไม่ใช่เลือดเนื้อของคุณนะ!”

“ไม่พิจารณาหรอก” มองพ่อบ้านที่ไม่จริงจังอย่างเย็นชาแล้ว หวางจูก็พูดตำหนิขึ้น “นายไม่เห็นเหรอว่าเธอเพิ่งจะอายุเท่าไหร่?”

ตอนที่เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนร้องไห้ ก็เหมือนกับเด็กมาก และนี่ก็ให้ภาพลวงตาหนึ่งกับเขา เด็กคนนี้อย่างมากๆก็แค่สิบแปดเท่านั้น

“อายุมากหรือน้อยนั่นไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ เจ้าสาวอายุสิบแปดเจ้าบ่าวอายุแปดสิบ ก็แต่งงานเป็นคู่กันได้! ผู้ชายอายุมากกว่าหน่อยเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วครับ และยิ่งไปกว่านั้นคุณท่านก็สี่สิบกว่ายังไม่ถึงห้าสิบเลย เป็นช่วงอายุยังน้อยยังมีกำลังวังชามากอยู่เลยครับ.....”

พ่อบ้านชอบเอี๋ยนเสียวเนี่ยนมาก จึงพยายามพูดเกลี้ยกล่อมเจ้านายอย่างเต็มที่

“คำพูดที่ประเด็นเหมือนกัน ไม่ต้องพูดถึงอีก” หวางจูขมวดคิ้วขึ้น แล้วเดินเข้าไปยังคฤหาสน์ของตัวเอง

พ่อบ้านเดินตามเขาไป พลางเอ่ยถามอย่างไม่ยอมง่ายๆ “คุณท่านครับ ถ้าหากเธออยากจะแต่งงานกับคุณ คุณจะแต่งกับเธอไหมครับ? เด็กผู้หญิงที่ดูไม่มีความรู้สึกที่ปลอดภัยแบบเธอ จะชอบผู้ใหญ่ที่มีเสน่ห์แบบคุณมากที่สุดแล้ว”

“เธอมีเซียวเซิ่งอยู่แล้ว ทำไมจะอยากมาแต่งงานกับฉัน?” หวางจูมองพ่อบ้านเหมือนกับมองคนปัญญาอ่อน

“ผมเห็นว่าเธอก็ดูหลงรักคุณอยู่นะครับ สายตาที่มองคุณไม่เหมือนกัน เมื่อครู่นี้ทำไมเซียวเซิ่งถึงได้โมโหขนาดนั้น ก็เป็นเพราะเธอกอดคุณ - -”

“หยุด” หวางจูอยากจะถีบเขาออกไปเสียเลย “นายอย่ามาจับคู่คนอื่นไปมั่วๆแบบนี้ สุภาพบุรุษมีทั้งสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ! ถ้าหากเธอตกอยู่ในความลำบาก เห็นกับที่เธอคล้ายๆเสี่ยวเฟิ่ง ฉันสามารถช่วยเธอได้! ส่วนเรื่องแต่งงาน ช่างมันไป”

“ก็ได้ครับ” พ่อบ้านรับปาก แต่ในใจกลับอดไม่ได้ คุณท่านโดดเดี่ยวมาหลายปีขนาดนั้น ไม่ใช่ง่ายๆที่จะได้มาเจอกับคนที่ทำให้หวั่นไหว เขาจะต้องช่วยคุณท่านจับคู่ให้ได้

อีกทั้งแต่งงานกับอดีตภรรยาของเซียวเซิ่ง ให้เธอมีลูกให้เยอะๆ เป็นการระบายความโกรธได้ดีมากเลย?

เขากำลังคิดว่าพรุ่งนี้จะไปหาเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ไปเป็นพ่อสื่อให้เธอ ถ้าหากเธอตกลง ก็จะสามารถคุยเรื่องสู่ขอกับพ่อแม่ของเธอได้ทุกเวลา....

รู้สึกว่าพ่อบ้านไม่ได้ตามมาด้วย หวางจูหันไปมอง เห็นใบหน้าของพ่อบ้านกำลังวางแผนร้ายเอาไว้ เขาก็รู้สึกจนปัญญาขึ้นมาทันที “ชิงเฟิง นายกล้าวางแผนพวกเหล่านั้นที่มันไม่มีประโยชน์อีก ฉันก็จะทำลายสมองของนายซะ”

“คุณท่าน ผมไม่วางแผนร้ายกับคุณ” พ่อบ้านหัวเราะพลางตามมา “ผมกำลังคิดว่า ถ้าหากคุณท่านไม่ชอบหนูคนสวยคนนั้น ถ้าอย่างนั้นผมก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อแต่งงานกับเธอ....”

ลูกสะใภ้ของตระกูลเซียว แต่งงานกับพ่อบ้านตระกูลจู แบบนี้ก็เป็นการดูถูกตระกูลเซียวเป็นอย่างมากแล้ว

“ต่อไปไม่อนุญาตให้นายติดต่อกับเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอีก เจอเธอก็เลี่ยงไป” หวางจูออกคำสั่งที่เด็ดขาดเอาไว้ แล้วก็ก้าวเดินออกไป

เดิมทีเขาคิดที่จะรับเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมาเป็นลูกสาว แต่มีพ่อบ้านหมาป่าที่ไว้ใจไม่ได้แบบนี้แล้ว เขาจึงต้องยกเลิกความคิดนี้ไป ได้มานั่นก็ถือว่าเป็นความโชคดี แต่ถ้าไม่ได้มานั่นก็คือว่าเป็นชะตาชีวิต

ไม่อยากไปก้าวก่ายเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ให้เธอได้เติบโตไปอย่างอิสระดีกว่า....

สวนสาธารณะด้านนอกหวางจูฝู เซียวเซิ่งตามเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไป เขากอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลัง ยึดแน่นเอาไว้อยู่ในอ้อมกอด เจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก

“อย่าหนีเลย เด็กน้อย....จะหาเรื่องให้ผมตายอยู่แล้ว!”

“คุณปล่อยฉันก่อน ฉันหายใจไม่ออก” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนหันหน้าไป แสบจมูกเสียจนหายใจลำบากไปหมด น้ำตาก็กลิ้งลงมาเหมือนกับลูกปัดที่เชือกขาด ทั้งร่างกายสั่นเทาอย่างไม่สามารถหยุดได้เลย

“ได้ ผมจะปล่อยคุณ แต่คุณอย่าหนีนะ” เซียวเซิ่งปล่อยเธอทั้งเจ็บปวดทั้งเลี่ยงไม่ได้

ไม่ให้เขากอดก็ไม่เป็นไร แต่ที่ทำให้เขาเจ็บนั้นก็คือ เธอไม่เรียกเขาหวานๆอย่างที่รักอีกแล้ว ไม่ตอบโต้เขาอย่างหวานชื่น ไม่ออดอ้อนเขาอีกแล้ว....

“ที่รัก กลับบ้านกับผมได้ไหม?”เขาลองหยั่งเชิงถาม